Donderdag 28/10/2021

‘Ik dacht dat ze me hier niets konden doen’

‘Allemaal zever’, zegt Sekkaki over de heroïek die hem tijdens zijn 16 dagen durende vlucht ten deel is gevallen. ‘Onderduiken, op de vlucht blijven, een nieuw leven opbouwen in een ander land en heel dat romantisch gedoe. Zo is het in de realiteit helemaal niet. De realiteit is gewoon dat je de gevangenis met je meeneemt.’

Op 23 juli ontsnapte Ashraf Sekkaki samen met Abdelhaq Melloul-Khayari en Mohammed Johri per helikopter uit de gevangenis van Brugge. Het toestel was gehuurd door Lesley Deckers, de toenmalige vriendin van Johri, en een vriend van Sekkaki. Die laatste moest trouwens in de gevangenis achterblijven omdat de helikopter te zwaar was geworden. Melloul-Khayari werd elf dagen later gearresteerd in Molenbeek. Sekkaki en Johri slaagden erin naar Marokko te ontkomen, maar liepen ook daar in de armen van de politie.Vanuit België had de redactie van het vtm-programma Telefacts Crime een achttal keren telefonisch contact met Sekkaki, die eerder ook al met ‘De Morgen’ correspondeerde. In de gesprekken vertelt de in Mechelen geboren Marokkaan over zijn jeugd, zijn ‘criminele carrière’ en de internering die hem op zijn achttiende te beurt viel omdat het gerecht hem als ‘gewoontemisdadiger’ was gaan beschouwen.“De reden waarom ze me geïnterneerd hebben is dat ze me nooit meer buiten op straat willen zien. Voor hen ben ik een blijvend gevaar. Daarom (...) gaan ze me nooit vrijlaten. Ik ben op dat vlak heel pessimistisch ingesteld. Ik ga geen tweede kans krijgen. (...) Dus moest ik ze zelf maar nemen.”Sekkaki zat in Brugge in een celstraf uit voor een reeks bankovervallen in 2003. Na verschillende ontsnappingspogingen, onder meer in Leuven en Dendermonde, en na een expliciete doodsbedreiging aan het adres van Hans Meurisse, toen nog gevangenisdirecteur in Gent, kwam Sekkaki op de extra beveiligde afdeling van Brugge terecht.“Ontsnappen is de slechtst mogelijke oplossing, maar er was geen alternatief. Ik wou eerst gewoon mijn straf uitzitten. Je hebt je achterste verbrand en je moet op de blaren zitten. Maar je moet een mens toch perspectieven bieden. Je kan niet van iemand verwachten dat je hem geen einddatum geeft en dat hij gewoon maar ja blijft knikken.”Sekkaki vindt dat het Belgische gevangeniswezen van hem ‘een tijdbom’ heeft gemaakt. Dat hij bovenop zijn jarenlange celstraffen nog eens een internering kreeg, heeft hij nooit kunnen verteren. En dat steekt hij niet onder stoelen of banken. “Ze hebben me jaren als een stuk vuil behandeld. Maar ze weten dat niets voor altijd is. (...) Zo lang er bloed door mijn aderen stroomt, gaan die mensen geen rust kennen. (...) En wat ik die mensen ook aandoe, ze verdienen altijd nog erger.”Sekkaki zweert een dure eed: “Ik ben bereid mijn hele leven in de gevangenis te zitten voor die mensen. Dat meen ik echt. Ik kan dat niet verwoorden. Je moet dat meegemaakt hebben. Ze hebben mij in zo’n wanhopige positie gebracht, ze hebben me klemgezet. En als een mens wordt klemgezet, dan is hij tot alles in staat.”Dat Sekkaki na zijn ontsnapping naar Marokko vluchtte, ligt voor de hand. Maar hij ging er verkeerdelijk van uit dat hij daar veilig was. “Ik dacht dat ze me toch niets konden doen. Ik wist niet dat er nog recente verdragen waren getekend met Marokko.”De gangster was van plan zijn moeder te gaan bezoeken die op vakantie was bij familie in Tanger, maar daar geraakte hij nooit. De gestolen BMW waarmee hij naar Marokko was gereden, had hij ondertussen verwisseld voor een taxi. Via een telefoon van een Antwerpse vriend die Sekkaki ter plekke onderdak verschafte, kon hij worden gelokaliseerd.“Mijn leven is een puinhoop”, zegt Sekkaki. “Voor 70 procent ben ik daar zelf verantwoordelijk voor, justitie voor 30 procent.” Spijt heeft hij maar van één ding, en dat is de gijzeling van een opvoeder in de gesloten instelling De Hutten in Mol. “Ik was toen zestien jaar en ze wilden me naar de gevangenis sturen. Op dat moment gold voor mij: het doel heiligt alle middelen. Onder bedreiging van een schaar heb ik een opvoeder de deur laten opendoen en door gewapend glas zijn we de instelling ontvlucht. Dat is een triestige zaak, want ik was heel goed bevriend met de opvoeders.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234