Donderdag 04/03/2021

'Ik ben nu pas op volle kracht aan het komen'

Al vijftien jaar staat ze op het podium en komt ze op tv. Toch kent u haar misschien niet. Omdat ze een laatbloeier is, zegt ze zelf. In Ik moet beter luisteren, haar eerste cabaretsolo, praat en zingt Nele Bauwens anderhalf uur over zichzelf. 'Wat een bevrijding om eindelijk te weten wat ik wil doen.'

Haar rode jurk knettert en haar huis is licht. Ook haar leeftijd, die op het internet onvindbaar was, hoeft niet verborgen te blijven. Zevenendertig is ze, zegt Nele Bauwens, en ze komt uit Galmaarden. Een kleine gemeente in het Pajottenland is dat, vlak bij Edingen, vlak bij de taalgrens.

Zeventien was ze toen ze vanuit de Latijn-Griekse in het college van Geraardsbergen naar Antwerpen trok om er aan Studio Herman Teirlinck te gaan studeren. Het zou uiteindelijk de richting kleinkunst worden.

"Ik wist één ding: ik wilde naar de Studio. Maar wat ik nog niet wist, was of ik kleinkunst of toneel zou kiezen. Iedereen heeft daar trouwens vier jaar lang over getwijfeld. Docenten als Jan Decleir en Frank Vercruyssen van tg STAN hebben zich altijd afgevraagd wie Nele Bauwens eigenlijk was: een actrice, een maakster of een zangeres? Eigenlijk ben ik het altijd allemaal geweest. Ik heb theater gedaan, muziekproducties en regie. En nu, in mijn eerste cabaretsolo, komt alles samen. Dat ik al die jaren gezocht heb, is blijkbaar nodig geweest om te laten zien wie Nele Bauwens is."

Hoewel je al sinds 1999 op het podium staat en op tv verschijnt, ben je toch niet zo bekend bij het grote publiek. Hoe komt dat?

"Televisie is een machtig medium. Ik verschijn niet elke week in een grote, populaire reeks, en dus kennen de mensen mij blijkbaar ook wat minder. Ik heb ook lang gedacht dat die publieke belangstelling niet voor mij was weggelegd. De onzekerheid heeft me wel wat parten gespeeld. Maar dat is over nu. En ach, ik ben in alles een laatbloeier. Ik heb bijvoorbeeld ook nog geen kinderen. (lacht) Ik heb zelfs nog maar net een huis. Het is dus nu pas dat ik weet wat ik echt wil maken. Wat een bevrijding om eindelijk mijn ding te kunnen doen."

Hoe ben je dan van die onzekerheid verlost geraakt?

"Drie jaar geleden, toen ik met Tine Embrechts aan het toeren was met Jukebox, zei de directeur van het cultureel centrum in Strombeek me dat ik ook eens solo moest gaan. Dat is blijven sudderen. Maar Wim Helsen gaf de doorslag. Op een avond zei hij ook dat ik eens een solovoorstelling moest maken. Op dat moment was ik bezig met de regie van Konec, de laatste voorstelling van De Nieuwe Snaar. Ik deed dat samen met Randall Casaer (illustrator, schrijver, en cabaretregisseur, SMU). Heel verlegen vroeg ik Randall of hij mij zou willen begeleiden bij die solo. (lacht) En hij zei ja! Ik ben beginnen te schrijven, schrijven, schrijven. Bij enkele mensen van wie ik wist dat ze me niet nodeloos zouden afbreken, heb ik mijn materiaal getoetst. Bij Luc De Vos bijvoorbeeld, met wie ik jaren geleden de voorstelling De Alpenzusjes heb gemaakt.

"Uiteindelijk ben ik met een voorstelling van twintig minuten naar het Leids Cabaret Festival getrokken. Dat was de echte vuurdoop, en de reacties waren goed. Toen dacht ik: nu kan ik niet meer stoppen, ik moet doorgaan. Ik heb nog een jaar aan die solo gewerkt, en ondertussen ging ik regelmatig try-outen in kleine zaaltjes met een heel beperkt publiek. Voor ik het podium op moest, ging ik elke keer kapot van de zenuwen. En elke keer dacht ik: 'Ik stop ermee, dit kan niet meer gezond zijn, ik ben roofbouw op mijn lichaam aan het plegen, ik ga weer studeren, rechten bijvoorbeeld, dat heeft me altijd geïnteresseerd.'

"Maar hoe hard ik ook doodging bij die try-outs, als de mensen achteraf kwamen zeggen dat ze ontroerd waren, of als ze commentaar gaven waar ik iets mee was, bleef ik toch weer verder zoeken. Mijn nieuwsgierigheid heeft het dus altijd gewonnen van mijn onzekerheid. Ik probeer ook telkens terug te gaan naar die nieuwsgierigheid, naar die kleine Nele die uit een dorp komt en toch de stap gezet heeft om in de grote stad theater te gaan studeren, een onzeker bestaan op te bouwen en daar haar leven van te maken. Want het is mijn leven, zo simpel is dat."

Ik moet beter leren luisteren is de titel van je voorstelling. Naar wie dan wel?

"Het verhaal dat ik vertel gaat over allerlei periodes in mijn leven, maar die zin is altijd een constante geweest. Mijn vader, mijn moeder, mijn lieven: ik zat altijd in conflictsituaties met andere mensen. Ik ben voor een groot stuk opgegroeid bij mijn grootmoeder, en als ik tegen haar vertelde over die conflicten, dan zei ze altijd: 'Je moet beter leren luisteren, Nele. Maar dat komt nog wel.'

"Ik heb lang gedacht dat goed luisteren betekende dat ik alles moest doen wat een ander van mij vroeg. Maar mijn grootmoeder bedoelde dat ik moest luisteren naar mezelf. Dat ik me moest afvragen wat ik zélf wilde, niet wat de anderen wilden. Dat doe ik pas de laatste jaren. Maar ondertussen weet je al dat ik een laatbloeier ben (lacht).

"Mijn grootmoeder was heel slim. Ze had een café, dat vol hing met spreuken van Bond zonder Naam. Ze was ook heel gelovig. (glimlacht) Ze zei altijd: 'Nele, als je 'Te Lourdes op de bergen' kunt zingen en de mensen moeten daarbij wenen, dan ben je een grote zangeres.'

"Zulke kleine verhaaltjes over mijn familie en mezelf zijn de essentie van mijn voorstelling. Dat is persoonlijk, ja, maar ik wilde een ontroerend, herkenbaar verhaal vertellen. En ik vind dat je moet laten zien wie je bent bij je eerste solovoorstelling."

Het is zo persoonlijk dat je zelfs over je woelige liefdesleven vertelt. Mogen we dan ook weten hoe het daar ondertussen mee gaat?

"(lacht) Dat is helemaal in orde aan het komen. Vroeger had ik een ideaalbeeld van een man, en mijn lief moest daaraan beantwoorden. Zo simpel was het. Hij moest groot en zuiders zijn, een goeie job hebben, en ik moest naar hem kunnen opkijken. Omdat ik me dan aan hem kon ophangen, in plaats van na te denken over wat ik zelf wilde. Ik ben een paar keer op zulke mannen gevallen - binken waren dat - maar ik ben er toch tamelijk gedesillusioneerd uit gekomen.

"Ondertussen heb ik iemand gevonden bij wie het goed is. We zien elkaar niet elke dag. Hij heeft zijn huis, ik heb het mijne. Dat is soms heel frustrerend, maar het geeft ons wel de mogelijkheid om afstand te houden. En om te relativeren. Want wat is dat eigenlijk, verliefdheid en liefde? Vroeger was dat altijd de grote passie, en huilen en afzien. Wat ik allemaal gedaan heb, jongens toch. Nu is het rustiger."

Niet te saai?

"Nee, want omdat er rust is, heb ik meer tijd om mijn eigen wegen te bewandelen. Soms besluipt het mij wel eens, hoor, die vraag van 'Is dat het nu?' Maar ik heb die kalmte nodig. Omdat ik dan kan focussen op mijn eigen creativiteit. Ik ben nu pas op volle kracht aan het komen, ik wil dus vooral bezig zijn met wat we nog van mij gaan zien.

"Tegelijk zou ik bijvoorbeeld wel graag een kind willen. Het is verleidelijk om me af te vragen of dat mij weer niet gaat vertragen, maar ik probeer er niet te veel over na te denken.

"Ik sta dus wel verder in mijn zelfbewustzijn, maar ik moet ervoor waken dat ik mijn naïviteit ook bewaar. Zodat ik genoeg vragen aan mezelf en aan de mensen kan blijven stellen. Anders maak ik geen stukken meer. Wat weet ik nu en hoe weet ik dat ik dat weet: daarover gaat het nu in mijn voorstelling. Geen simpele vraag, ik weet het, maar stoppen met denken zit er voorlopig toch niet in voor mij."

Ik moet beter luisteren, nog op 23 april in Rotselaar en op 25 april in Geraardsbergen. (alle info: www.nelebauwens.be).

---

Nele Bauwens

Geboren in 1976, afkomstig uit het Pajottenland.

Studeerde kleinkunst aan Studio Herman Teirlinck.

Haar voorbeelden zijn Theo Maassen, Wim Helsen, Peter de Graef, Micha Wertheim en Toon Hermans.

Werd in 1999 zangeres bij El Tattoo del Tigre, samen met o.a. Tine Embrechts en Adriaan Van den Hoof.

Bedacht in 2000 samen met Lucas Van den Eynde en Tine Embrechts het 'Jukebox'-concept, een muziekprogramma met Nederlandstalige liedjes uit de afgelopen honderd jaar.

Stond op de planken voor Toneelhuis, Bronks en Zuidpooltheater.

Maakte samen met Dahlia Pessemiers het muzikale theaterstuk De Alpenzusjes.

Maakte met Karlijn Sileghem en Tine Embrechts deel uit van de meidengroep Hormonia, met hits als 'Kevin' en 'Gij zijt nen John'.

Brengt in seizoen 2014-2015 met Ben Segers Out of the Blues, een muzikale show over de blues.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234