Vrijdag 03/12/2021

'Ik ben nooit echt helemaal één genre geweest'

Elvis Presley, Buddy Holly en George Michael: voor een Eagle of Death Metal heeft Tim Vanhamel verrassend zacht werk in zijn platenkast staan. 'Ik geef het toe: ik kan ook een softie zijn.'

Door Geert Zagers

Na een prille flirt met Stekelbees en Bert en Ernie was het met cassettes van Elvis Presley dat Tim Vanhamel het muzikale licht zag, zo rond zijn zevende levensjaar. "Elvis was mijn muzikale bewustwording", zegt de huidige gitarist en frontman van Millionaire. "Zijn songs waren alles wat goede pop moet zijn: simpele, catchy melodieën en een goede swing. En hoe hij eruit zag was natuurlijk ook fantastisch. (gedistingeerd) De sexiness die ik toch op jonge leeftijd al zag. Ik zong al zijn nummers na, probeerde het juiste timbre te vinden en trok zijn rare smoelen na voor de spiegel. Een van de zeldzame dingen die ik wellicht gemeenschappelijk heb met Helmut Lotti."

Voor zijn eerste zelfgekochte plaat trok Vanhamel met de fiets naar downtown Zonhoven, waar hij Faith van George Michael op de kop tikte. "Goede melodieën, toch? Hoe ouder ik word, hoe chiquer ik dat soort nummers vind. Niks om me voor te schamen. Ik vind het nog altijd super.

"Het moet dan ook niet altijd de complexiteit of de avant-garde van The Mars Volta zijn. En ook John Cage zal ik niet meteen meenemen naar een onbewoond eiland. Ik zoek iets écht in muziek, iets gemeend, iets wat me ontroert. En een noodzakelijkheid bij de artiest. Ik wil de dwang van de muzikant voelen, voor ik iets echt fantastisch vind."

En dan kom je terecht bij Sign 'O' the Times van Prince ("mijn ma vond dat supergoed"), Abbey Road van The Beatles, Check Your Head van The Beastie Boys of Nevermind van Nirvana. Vanhamel: "Platen die ik allemaal grijs gedraaid heb. Veel van mijn vrienden waren muzikale veelvraten die alles kochten, maar ik ben altijd iemand geweest die plaat per plaat leefde. Ook nu nog: de laatste cd's die ik gekocht heb, waren - ik zit in mijn sixtiesperiode - een verzamelaar van Roy Orbison en Buddy Holly en The Folk Lore of John Lee Hooker. Ik kan John Lee Hooker opzetten om mee te gaan slapen, om op te staan, om op te vrijen of om op stap te gaan. John Lee Hooker is fucking God."

Misschien toch iets softer dan we van een Eagle of Death Metal verwacht hadden. Staan er dan geen satanische snarenplukkers in het cd-rekje ten huize van Vanhamel? "Misschien is het omdat ik de helft van mijn leven harde muziek gemaakt heb dat ik meer zin heb in ontroering en goede lyrics als ik zelf iets opleg. Metal of hardrock is nooit mijn ding geweest. Punkrock dan weer wel. In mijn skateperiode kon ik de Oor Popencyclopedie openleggen bij 'punk' en dan wegdromen bij namen als Dead Kennedys, The Clash of The Sex Pistols.

"En toen ik groepen als Suicidal Tendencies, Pixies of Primus leerde kennen en dat geluid hoorde, dacht ik twee dingen: 'Hoe laat je je gitaar zo klinken?' en 'Dit is mijn muziek'. Ik lag ook elke week twee uur lang naar MTV's 120 Minutes met Paul King te kijken. Daar is een wereld voor me opengegaan. Teenage Fanclub, Galaxy 500, The Jesus & Mary Chain: ik liet het allemaal over mij heen komen. Maar goed, tegelijkertijd luisterde ik ook naar EMF en vond ik hun schoenen en shorts geweldig. Ik ben nooit echt helemaal één genre geweest."

Een gevarieerde platenkast dus, goed voor zo'n zevenhonderd platen en cd's. "Ik ben geen encyclopedische verzamelaar zoals Aldo Struyf, die een paar duizend cd's heeft. Die behoefte heb ik nooit gehad. Ik ben gewoonweg niet gehecht aan die dingen. Mijn collectie zweeft ergens rond tussen mijn appartement en mijn auto, en meer dan eens denk ik: 'Shit, waar is die plaat nu?'. Maar, ik heb wél een echte platenkast. De classic van de Ikea: de witte Expedit. Zowat iedereen uit mijn omgeving heeft hetzelfde meubel. Als Mauro, Tommy Barman, Aldo of onze drummer Dave Schroyen over de vloer komen, klinkt het altijd: 'Ah, gij hebt die kast ook?'"

Tim Vanhamel benadrukt dat een top vijf opstellen "eigenlijk niet gaat" en dat als het hem volgende week opnieuw gevraagd zou worden "het vijf andere platen zullen zijn".

1 The Velvet Underground & Nico The Velvet Underground & Nico "Alleen al voor 'Venus in Furs', misschien wel het beste nummer ooit gemaakt."

2 Abbey Road The Beatles "Hier had ook 'Sergeant Peppers' of de witte kunnen staan, maar Abbey Road heeft wel iets sexy. Een andere klank dan de meeste cd's van The Beatles."

3 Out of Our Heads The Rolling Stones "Uit 1965, als ik me niet vergis. Klinkt nogal naïef, maar rockt toch stevig. De eerste periodes van groepen zijn doorgaans goed. Er is een reden waarom ze zijn doorgebroken."

4 The Folk Lore of John Lee Hooker John Lee Hooker "Mijn fucking medicijn tegen alles."

5 Electric Ladyland Jimi Hendrix "Mag niet ontbreken. 'Crosstown Traffic' is een van de beste nummers aller tijden.MORGEN

Mirabelle Van de Put, producer, mixer, manager en tourmanager van Sioen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234