Zaterdag 19/09/2020
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Ik dichtte mezelf meteen een minnaar toe die ik zou verrassen met die wolk van een niemendalletje

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Na maanden research voor de nieuwe documentaire waaraan ik werk, moest ik wat studie­tijd inlassen. Het duizelde me van de vele informatie die ik over me heen gestort kreeg. Ik blokkeerde een week in mijn agenda, stuurde een sms’je naar mijn vrienden in wier huis in Italië ik de winter had doorgebracht en vroeg: ‘Goed als ik een weekje afkom?’ ‘Sei benvenuta, come sempre, carissima!’ Ik gooide wat spullen in een tas, en vertrok om vijf uur ’s ochtends met mijn hondje Mr. Wilson. In één ruk reden we naar het paradijs.

Ik heb er mijn hart verloren en was blij dat het me warm en kloppend stond op te wachten in de deuropening. ‘Waar bleef je al die maanden?’ riep het me van ver toe. ‘Jij moet veel zeggen!’ antwoordde ik knorrig. ‘Ik zat in lockdown terwijl jij hier zat, vrijbuiter.’

Ik voelde al die maanden hoe mijn hart hier op de rug van everzwijnen door de bossen reed, met vlinders van bloem naar bloem fladderde. Zich spiegelde in reeën­ogen. Af en toe in de ijskoude Tiber sprong om af te koelen omdat het anders echt uit elkaar zou barsten van zoveel schoonheid. Hoe het ’s avonds beelden doorseinde van de weergaloze sterrenhemel en me liet rusten in de blauwe maneschijn. Om dan zelf te gaan slapen op de tak van de eeuwenoude eik, naast de uil, die met zijn draaiende kop en priemende ogen het mysterie van het leven doorgrondt.

Fijn om weer samen te zijn, zei ik, en we omhelsden elkaar innig. Ik keek mijn ogen uit. Hoe anders is dit paradijs, dat nu baadt in zomers zonlicht. De zandkleurige velden, de diepgroene bomen, de eenzame cypressen rond de kerkhoven waar je de ziel van overledenen tevreden kan horen zuchten, dankbaar voor de koele grond waar ze in rusten.

Beeld Jenna Arts

Ik werd weer het kind dat ik lang geleden was. Het kind dat uit huis ontsnapte om dromend door de velden te zwerven.

Op zondag ging ik naar het antiek­marktje in Città di Castello. De pracht van het stadje deed mijn hart zingen en ik zong uit volle borst mee. Daar kijkt geen Italiaan van op. Hier ben ik de stilste van allemaal. Ik belandde bij een kraampje waar een prachtig zijden onder­jurkje al van ver mijn aandacht trok.

Ik dichtte mezelf meteen een minnaar toe die ik zou verrassen met die wolk van een niemendalletje. Een kapitein op de lange omvaart die ’s nachts op één van de zeven zeeën vaart en aan me denkt terwijl hij naar dezelfde sterren kijkt. Ik voelde zijn verrukte kussen al bij de satijnen spaghetti­bandjes op mijn schouders.

Ik vroeg me af welke liefdes het jurkje beleefd had in die voorbije jaren dat het op me wachtte. Nu is het jouw beurt, fluisterde het me toe.

Terwijl u dit leest ben ik op de terugweg.

Het zou me niets verbazen als bij thuiskomst mijn kapitein de deur voor me opent. Ik heb mijn hart alvast meegenomen voor hem.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234