Dinsdag 16/08/2022

‘Ik breng zelfs baby’s tot rust’

BRUSSEL

‘Het klopt wat Oldham zingt’, gromt Lanegan wanneer we hem ontmoeten. ‘Als je niemand hebt, kan niemand je kwetsen. Klinkt triest, maar het getuigt volgens mij vooral van benijdenswaardig menselijk inzicht.’

Soulsavers is nog steeds het muzikale vehikel van de Britse producer Rich Machin, maar op de nieuwste plaat Broken heeft die Mark Lanegan gepromoveerd tot co-auteur. Op het epische It’s Not How Far You Fall, It’s The Way You Land speelde die laatste al een belangrijke rol met zijn door rook, whisky en smart doortrokken stem, maar nu blijkt hij hét geheime wapen van Soulsavers: zelfs voortreffelijke gastrolletjes van Mike Patton, Richard Hawley of Gibby Haynes kunnen op Broken niet hetzelfde gewicht in de schaal leggen. De zanger, die zijn sporen verdiende bij The Screaming Trees en The Gutter Twins, maar ook zijn opwachting maakte bij Queens of the Stone Age, Isobel Campbell, Aldo Struyf (“a Belgian genius”, zal Lanegan hem op het eind van het gesprek noemen) en talloze anderen, gaat voor ons zitten in een Brugs hotelletje. Met zichtbare tegenzin. Een weinig fortuinlijke journalist uit Parijs mocht eerder op de middag al pijnlijke getuige zijn van Lanegans moeilijke karakter. Toen sprak de boomlange zanger welgeteld één volzin uit. Bij ons is hij gelukkig een stuk eloquenter, al laat hij aan het eind duidelijk verstaan dat iedere journalist evengoed zijn grootmoedertjes had kunnen omverrijden: “Al wat (sic) teveel kotert in mijn ziel, deugt niet,” klinkt het met zijn gitzwarte stem, die zelfs bij een sarcastische oneliner door merg en been trekt.Maar we vertrekkenmet een voorsprong: zo raden we welk geluid hem al een hele middag afleidt. Een pauw geeft in de belendende tuin stevig van jetje. Wat ons in één beweging brengt bij The Byrds en Gene Clarks ‘Some Misunderstanding’ - een op acht minuten afklokkend hoogtepunt op de nieuwe plaat. “Die song moést gewoon op Broken,” knikt Lanegan. “Ik heb grenzeloos respect voor Gene Clark. Dat was nog eens iemand die lééfde voor zijn kunst: iemand die zo bang is om te vliegen, dat hij het dan maar op een zuipen zet om zijn muziek toch aan iéder continent te laten horen… Deze song vertelt bovendien alles wat ikzelf niet op papier kan krijgen.” Zit de zin “we all need a fix at a time like this, but doesn’t it feel good to stay alive” daar misschien voor iets tussen, polsen we voorzichtig - het heroïneverleden van Lanegan in gedachten. Hij staart een seconde of vijf schijnbaar ongeïnteresseerd uit het raam van de lobby - het lijken wel minuten - maar dan vervolgt hij grinnikend: “Ik heb nooit de kans gehad om te vragen aan Sun House wat hij bedoelde met zijn songs. En toch kruipen ze onder mijn vel. Woorden zijn dus geen vereiste voor muzikaal begrip, zie je? Muziek en teksten voél je, die ontleed je niet.”Dit keer schreef de veelgevraagde gastzanger dus enkele lyrics mee. Isobel Campbell zei nochtans dat het nét zo eenvoudig en plezierig werken is met hem, omdat hij zich nergens mee bemoeit: “Lanegan houdt tenminste zijn mond. Vaak willen artiesten hun zegje doen, of willen ze hun persoonlijke agenda kwijtraken in de songs. Dat is niet alleen vervelend, maar ook knap vermoeiend.” Lanegan glimlacht instemmend, maar voegt er direct aan toe: “Elke artiest moet zijn rol begrijpen in het hele proces. Soms ben ik niets meer dan een stem op een plaat, soms ben ik een schrijver. Soms ben ik het behang aan de muur. Soms ben ik de muur. Ik ben wat de song vraagt.”Tot slot willen we nog weten waarom Lanegan net koos voor ‘You Will Miss Me When I Burn’, een grappige song, die …. “Funny?” onderbreekt Lanegan grommend. “ Vindt hij dan niet dat Oldham net als Morrissey speelt met tragiek en drama? “Als je het zo bekijkt… Ik ben trouwens gek op de zwarte humor in songteksten - alles waar geen lachband aan te pas hoeft te komen, eigenlijk. Zelfs mijn teksten zijn niet zo mistroostig als mensen denken. Het stoort me mateloos dat iemand er het etiket deprimerend op kleeft. Ik probeer gewoon heel primaire emoties over te brengen.” We knikken instemmend, en vertellen dat we een wekenoude baby alléén tot rust zagen komen op zijn muziek. “Yeah, ik breng kleine kindjes tot rust, en wieg baby’tjes in slaap met mijn stem.” En met een spottende grijns verdwijnt hij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234