Dinsdag 07/04/2020

GetuigenissenCorona

‘Ik durf nauwelijks adem te halen.’ Het coronavirus voor hen die al verzwakt zijn

Bij Tine Zwaenepoel is in 2011 de auto-immuunziekte sarcoïdose vastgesteld. 'Ik kijk zeker niet met de kinderen naar het nieuws. Zij beseffen dat er iets mis is en dat het mij extra kan raken.'Beeld Damon De Backer

Zij doen het al langer en intenser: constant ontsmetten, zichzelf isoleren, panikeren. Geliefden op afstand houden. Het nieuws negeren. Want de vele mensen met onder andere kanker, long-of hartziekte, diabetes, ms of muco hebben een verzwakt immuunsysteem dat al helemaal niet bestand is tegen SARS-CoV-2.

Tine Zwaenepoel (40): ‘Een beetje struisvogelpolitiek is nu onontbeerlijk’

“Ik ben iemand die altijd zal weigeren in angst te leven. Mij gaan ze niet bang maken. Dat is mijn persoonlijkheid en dat zal ook nu niet veranderen. Maar ik heb het wel moeilijk, want ik weet dat corona voor mij een extra risico is.”

“Na een tocht langs een resem specialisten is bij mij in 2011 een auto-immuunziekte vastgesteld. Sarcoïdose, een ontstekingsziekte. Mijn immuunsysteem valt goeie cellen aan. Ik was niet alleen uitgeput maar had ook een erg pijnlijke, gezwollen voet. En deze ziekte tast ook longen en hart aan. Toen we eindelijk wisten wat ik had, was er al onherstelbare longschade.”

“Na een jaar thuis en zware medicatie werd ik gelukkig veel beter. Sindsdien kan ik normaal leven. Maar dit soort ziekte is altijd latent aanwezig. Door bepaalde triggers, zoals stress, kan ze weer opflakkeren. Mijn voet vertelt mij dat meestal.”

“Verzwakte afweer en longschade is natuurlijk het laatste wat je nu wil. Mijn grote bezorgdheid is dat corona zo’n trigger voor de sarcoïdose kan zijn. Ik ben dus extra voorzichtig. Mijn man doet de boodschappen, ik doe geen zware inspanningen. Ik kan wel nog werken. Mijn job in de lifestylejournalistiek kan telefonisch. Dat verzet de gedachten.”

Tine Zwaenepoel. Schiplaken, maart 2020.Beeld Damon De Backer

“De nieuwsupdates volg ik niet trouw, want die maken me ongerust. En ik kijk zeker niet met de kinderen naar het nieuws. Zij beseffen dat er iets mis is en dat het mij extra kan raken. Ze vragen geregeld hoe ik me voel. Ik wil hen niet nog nerveuzer maken.”

“De oudste voelde zich eerder deze week één dag wat minder. Dat was schrikken. We kunnen de kinderen niet uitbesteden aan de schoonouders en ik heb ze ook wel liefst bij mij. Gelukkig ging het snel beter.

“Maar ik weet het wel. Het kan dat mijn man of de kinderen mij besmetten. Ook al letten we echt op. Mijn man slaapt nu zelfs in de logeerkamer om mij te sparen. Onlogisch, want wij kijken ’s avonds wel samen in de zetel tv. Ik wil er niet te veel over nadenken. Anders word je gek. Een beetje struisvogelpolitiek is nu onontbeerlijk om mentaal gezond te blijven. Maar bij het minste vege teken van mijn lichaam, bel ik naar de dokter. De ontstekingsremmers liggen klaar.”

Rafael (34): ‘Ik durf nauwelijks adem te halen’

“Zoals je ziet, lig ik in het ziekenhuis. Ik wacht op de uitslag van een coronatest. Ik kreeg plots geen adem meer, had koorts. Ik ben al sinds de eerste berichten uit China erg bang. Krijg ik Covid-19, dan loopt het heel slecht af.”

“Ik ben geboren met een hartziekte en hemofilie (waardoor bloed niet klontert, BDB). Ook heb ik verhoogde bloed-en longdruk. Mijn euthanasiepapieren zijn getekend. Ik heb afscheidsvideo’s voor mijn dierbaren. (huilt) Het is niet zozeer de dood die ik vrees. Mijn grote angst is te worden vergeten.”

“Ik slik medicijnen die de ziektes vertragen. Vanuit mijn geboorteland Colombia kwam ik in 2010 naar België omdat ik hier wel recht heb op die medicatie. Ik behaalde een master en vond werk in de socioculturele sector. Mijn leven is goed, al zijn er limieten. Verre reizen, bijvoorbeeld naar Colombia, kunnen niet. België gaf me veel kansen en daarom ben ik blij belastingen te betalen. Voor de Belgen heb ik ook een afscheidsvideo.”

Rafael Francisco Barreto Callamand is geboren met een hartziekte en hemofilie, waardoor bloed niet klontert. 'Het is niet zozeer de dood die ik vrees. Mijn grote angst is te worden vergeten.'Beeld rv

“Sinds 26 februari leefde ik in totaal isolement in mijn flatje. Alleen als het echt moet, ga ik naar buiten met een masker en handschoenen. Mijn vrienden brengen eten, dat ik telkens ontsmet. Andere spullen raak ik drie dagen niet aan.”

“De hele tijd ben ik bezig met risicobeperking. Ik durf soms nauwelijks nog ademen. Dat sommigen de regels niet naleven, treft me hard. Ja, persoonlijke vrijheid is belangrijk. Maar voor mensen als ik is dat gedrag een nachtmerrie. Onze angst is zo enorm.”

Een dag later contacteert Barreto Callamand ons opnieuw met goed nieuws.

“Ik heb geen corona. Wat een opluchting. Dit is een zware griep, maar ik mag naar huis. Mijn inspanningen om me te beschermen hebben geholpen. Nu moet ik doorzetten. De angst om het alsnog te krijgen, blijft nu wel. Hoewel ik erg sociaal ben, ben ik supergemotiveerd om geïsoleerd te blijven.

“Waar ik nu het meest mee zit, is dat ik nog eens ziek zou worden en opnieuw naar het ziekenhuis moet midden in de coronapiek. Dat is extra riskant en er zal geen plaats zijn voor mij. Ik vrees ook voor tekorten aan basisproducten. Nu brengen vrienden alles. Maar als er schaarste ontstaat, is het logisch dat mensen eerst aan zichzelf denken. Ik ben nu compleet afhankelijk van de solidariteit van anderen.”

Katrien Van Nuffel (37): ‘Op den duur voel je symptomen die er niet zijn’

“Toen het ziekenhuis liet weten dat er extra maatregelen zouden komen, zat ik al een paar dagen opgesloten. Als je geboren bent met mucoviscidose en ook nog twee nieuwe longen en een nieuwe nier kreeg, dan is de kleinste aanval op je immuunsysteem een bedreiging. Rauw vlees of vis mag ik zéker niet eten, zelfs met fruit of ongekookte groenten moet ik opletten. Dit virus zou me direct in de problemen brengen.”

“Het voordeel aan mijn situatie is dat ik ervaren ben in het vermijden van besmettingsgevaar. Handgel is een constante in mijn leven. Ook in normale tijden gebruik ik dat misschien wel twintig keer per dag. En ik kan niet laat op café eens totaal de remmen losgooien. Ik moet mij altijd wat inhouden, zoals iedereen nu.” (lacht)

Katrien Van Nuffel lijdt aan mucoviscidose. 'Zelfs mijn beste vriend is nog op café geweest tijdens die lockdownfeesten. Ik heb hem ervan langs gegeven.'Beeld Damon De Backer

“Deze periode is een opgevijzelde versie van wat ik al ken. Vrienden brengen eten. In mijn koelkast en kasten heb ik lege schappen waarop ik de nieuwe spullen zet. Dan ontsmet ik mijn handen en raak ik die minstens 24 uur niet aan. Dat doe ik normaal gezien nooit. Ook ben ik nu nog alerter voor nefaste fysieke signalen. Op den duur voel je dingen die er niet zijn. Ik ben er echt veel mee bezig.”

“De grootste verandering is voor mij het isolement. Mijn laatste stapjes in de buitenwereld heb ik op 12 maart gezet, toen ik nog op controle moest in het ziekenhuis. Ik heb getwijfeld, maar ben toch gegaan. Met handschoenen en mondmasker aan, uiteraard.”

“De eenzaamheid valt me zwaar, ondanks mijn fijne vrienden. Ook mijn ouders spreek ik dagelijks. Maar ik mis het echte contact nu al. Tegelijkertijd zal het voor mensen met een verzwakt afweersysteem moeilijk zijn wanneer de regels weer losser worden. Dan zijn wij opnieuw extra kwetsbaar terwijl het virus nog niet verdwenen zal zijn. Als het moet, blijf ik nog veel langer extra voorzichtig.”

“Ook moeilijk te verteren waren die lockdownfeesten. Zelfs mijn beste vriend is nog op café geweest, ik heb hem toch onder zijn voeten gegeven. Ik snap wel dat het makkelijker is het allemaal te ontkennen, zeker als je geen verhoogd risico loopt. Maar als mensen afkomen met ‘We gaan dit toch allemaal krijgen’, dan vind ik dat toch niet slim.”

Ruth De Bondt (47): ‘Wij durven niet meer knuffelen’

“In deze pandemie val ik twee keer in de prijzen. Al sinds mijn twaalfde heb ik diabetes. En in november vorig jaar is darmkanker vastgesteld. Zowel suikerzieken als kankerpatiënten lopen groter gevaar bij coronabesmetting. Voor mij kon ook de timing niet slechter. Ik heb net mijn laatste chemo achter de rug. Daardoor ligt mijn immuunsysteem zeker twee weken plat.”

“Met onzeker en angstig afwachten tussen vier muren heb ik sinds de kanker jammer genoeg ervaring. Maar ik dacht dat er nu even wat mentale rust zou zijn, in afwachting van mijn eerste scan binnen een maand. Niet, dus.

Ruth De Bondt heeft diabetes en darmkanker. Ze heeft net haar laatste chemo achter de rug. 'Daardoor ligt mijn immuunsysteem zeker twee weken plat. De timing kon niet slechter.'Beeld Damon De Backer

“Van nature ben ik een echte zwartkijker. En ik zit dus ook met die verlaagde immuniteit door de chemo. Daardoor was ik sowieso al bang om een of ander beestje te pakken te krijgen. Nog voor ik van het nieuwe coronavirus had gehoord. De ontsmettende handgels had ik al. En ik ging al met handschoenen aan winkelen.

“Sinds een tijdje kom ik mijn kot niet meer uit. Tenzij voor ziekenhuisbezoek, dat voor mij levensnoodzakelijk is voor de opvolging van zowel de kankerdiagnose als de diabetes. Met een nog kleiner hartje dan anders ging ik naar de laatste chemosessie.”

“Heel lastig is voor mij dat je als zieke bang bent van wie je het meeste houdt. Mijn man en mijn twee zoons van vijftien en negentien zijn zowat de enigen met wie ik de laatste drie maanden nog fysiek contact had. Dat doet wat met je.”

“In het begin van de uitbraak voelde ik me ook erg schuldig als ik de kinderen uitstappen of afspraken met vrienden ontzegde omwille van mijn situatie. De oudste is een tijdje geleden wel nog naar een fuif gegaan. Dat was nog voor de lockdown en het was geen lockdownfeestje. Dat kon ik hem toch niet ontzeggen? Daarna hielden we wel afstand.”

“De regering heeft mij hierin geholpen. Door de opgelegde maatregelen moeten mijn man en zoons nu wel thuisblijven. Ik moet hen het niet meer vragen. Het schuldgevoel is weg. En de angst is minder. Maar die is zeker niet verdwenen. Wij durven niet meer knuffelen, hoewel ik dat in deze periode extra hard nodig heb.”

“Wat me echt schrik aanjaagt, is de berichtgeving over het feit dat als we in Italiaanse toestanden terecht zouden komen ziekenhuizen moeten kiezen wier leven ze redden. Ik mag er niet aan denken welk strootje ik zou trekken mocht ik in die situatie belanden.”

(DM)

Hoe ervaart u deze dagen? Welke bedenkingen heeft u bij wat er (niet) gebeurt? Hoe ziet u het evolueren? Laat het ons weten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234