Vrijdag 04/12/2020

'Ik ben nu pas klaar voor het grote werk'

Een jaar geleden vroeg ze zich nog vertwijfeld af of ze ooit een eigen radioprogramma zou krijgen. Nu dient zich een wonderjaar aan. Later deze maand debuteert Linde Merckpoel (29) als tv-reporter in 'Manneken Pis' en na 'Music for Life' mag ze de avondspits op Studio Brussel presenteren. Vurig neemt ze dan ook de verdediging op van 'haar' zender. 'Er heerst een jongensachtige sfeer, geen machocultuur.'

Aan goede voornemens doet ze normaal niet. Maar 2014 wordt voor Linde Merckpoel geen normaal jaar en dus nam ze zich wel het een en ander voor. "Ik wil meer gaan lopen en wat kilo's verliezen - zoals elke vrouw zeker? - maar vooral: met alle goesting die ik in mij heb, wil ik van Linde Live een topprogramma maken." Op krantenpapier lijkt het cliché, maar hoor en - vooral - zie het haar uitspreken en je gelooft haar. Haar ogen en de glitters op haar trui houden een wedstrijdje om ter hardst fonkelen.

"Op de dag dat Gilles (De Coster, haar lief, ST)De slimste mens ter wereld won, moest ik plots naar mijn bazen", vertelt ze. "Ze vroegen me niet alleen of ik een van de drie presentatoren van Music for Life wilde worden, maar ook of ik het blok in de vooravond wilde presenteren. Ik zei het nog tegen Gilles: 'Morgen valt er iets op onze kop, want vandaag hebben we gewoonweg te veel geluk.'"

Het voelde als een dubbele promotie?

"Het voelde vooral... onverwacht. Mijn bazen wisten wel dat ik erop gebrand was een spitsblok te presenteren, maar ik dacht niet dat ze me zo snel zouden vragen.

"En Music for Life? Een geweldige kans, maar op de werkvloer wordt er heus niet gevochten om wie mag presenteren, zoals nogal wat journalisten lijken te denken. Met de hand op het hart: zo is het niet. Integendeel, Music for Life is de best mogelijke teambuilding die je je kunt inbeelden. Iedereen werkt keihard voor hetzelfde doel. Het klinkt melig, maar het gaat niet om ons, de presentatoren. Het gaat om al die mensen die een actie op poten zetten of geld geven. Als ploeg kun je daar alleen maar positieve gevoelens bij hebben. Daarom was ik zo emotioneel op de slotshow. Al was ik ook supermoe. Ofwel schiet ik dan keihard in de lach, ofwel begin ik te janken. Het werd dat laatste."

De nieuwe formule van Music for Life kreeg hier en daar kritiek. 'Te weinig sfeer, te weinig opbrengst', klonk het.

"Dat bepaalde kranten op hun voorpagina durfden te zetten: 'Gezocht: sfeer', dat gaat er bij mij niet in. Komaan, denk ik dan. Die week zijn er 35.000 mensen in De Schorre in Boom geweest. Dat zijn 35.000 mensen die heel bewust de auto of de bus hebben genomen om naar ons te komen kijken. Niet omdat er tussen de winkels waar ze hun kerstaankopen deden, toevallig een glazen huis stond. Dat is toch superstraf?

"De hele week heb ik de binnenlopende sms'jes gelezen. Twee of drie van de duizenden waren negatief. Mijn persoonlijke favorieten waren berichtjes à la: 'Groetjes aan Joppe, Kobe en Lena. Proficiat met jullie rapport van de bomma en de bompa.'

"Ik heb de kritiek naast mij neergelegd. Ze mochten schrijven wat ze willen, zo zuur worden als maar kon, ik zou wel de Marie-Louise dansen met de tweeduizend feestvierders van die avond. We moeten wel drie plankenvloeren kapot hebben gesprongen. Gezocht: sfeer? Gevonden!"

Ook Linde Late Night, de laatavondshow die je tot voor kort presenteerde, werd niet overal positief onthaald. 'Tele-onthaal voor mensen die lijden aan vrolijkheid', schreef een krant. Raakt dat jou?

"Ik ga er niet om liegen: natuurlijk heb ik me dat aangetrokken. Het was een aanval op mijn persoon, op de vrolijke meid die ik ben. Alleen was de toon die ik in het programma aansloeg, niet alleen maar vrolijk. Ik ben zelf allergisch voor programma's waarin presentatoren de hele tijd om het minste bulderlachen. Onnozel word ik ervan. Ik mag dan wel enthousiast zijn, maar ik lach heus niet om alles."

Overkomt het je wel vaker dat mensen chagrijnig worden van jouw vrolijkheid?

"Zo zullen er wel zijn. Maar als de voornaamste kritiek is dat ik te vrolijk ben, dan valt het toch mee, niet? Ik heb niet het gevoel dat ik mensen lastigval met mijn enthousiasme. Alleen moet ik soms wat leren doseren. Dan moeten mensen me aanmanen het wat rustiger aan te doen. Dat lukt me dan wel."

In het persbericht over Linde Live liet je optekenen: 'De avondspits kleurt rosser dan ooit' en je erotisch luisterspel in Linde Late Night heette De natte kelder naar de volkswijsheid: 'Hoe rosser het dak, hoe natter de kelder.' Met je roodharigheid lijk je behoorlijk complexloos om te gaan.

"Ik heb er nooit een punt van gemaakt. Al schrok ik vroeger wel eens van de reacties. Dan liepen mijn broer en ik over straat en voelde je de mensen kijken. Twee rossekoppen: het is nu eenmaal een opmerkelijk beeld. Ik heb er geen trauma's aan overgehouden. Wel heb ik nooit goed gesnapt waarom mannen zo vreemd reageren op rosse vrouwen. Ofwel zijn ze bang van ons, ofwel denken ze: 'Mmm, hoe zou dát zijn?' (lacht) Handig wel als je een erotisch luisterspel presenteert."

Hoe ben je op dat idee gekomen?

"Dat heb ik me onlangs zelf nog afgevraagd. Soms kan ik ernaar luisteren en denken: 'Merckpoel, you sick fuck. Hoe kom je erbij?' (lacht)"

Moet je geen drempel over? Samen met Tom Waes hijgen over je 'overstromende kelder': het vergt een zekere schaamteloosheid.

"De truc is: ik doe gewoon alsof er niets seksueels aan de hand is. Misschien komt Gene Bervoets wel echt in mijn pot roeren en heeft hij wel echt een stengel prei meegebracht. Toch? Al moet ik toegeven dat ik al eens licht blozend uit de studio ben gekomen. Je leert een mens toch op een andere manier kennen.

"Gek genoeg heeft maar één iemand ooit geweigerd om mee te doen. De meesten vonden het meteen een tof idee. En dat is het ook. Daarom verhuis ik het mee naar mijn nieuwe programma. Te weinig mensen hebben het gehoord. Al begon Linde Late Night wel goed te bollen. De eerste twee, drie maanden was het keihard sleuren om genoeg mensen aan de telefoon te krijgen."

Heb je je die eerste maanden verloren gevoeld?

"Een beetje. Liet ik vroeger tijdens het ochtendblok een scheet, kreeg ik meteen vier sms'jes. En deed ik dat letterlijk, nog een pak meer wellicht. (lacht) 's Avonds ligt dat anders. Dan luisteren er minder mensen en voelen die ook minder de aandrang om te reageren. Na een tijdje konden we echter rekenen op vaste figuren. Zo belden we op donderdag Tine, die telkens een vraag prijsgaf van de quiz die ze in januari zou organiseren met de scouts van Vilvoorde."

In januari begint op Eén Manneken Pis. Daarin ben jij een van de reporters die toeristen in Brussel achternareizen, op zoek naar de plekken in hun thuisland die hen na aan het hart liggen. Blijkbaar heb je luid 'ja' geroepen toen ze je vroegen?

"Ja, al droomde ik er niet van tv-reporter te worden. Ik behoud graag zelf de controle. Daarom past radio zo goed bij mij en jaagt televisie me schrik aan. Een tv-programma gaat via zoveel mensen dat de kans groot is dat je niet weet waar het eindigt. Maar Manneken Pis is gemaakt door productiehuis De Chinezen en daar werkt Elke Neuville, een van mijn beste vriendinnen. Zij zou me nooit in een format duwen waar ik niet in pas en waar ik nadien niet achter kan staan.

"We zijn een proefaflevering gaan draaien in Spanje en ik voelde me meteen op mijn gemak. Ik voelde me zelfs zo veilig dat ik gevraagd heb me op voorhand niet te vertellen waar we naartoe gingen. Ik wilde mijn reactie zo zuiver mogelijk houden. Alleen jammer dat ik steeds de verkeerde schoenen bij me had. (lacht) In mijn kast vind je nu schoenen uit Bangkok, Frankrijk, Roemenië en Zuid-Afrika.

"In Bangkok heb ik een week lang een monnik gevolgd in een boeddhistisch klooster. Alles deed ik er verkeerd. Ik wilde hem een hand geven, maar vrouwen mocht hij niet aanraken. Ik ging voor hem in kleermakerszit zitten, maar vrouwen mochten niet met de benen open voor een monnik zitten. Nog nooit heb ik me zo ongemakkelijk gevoeld. Ik werd in een bloedheet nonnenpak gestopt, werd meegetroond naar een donkere kelder waar ik een tentje in muskietennetstof kreeg om in te slapen en moest een kleine badkamer delen met alle nonnen daar. Was ik in mijn gewone doen geweest, dan had ik het allemaal weggelachen, maar ik voelde me iemand anders. Dus heb ik alles bloedserieus ondergaan. In mijn hoofd was ik one of the nuns. (lacht)

"Manneken Pis lag me wel. Ik hou van programma's die vertrekken vanuit oprechte verwondering en nieuwsgierigheid. Daarom vond ik De wereld van Sofie van Sofie Lemaire ook zo'n subliem radioprogramma."

Heb je een nieuw talent ontdekt bij jezelf?

"Ik heb vooral ontdekt dat ik soms gewoon mijn bakkes moet houden. Op de radio is er niets erger dan een stilte van vijf seconden, maar op tv mag je een stilte een stilte laten zijn. Meer nog: stiltes zijn cruciaal. In Frankrijk was ik bij een koppel dat in het weekend ging varen op het Bassin d'Arcachon, een baai dicht bij Bordeaux. Op een bepaald moment vroeg ik hem of zijn vrouw veel voor hem betekende. 'Natuurlijk', antwoordde hij, waarop een grap in het Frans volgde die ik niet zo goed begreep. Ik wilde een andere vraag bedenken en zweeg even, waarop hij het gevoel had dat hij nog iets moest zeggen. Dus zei hij: 'Ze is een engel. Ze heeft me gered.' Hij bleek vroeger een bad boy te zijn geweest. Hij had een tatoeage die zoveel betekende als 'Mort aux vaches!' - dood aan de politie. Zijn vriendin had hem op het rechte pad gebracht. Dat had ik nooit geweten als ik hem onmiddellijk een andere vraag had gesteld.

"Van nature ga ik het emotionele uit de weg. Ik ben geneigd moeilijke momenten glad te strijken met een mopje. Grote emoties maken me onwennig. Ik moet op mijn tanden bijten om toch door te gaan als de mensen met wie ik spreek, het lastig krijgen."

Smaakt dit reportagewerk naar meer?

"Voor een tweede seizoen van Manneken Pis teken ik direct, maar ik hoef niet per se met mijn kop op tv. Radio blijft voor mij het allerbelangrijkste. Op televisie moet alles meteen kloppen, een radioprogramma groeit met je mee. Je kunt dingen uitproberen. Werkt het, dan doe je het de volgende dag opnieuw. Werkt het niet, gewoon afvoeren, die handel. Die flexibiliteit, daar kan televisie nooit aan tippen."

Toch twijfelde je een tijd over je toekomst bij de radio.

"Natuurlijk vraag je je op een bepaald moment af: 'Waar gaat dit naartoe?' 'Mag ik hier nog iets dóén?' Gelukkig hebben mijn bazen dat goed aangevoeld. Op een bepaald moment was ik vastbesloten de strijd aan te gaan. Ik zou naar mijn netmanager gaan en eens goed beargumenteren waarom ik een eigen programma verdiende. Maar hij was me voor. Toen ik in zijn bureau aankwam, vroeg hij me meteen of ik zin had om het avondblok te presenteren. Daar zat ik dan, helemaal klaar voor de strijd. (lacht)

"Let wel: ik ben nooit gefrustreerd geweest. Ik besef heel goed dat ik nu pas klaar ben voor het grote werk. In het begin was radiomaken voor mij alleen maar stress. De liters zweet die ik heb gelaten tijdens het presenteren... Mijn eerste uitzending was, zoals bij elke radiomaker, een klucht. Woord voor woord had ik mijn tekst uitgeschreven, compleet met streepjes op de momenten waarop de plaat gestart moest worden. Maar het is zoals met autorijden. In het begin ben je alleen maar bezig met wanneer je moet schakelen of remmen, maar op den duur durf je al eens naar de omgeving kijken of praten met de persoon die naast je zit. Op de radio is dat het moment dat je jezelf kunt zijn tijdens het presenteren. En dan begint het pas."

Studio Brussel leek een gedroomde werkplek, maar de open brief van Erika Van Tielen en het plotse vertrek van Lisa Smolders besmeurden dat imago. Heerst er een machocultuur op de zender?

"Siska Schoeters presenteert het ochtendblok, ik weldra de vooravond en Kirsten Lemaire en Ayco Duyster zijn vaste waarden. Zo vrouwonvriendelijk kan het er bij ons toch niet aan toegaan? Er heerst inderdaad een jongensachtige sfeer, maar mij stoort dat niet zo heel erg. Ik ben zelf nogal jongensachtig."

Wat met het gebrek aan feedback waar Erika over klaagde?

"Als je commentaar wilt, moet je ernaar vragen. Christophe Lambrecht vangt onze nieuwe stemmen op. Hij maakt er een erezaak van er voor hen te zijn. Maar daarna is het wel aan jou om de wijze raad van nonkel Lambrecht op te volgen. Zelf heb ik me nooit te beroerd gevoeld om feedback te vragen. En nooit heeft iemand me die geweigerd."

Jij herkent je dus niet in Erika's verhaal?

"Iedereen is natuurlijk anders. Ik weet niet wat Erika is overkomen. Ik weet wel dat je bij ons zélf uit je pijp moet komen, zoals je dat in elk ander bedrijf moet doen. Ik denk echt niet dat Studio Brussel daarin zo anders is. Bovendien hangt er een aangename sfeer en komen de meesten van ons goed overeen. Ik zie mezelf niet snel voor een andere radiozender werken. Als ik ooit stop bij Studio Brussel, stop ik gewoonweg met radiomaken, denk ik. Ik hoor daar thuis."

Je lief Gilles De Coster stapte op zijn hoogtepunt bij Radio 1 over naar Woestijnvis. Zo'n keuze zou jij dus niet snel maken?

"Dat is iets anders. Als Tom Lenaerts en Jan Eelen je vragen, zeg je niet 'nee'. Was ik toen Gilles geweest, ik had direct hetzelfde gedaan. Hij is ook nog steeds erg gelukkig bij Vier. Ik heb hem vorig jaar dingen op televisie zien doen waarvan ik niet wist dat hij ze kon. Hij had nog tot zijn zestigste De ochtend op Radio 1 kunnen presenteren en hij had dat ook geweldig gedaan, maar in Het jaaroverzicht live heb ik hem gezien in een rol die zelfs mij verraste. Zijn toon was lichtvoetiger en toch hield hij het allemaal mooi in de hand. Met het grootste gemak trok hij een ander register open. Ik vond dat fantastisch om te zien."

Je wordt dit jaar dertig...

"Zwijg. Ik vind dat vreselijk. Ik heb mezelf altijd gezien als... jong. (lacht) Nu moet ik mezelf wel een vrouw gaan noemen, ook al tuut dat woord in mijn oren. Het lijkt ook zo'n bepalend moment. Een moment waarop je terugblikt op je palmares en tevreden moet zijn."

Ben je dat dan niet?

"Natuurlijk wel. Ik heb me alvast erg geamuseerd. En ik heb al veel te vertellen tegen mijn kleinkinderen, als die er ooit komen. Nu je het zegt: dertig worden, misschien valt het al bij al wel mee."

Linde Live, vanaf maandag 6 januari van 16 tot 19 uur op Studio Brussel Manneken Pis, vanaf 28 januari op Eén

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234