Maandag 20/01/2020
Beeld thinkstock

Halina Reijn

Ik dacht dat je in het graf voor altijd een eindpunt vond, tot in de eeuwigheid, amen

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Grafrecht Frank Volkert Reijn, is het onderwerp van de e-mail. Mijn zus stuurt hem aan mij en mijn kleine zusje door, omdat zij hem van mijn moeder heeft gekregen. Blijkbaar heeft ze de mensen die gaan over het stuk grond waar onze vader in ligt, al vele malen geprobeerd te bellen, maar zonder resultaat. Nu heeft ze na lang aandringen een e-mail gekregen. Het kost 6.000 euro om het recht te laten omzetten voor onbepaalde tijd en 498,50 euro voor 10 jaar.

Ik zit ergens aan een dramatisch imposante kustlijn in een exotisch land en probeer krampachtig vakantie te vieren in welgeteld 72 uur. Op zich al een onmogelijke opgave, maar zonder het uitzetten van de iPhone gewoonweg niet te doen. Maar te laat, ik heb het bericht gelezen, het zit in mijn brein, ik moet me ertoe verhouden. Bovendien weet niemand van het thuisfront dat ik hier ben, gevlucht voor mijn verbouwing, opdringerige roddelpers en de miezerige mierenhoop die Amsterdam heet in het algemeen, dus mijn zussen verwachten een antwoord.

Beeld Janey Van Ierland

Aan een kust met duizelingwekkende kliffen, reuzencitroenen aan de bomen en wandelpaden die tot in de hemel lijken te reiken, zou ik ALLES kunnen vergeten, zo dacht ik toen ik het veel te dure hotel boekte. Niets blijkt minder waar. Geen schilderachtig uitzicht kan de gedachte aan schedels, doodgravers en vergankelijkheid verdringen. Geen zeilbootje dat filmisch door het water glijdt, noch de enorme zeemeeuw die me een bezoekje brengt aan tafel kan mij doen ontspannen.

Ik had geen idee dat een graf kon verlopen. Ik dacht dat je voor altijd een eindpunt vond in het graf, tot in de eeuwigheid amen. Een domme gedachte natuurlijk, tenslotte is het een stuk land, en zou er nooit genoeg plek zijn mochten alle graven voor altijd blijven bestaan.

Ik loer naar een luidruchtig jong Chinees koppel dat compleet op hun gemak is aan de rand van het zwembad. Beurtelings maken ze vrolijk foto's van elkaars mollige witte lijven, gehuld in een Speedo en een piepkleine bikini.

Wat een raar bedrag is 498,50 euro, alsof dat het aanlokkelijker maakt voor de consument. "Thans grafverlenging voor nog geen 500 euro!"

"Waarom willen we het behouden?", vraag ik mijn zussen. We komen er nooit, we herdenken hem alleen in woorden en in ons hoofd. We kunnen het niet aan elkaar verklaren in de familie-chat, maar we willen het graf koste wat het kost behouden. "Het is toch alsof hij daar is. Op een bepaalde manier. Het laatste tastbare ofzo."

Op 16 mei is het precies 30 jaar geleden dat hij werd weggerukt uit onze levens. Dat alles anders werd. Dat de meest afschuwelijke steen zich voorgoed nestelde in onze magen. Dat het gevoel een oneindige wortelkanaalbehandeling te moeten ondergaan, maar dan erger, niet meer leek te verdwijnen. Dat we gebrandmerkt werden als getraumatiseerde halfwezen die niet meer onbevangen vrolijk zouden zijn. Dat niets meer veilig was, en niemand ooit nog te vertrouwen.

Zesduizend euro lijkt me een luttel bedrag om die dag voor onbepaalde tijd te gedenken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234