Dinsdag 07/12/2021

Ik ben niet de Messias van de mollige meisjes

Anke Wauters studeert journalistiek en blogt op ankeschrijfthetneer.com. Haar post 'Dik. Lelijk. Wijf' werd deze week al meer dan 150.000 keer gelezen.

"Ik denk dat ik misschien de stem van mijn generatie ben. Of toch een stem van een generatie." Dat droomde Lena Dunham in het eerste seizoen van Girls, haar populaire HBO-reeks. Deze week ging mijn blogpost over verstikkende schoonheidsidealen viraal en bombardeerde het internet mij tot het postermeisje van de dikke, lelijke wijven. Voor u duchtig fronst: dat is helemaal niet slecht bedoeld. Ik kneedde een gemene opmerking om tot een opgeheven vuist en vertelde de lezers waarom ik en iedere onzekere persoon zoveel meer is dan uiterlijke schijn. Ik werd plotsklaps een stem van een generatie: de groep vrouwen - en mannen - die schoon genoeg hebben van de onrealistische verwachtingen waar we ons dagelijks in moeten wurmen.

Maar het is niet gemakkelijk om erover te praten. Net dat heb ik, met een bang hart, gedaan: "Sta mij toe meteen één ding op de goed gedekte tafel te gooien: ik ben dik. Zelfs als kind zeulde ik al meer kilo's met me mee dan strikt nodig. (...) Ik was me er van bewust dat mijn lichaam niet volgens dezelfde hoeken was gedefinieerd als dat van de andere meisjes. Mijn lichaam is rond. Mijn lichaam is bol. Geen hoeken te bespeuren hier."

In haar boek Bossypants omschrijft de Amerikaanse comédienne Tina Fey hoe de perfecte vrouw er tegenwoordig hoort uit te zien. Ze rammelt een lang lijstje af: "Kaukasisch blauwe ogen, volle Spaanse lippen, een schattige knopneus, een onthaarde Aziatische huid met Californië-teint, de kont van een Jamaicaanse danseres, lange Zweedse benen, smalle Japanse voetjes, de heupen van een negenjarig jongetje, de armen van Michelle Obama en de borsten van een pop." Fey besluit dat enkel Kim Kardashian vandaag in de buurt komt van die opsomming. Voor alle anderen is het spartelen.

Dat heb ik ook gemerkt aan de reacties die binnenstroomden op mijn bericht. Ik transformeerde in een klankbord waaraan iedereen goede en slechte ervaringen aftoetste. Ik heb zoveel getuigenissen gehoord van mensen die het, net als ik, beu zijn om beoordeeld te worden oplooks of kledingmaat. Van prachtige vrouwen die een eetstoornis hebben overwonnen tot moeders die een kind hebben zien lijden onder pesterijen. Van meisjes die werden uitgemaakt voor skelet tot mannen die zich onzeker voelen omdat ze niet voorzien zijn van een Abercrombie & Fitch-wasbordje. Ik heb geleerd dat het een kleine maar gevaarlijke stap is van 'die eet' naar 'dieet'.

Terug met beide voeten op de grond nu: ik ben niet de Messias van de mollige meisjes. En dat wil ik ook niet zijn. Dit onderwerp heeft een gevoelige snaar geraakt, die hopelijk lang genoeg blijft resoneren om anderen wakker te schudden. Maar het is geen nieuw probleem. Anno 2015 grenst kritiek op zogenaamde imperfecties aan gevaarlijke disciplinering. Mensen zijn dik, dun, lelijk of wat dan ook voor ze zelfs iets anders kunnen zijn. Waardeoordelen over het lichaam van anderen zijn wapens geworden waarmee we elkaar het zwijgen opleggen.

We moeten dringend op een andere manier communiceren over uiterlijk. Respect is one size, fits all. Iemand met de grond gelijk maken omdat die persoon er anders uitziet dan wat de consensus propageert, getuigt van weinig respect. Ik word er niet boos van, maar verdrietig. Want respect heeft alles te maken met liefde, in de eerste plaats liefde voor jezelf. Die liefde is onlosmakelijk verbonden met de weerslag op eigenwaarde. Mensen die zichzelf graag zien, geloven dat ze het beste verdienen, dragen zorg voor zichzelf en de mensen rondom hen.

Ik heb mezelf vroeger zo vaak als vijand behandeld, voerde oorlog met mijn eigen lichaam. Daar heb ik spijt van, want ik weet nu dat het verspilling van tijd is. Ik ben niet perfect en daar ben ik niet blind voor. Maar hier is de plot twist: ik moet niet perfect zijn. Niemand moet dat. En als ik dan toch even een stem van een generatie mag zijn, laat me dan dit van de daken schreeuwen. Er zijn maar drie doelen die je moet nastreven: gezond zijn, gelukkig zijn en geen gezever tolereren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234