Maandag 21/09/2020
Beeld Jenna Arts

Column

Ik dacht dat ik van mijn bed viel. Nooit eerder had een volwassene me serieus genomen

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Dag lieve dokter. U leeft niet meer, maar dat doet er niet toe, toch schrijf ik u vandaag. Sinds eind december het bericht de wereld werd ingestuurd dat onze minister van Welzijn, Wouter Beke, in 2020 het bedrag van 92.000 euro zal besparen op de Vertrouwenscentra Kindermishandeling, krijg ik u namelijk niet meer uit mijn gedachten.

De vertrouwenscentra die u oprichtte, enkele jaren nadat ik u voor het eerst ontmoette! In 1968, ik was tien. Ik lag in het ziekenhuis. Een ziekenhuis waarvan u het hoofd pediatrie was. Nooit zal ik de dag vergeten dat u naast me op bed kwam zitten, me indringend maar vriendelijk aankeek met de liefste ogen die ik ooit gezien had en me met zachte stem vroeg hoe het met me ging. We praatten even en toen zei u: “Weet je wat ik ga doen? Ik ga je helpen. Ik ga ervoor zorgen dat het wat rustiger wordt in jouw omgeving.”

Ik dacht dat ik van mijn bed viel. Nooit eerder had een volwassene me serieus genomen, laat staan naar me geluisterd. En geholpen? Al helemaal niet.

Wat u toen met mijn ouders besproken hebt, weet ik niet, maar rustiger werd het wel. Wel twee jaar lang, daarna verviel alles weer in de oude patronen. Maar dat deerde me minder want ik had uw stem, uw ogen en uw aandacht in me opgeslagen als helende bron waar ik steeds naartoe kon. U had me eigenwaarde gegeven.

Ik heb u daar niet voor kunnen bedanken, ik heb u niet meer teruggezien, maar vergeten ben ik u nooit. Hoe zou dat ook kunnen.

En nu gaat men besparen op uw levenswerk. Men gaat besparen op hulp aan kinderen die overgeleverd zijn aan emotioneel, fysiek of seksueel geweld binnen het gezin. Sinds ik dat hoorde, heb ik de hele tijd een licht gevoel van paniek.

Ik weet hoe grenzeloos eenzaam die kinderen zijn, hoe groot hun zelfhaat en schaamte zijn en hoe schuldig ze zich voelen. Want ze zijn ervan overtuigd: het kan alleen maar aan henzelf liggen.

Maar ook de ouders hebben behoefte aan hulp. Ook zij zijn in nood. In zo goed als elke mishandelende ouder schuilt een mishandeld kind.

Ik wandelde deze ochtend naar Gello, het stilste dorpje van Italië. In periodes als deze worden de leegstaande huizen blijkbaar gebruikt als vakantiekolonie. Vijftig lachende en joelende kinderen passeerden me onderweg. Als je de Vlaamse cijfers zou loslaten op deze groep Italiaanse kinderen, dan worden 25 van de 50 thuis psychisch en emotioneel mishandeld, groeien er 12 op in een gezin met drank- en/of drugsproblemen, zijn 10 kinderen slachtoffer van fysiek geweld geweest (bij 3 van hen gaat het om extreem fysiek geweld), en zijn er 3 seksueel misbruikt. Kinderen die in een problematische gezinssituatie opgroeien, krijgen zelden met maar één vorm van mishandeling te maken.

Ja, dokter Clara, de cijfers zijn nauwelijks veranderd sinds de jaren zestig. En zo gaan we nu 2020 in.

Weet Wouter Beke dan niet dat wie één kind redt, de hele wereld redt?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234