Maandag 22/07/2019

'Ik denk niet dat wij cool zijn'

Al vijfien jaar maakt Amenra pikzwarte kerkhofmuziek voor een klein en devoot publiek. Afgelopen zomer vulden ze zalen en festivaltenten in binnen- en buitenland. Opeens vraagt ontwerper Raf Simons hen voor een pop-upshow. Hoe komt dat zo plots? 'Iedereen heeft hartzeer.'

Succes, zegt zanger Colin H. van Eeckhout, "is uw goesting kunnen doen." Dan is Amenra al meer dan vijftien jaar een uiterst succesvolle band. En zo gebeurt het dat een van de luidste groepen van het land, voor wie een show zowel voor band als publiek een zeer fysieke ervaring is, zaterdag akoestisch in de AB staat. "We zijn altijd buitenbeentjes geweest", zegt hij. "En dat zijn we nog altijd."

Te rauw voor gothics, te fijngevoelig voor metal en te korte kapsels, bovendien. Te duister voor Werchter. Amenra stond afgelopen zomer pas voor het eerst op Graspop. Het grootste festival van het land in het gitarengenre liet de meest spraakmakende band misschien wel zo lang links liggen omwille van hun ongrijpbaarheid. Hun onheilspellende projecties op het podium, de lange intro's, de trage opbouw naar een bijna lichamelijke climax, de oerknal: een optreden van Amenra is meer gebaat bij aardedonker en een toegewijd publiek dan lallende headbangers.

Het is heel dubbel, zegt van Eeckhout. "Uiteindelijk wil je als band zoveel mogelijk mensen bereiken die iets aan je muziek hebben. Op grote shows, tijdens festivals, bereik je sowieso meer volk. Daar zitten hopelijk een aantal mensen tussen die je de ogen kan openen. Iemand die toevallig binnenwaait, geraakt wordt en denkt: 'Wow, wat was dat?' Dan wordt het net enorm dankbaar."

De shows, het is bekend, zijn voor band en publiek louterende ervaringen, met zang die door de ziel snijdt en gitaren die door merg en been gaan. De dood van verschillende familieleden, een zoontje met een hartafwijking, afscheid, twijfel: Amenra lijkt wel een vat vol ellende, dat op tijd en stond moet leeglopen. De band tussen groep, muziek en publiek is daardoor erg persoonlijk, zegt Van Eeckhout. "We wachten altijd tot we genoeg geïncasseerd hebben, dan pas gaan we nieuwe muziek schrijven. De laatste plaat is bijvoorbeeld gevoed door de scheiding van een paar mensen in de band. Pijn wordt vertaald naar klank. Maar iedereen incasseert op een gegeven moment. Als het afscheid van je hond voor jou pijn doet, dat is dat zo."

Dior

Opmerkelijk was ook de passage in de tijdelijke winkel van Raf Simons (voor zijn eigen lijn) in Antwerpen. Raf Simons staat als ontwerper van Dior aan het hoofd van de een van de grootste luxehuizen ter wereld. Amenra is een Kortrijks-Gentse band met een doorgedreven do-it-yourself-filosofie, een erfenis uit de hardcore scene waarin de band is ontstaan. De link is Willy Vanderperre, een veelgevraagd modefotograaf die onder de indruk was na het zien van een show in Parijs en de band vroeg of hij hen mocht portretteren. E-mailverkeer werd vriendschap, Vanderperre publiceerde de foto's in het hippe blad Dazed & Confused.

"We ontmoeten graag mensen, we werken graag samen, maar dat doen we ook met studenten als ze het ons vragen. Hij zei: 'Ik wil zoveel ik kan doen voor jullie, omdat jullie muzikaal al zoveel voor mij betekend hebben.' Als muzikant zijn dat soort ontmoetingen overdreven interessant. Zolang we daar ons eigen ding mee kunnen doen. Bij Raf Simons hadden we voor een akoestische set kunnen gaan, dan maak je het zo'n publiek veel gemakkelijker. Neen, we gaan in een donker hoekje zitten en zetten de omgeving naar onze hand. We zullen nooit om strategische redenen iets doen. We zullen nooit stoppen met schreeuwen."

't Is niet omdat ze daar gaan staan, zegt hij opeens, dat er meer kleren worden verkocht. "Ik denk niet dat wij echt cool zijn."

Voor het leven

Er wordt op dit moment samengewerkt met een choreograaf, er wordt gespeeld in een bos, getourd in het buitenland. Akoestisch, deze keer. In 2009 nam de band al eens een plaat op zonder versterkers. "We wisten dat er ooit een vervolg zou komen", zegt Van Eeckhout. "Ons publiek is groter en groter geworden, de heavy shows zijn onze comfortzone geworden. Daar trekken we ons nu weer uit. De behoefte is er al langer om weer even naar het kleinere te gaan. Qua volume boeten we in, gevoelsmatig blijft dezelfde tristesse in onze muziek zitten."

In een steeds complexere wereld waarin mensen naar zichzelf op zoek zijn, is een band die heel goed weet waar hij voor staat blijkbaar een baken van rust geworden, ook al spelen ze oorverdovend luid.

Op de Facebookpagina van de band staat een mapje 'voor het leven', met tattoos van de band. Er zijn vaak mails van mensen die hun hart luchten.

"Die mensen kun je gewoon niet teleurstellen. We owe them something. We zijn niet het type band dat bij elke plaat zichzelf opnieuw uitvindt. We hebben iets wat ons eigen is, en daar gaan we mee voort. Ik heb soms de indruk dat mainstreambands daar wel last van hebben. In die zin hebben wij een fijne, trouwe aanhang. Maar onze thema's zijn universeel. Iedereen heeft hartzeer. Hartzeer kun je niet heruitvinden."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden