Zondag 08/12/2019

'Ik ben lang genoeg een ambetanterik geweest'

Vijf jaar lang heeft Luc Van Acker de AB aan de mouw getrokken. Nu is het eindelijk zover: morgen voert hij zijn eightiesclassic 'The Ship' integraal op in Brussel. De timing is perfect. Sinds 'Belpop' een uitzending aan hem wijdde, lijkt het alsof Van Acker aan een tweede leven is begonnen.

uc Van Acker ziet er scherp uit. Hij is op dieet, geeft hij toe, maar voegt er tegelijk aan toe dat hij niet écht op z'n gewicht let. Wanneer Van Acker een paar dagen na ons gesprek een soepje bestelt na de fotoshoot met fotograaf Alex Vanhee, staat hij evenwel meteen het bijgeleverde brood af, omdat hij moet vermageren.

Het enfant terrible van Tienen is na een bewogen leven opvallend rustig geworden. Hij noemt zichzelf een eightiesvedette, en we hebben het over de aflevering van Belpop die de Van Acker-revival in gang heeft gezet. "De meeste mensen zien hun eigen leven in tien seconden tijd voorbijflitsen", klinkt het stil. "Vlak voor ze sterven. In mijn geval werd dat moment vijftig minuten gerokken. Het leuke was dat door die documentaire veel mensen die ik kende versteld stonden van wat ik allemaal had gedaan. Ze kenden 'Zanna' wel, maar wisten niet dat ik nog met Ministry had gespeeld.

Zijn ma is het ergst geschrokken. "Die wist van niks. Eerst vonden haar vriendinnen - vrouwen van tachtig, negentig - het maar niks. Die zoon met zijn gitaren en zijn drugs. Maar een week later bleken de kleinkinderen van al die bomma's wel enthousiast, en nu, op haar tachtigste, is ons ma plots mijn grootste fan geworden. (lacht) Het vervelende van die verschillende carrières is dat iedereen andere verwachtingen heeft. Een jaar of twee geleden gaf ik een optreden, en daar stonden letterlijk drie generaties voor het podium. De fans van 'Zanna', die van Arbeid Adelt!, en dan waren er nog een paar die nummers van Revolting Cocks wilden horen. Maar ik speelde alleen nieuwe nummers, dus ik stelde ze allemaal teleur."

Je hebt dan ook de reputatie een dwarsligger te zijn.

"Grappig dat je dat zegt. Ik heb heel mijn leven buiten de lijntjes gekleurd en in de marge geleefd. Maar nu ben ik een gigantische comeback aan het maken en wil ik koste wat het kost in het systeem passen. Mijn deelname aan de Rock Rally is daar een goed voorbeeld van. Als je je buiten het systeem opstelt, tel je niet mee. Daarom geef ik les aan de Provinciale Hogeschool in Limburg, iets waarvan de meeste mensen denken dat ik er vierkant tegen ben. Want muzikanten met diploma's, waar slaat dat in godsnaam op?

"Ik heb zelf destijds een gebrek gehad aan goed management, en ik doe daar nu iets aan. Ik leid mensen op, geef alles wat ik in vijftig jaar tijd heb meegemaakt door aan de volgende generatie. Dat vind ik nu belangrijker dan de ambetanterik uit te hangen."

Nu je het zelf over binnen de lijntjes kleuren hebt: een rewind van The Ship past daar wel bij. Want daar speel je je klassiekers en geef je je publiek wat het wil horen.

"Ik had het gevoel dat ik full circle was gekomen. In 2006 heb ik nog een grote tournee met Ministry en Revolting Cocks gedaan, maar nadien wist ik het niet meer. En daarvoor eigenlijk ook al niet. Ik heb nog wel een paar pathetische projecten gedaan, zoals Spinegrinder, maar eigenlijk had ik niks meer te vertellen. Door met al die groepen opnieuw op te treden brandt het vuur weer. Ik ben volop aan het schrijven. Er hangt er weer elektriciteit in de lucht."

Zou de 30-jarige Luc van Acker snappen dat je in het systeem wil passen?

"Nee. In ben een principezot, dus dat zou botsen."

Hoe krijg je dat nu dan aan jezelf uitgelegd?

"Omdat ik het nu op mijn eigen manier doe. Ik geef wel les, maar er vliegt al eens een stoel door de klas. Of ik spreek over drugs in de les. En dan zie je je zulke ogen trekken. Maar als ik het over Jimi Hendrix en psychedelische rock heb, moet je wel weten wat LSD is. Niet dat ik daar LSD-trips zit uit te delen. Maar je moet wel weten wat voor een invloed die hebben.

"De jeugd is veel conservatiever geworden. Heel raar. Terwijl: in mijn tijd had je eigenlijk maar drie jobs. Pastoor, dokter of advocaat. Daarnaast had je een rariteitenkabinet, waar ik in zat. Vandaag kun je professioneel skateboarder worden. Of voor circusartiest studeren, zoals mijn zoon doet. Maar het belangrijkste - en dat zie ik op school ook - is dat je ondernemers hebt, en medewerkers. Wij waren destijds zeer duidelijk ondernemers. Daarom doe ik ook aan de Rock Rally mee, al is dat eigenlijk per ongeluk gebeurd."

Muzikanten die 'per ongeluk' deel- nemen aan de Rock Rally bestaan niet. Dat kan alleen bij Miss België-verkiezingen.

"Ik was voor mijn leerlingen aan het uitzoeken wat er allemaal bij kwam kijken om deel te nemen. Maar er bleek niet eens een reglement. Je moet gewoon twee eigen nummers opsturen, en een cover. Ik dacht: als het zo simpel is, doe ik ook mee. En ik vind het heel professioneel, allemaal. Goeie zalen, goed geluid."

"Het goeie is dat de meeste van mijn studenten ook meedoen. Zo zie ik ze eens in competitie met elkaar en kan ik feedback geven. Het zou ook goed zijn als zij verder zouden geraken dan ik. En als ik op mijn gezicht ga, sta ik nadien wel weer recht. Ik betrap mezelf er wel op dat ik gi-gan-tisch zenuwachtig ben. Ik speel alleen nieuwe nummers, en ik vind het moeilijker dan die hele The Ship spelen."

The Ship wordt inmiddels als een belpopklassieker beschouwd. Hoe werd die plaat destijds onthaald?

"De Franstaligen waren geweldig mee, de Hollanders ook. Maar in Humo kreeg ik een zeer labiele bespreking. Eigenlijk vonden ze het wat te goed, allemaal. Zelfs mijn Engels. Nu, Engels was sowieso een teer punt voor Belgische bands. Wij zijn met Kapitein Zeppos opgegroeid, hè, niet met de BBC. Die eerste punksingletjes, daar stond zo veel haar op dat je het in een hanenkam kon zetten. Toen ik The Ship opnam, speelde ik al bij Shriekback. Ik heb daar op korte tijd heel veel bijgeleerd. Ik was ook heel verlegen toen."

Waar je van meet af aan niet verlegen was, is op het podium.

"Dat is waar. Daar kon ik al mijn demonen ontbinden."

Waar kwamen die dan vandaan? Ik durf te denken dat je een vrij gelukkige jeugd hebt gehad.

"Mijn ouders hadden een winkel, een porseleinzaak, en wij woonden achter de winkel. In die tijd had je in elke stad wel een aantal families met aanzien, en in Tienen hoorden de Van Ackers daar ook bij. Ik had dus een reputatie hoog te houden in de stad. Altijd vriendelijk goeiedag knikken. Ik maakte deel uit van de façade, waar ik het erg moeilijk mee had.

"Ik woonde in het achterhuis, samen met mijn grootouders, dus toen ik in het vijfde leerjaar het dagboek van Anne Frank las, vond ik me helemaal terug in dat boek. Want dat was mijn leven. De leefruimte achter de winkel had geen vensters. Enkel een dakraam, dus als het in de winter sneeuwde was het daar de hele dag donker. Eigenlijk heb ik een heel triestige jeugd gehad. Mijn moeder stond ook altijd in de winkel. Die was een beetje zoals de hond van Pavlov: als de bel ging, moest ze onmiddellijk present zijn om de klanten te bedienen.

"Mijn vader werkte voor een computerbedrijf. Die kreeg op een gegeven moment zelfs een aanbieding om naar Amerika te verhuizen, maar daar is hij nooit op ingegaan. De stommerik. Op mijn achttiende is hij gestorven. Een hartaanval, en het was gedaan. Hij moest medicatie innemen, maar dat deed hij niet. Onbewust. Ik denk dat hij zich goed en sterk voelde. Maar niet dus. Hij was negenenveertig toen hij overleed. Ik ben nu ouder dan hij ooit geworden is, en dat vind ik zelf een heel raar idee."

Daarom is het des te opmerkelijker dat je, ondanks het vroege overlijden van je vader, toch met een zekere doodsverachting hebt geleefd als het op seks, drugs en rock-'n-roll aankwam.

"Mja. Ik heb alles wel gedaan en meegemaakt, maar ik ken mijn limieten. En als het fout dreigt te lopen ben ik wel sterk genoeg om van de ene dag op de andere te stoppen. Ik heb een goeie engelbewaarder. Als ik met Revolting Cocks en Ministry anderhalve maand in Chicago ging optreden, kwam ik achteraf wel terug naar Tienen en hing ik thuis twee, drie maanden plat. Groenten eten en gezond zijn. Maar ik geef toe: mocht ik al die tijd in Chicago zijn gebleven had ik hier nu niet meer gezeten. Er zijn inmiddels vier muzikanten uit onze kliek gestorven. Dat zegt genoeg."

Revolting Cocks en Ministry op tournee in de States, wat moet ik me daarbij voorstellen?

"Een plezant carnavalsfeestje met elf zotten. Die kameraderie, dat komt nooit meer terug. Maar vlak nadat ik er uit stapte, begin jaren negentig, zijn ze met heroïne begonnen en gigantisch uit de bocht gegaan. Heb je ooit The Fix gezien? Daar zie je Al Jourgensen létterlijk een spuit zetten. Dat was niet oké. Ik ben hem samen met mijn kinderen nog gaan opzoeken in Dour, maar dat fragment heeft de regisseur eruit geknipt. Begrijpelijk, want het was best heavy. Maar intussen is hij, of wat er nog van hem overblijft, toch al weer een jaar of vier clean.

"Enfin, ik zit dat hier nu wel luchtig te vertellen, maar vier doden, dat gaat niet in je koude kleren zitten. Voor mij was het welletjes toen ik kinderen kreeg. Dat is mijn redding geweest. Eigenlijk heb ik toen de lotto gewonnen. Je moet goed beseffen dat er een groot verschil is tussen Amerikaanse en Europese groepen. Bij ons is dat een sociaal gebeuren. Arbeid Adelt! is een gentlemen's clubje. Wij zien elkaar graag, en zouden nieuwe nummers maken louter en alleen om dat te laten voortduren. Maar in Amerika ligt dat anders. Daar heb je één kapitein op het plein. En als die aan de heroïne begint, trekt die iedereen mee de dieperik in. Wij zijn zo niet. Tom Barman mag nog zo koppig zijn, als het Stef Kamil Carlens of Rudy Trouvé niet aanstaat, stappen ze het gewoon af. In België kan ik eigenlijk alleen aan Alex Callier denken. Hij, en hij alleen, bepaalt de koers van Hooverphonic."

Heroïnemisbruik doet me niet bepaald aan carnaval denken.

"Ik heb het ook nog meegemaakt dat xtc legaal was in Austin, Texas. In de club waar we toen speelden, verkochten ze kauwgom waar xtc in verwerkt zat. We hoefden het podium maar op te stappen of de hele zaal stond al ondersteboven. Hetwas alsof je je bisnummers stond te spelen nog voor je een gitaar had aangeraakt.

"Er waren ook iets onschuldigere excessen, gelukkig. Dwergwerpen, bijvoorbeeld. Er waren een paar dwergen die kwamen vragen of we hen in het publiek wilden gooien. Met een helmpje en een harnas aan.(lacht) Dat vonden ze geweldig. Een van die dwergen was verliefd op me en wilde me de hele tijd pijpen. De sex midget. 'Luc, I love you.' Ik bespaar je de details, maar elke keer als hij de backstage binnenkwam, sprong ik meteen op een tafel of een stoel."

Nog even terug naar The Ship. 'Zanna' is de klassieker uit die plaat. Een gerateerde wereldhit, vind je dat ook zelf?

"Ja. Het klinkt wat lullig om dat zo te zeggen, maar het is écht zo. Ik was ook bereid om alles waar ik mee bezig was op te geven om als duo verder te gaan met Anna Domino. Maar zij was bang dat we dan een soort Eurythmics zouden worden. Haar platenbaas zag de samenwerking met ce paysan de flamand niet zitten. En bij EMI, waar ik onder contract zat, vonden ze dat ik mijn kop had laten zot maken door dat Amerikaans zangeresje. In die tijd telde in Europa alleen Groot-Brittannië. Andere landen telden niet mee. In Amerika is het nummer wel uitgekomen. Lumidee heeft een paar jaar geleden nog een wereldhit gehad van een rip-off van 'Zanna'."

Je bent, kortom, binnen.

"Het enige wat ik tot nog toe van 'Never Leave You' gekregen heb, is een brief van Lumidee haar advocaten. Daarin staat dat ik tienduizend dollar per dag moet betalen als ik de rechten op dat nummer blokkeer. Terwijl onderzoek van Sabam echt wel heeft uitgewezen dat het over plagiaat gaat. Als ik een rechtzaak inspan, worden de auteursrechten bevroren tot er een uitspraak is. Dan zou ik eerst in het arrondissement Leuven moeten procederen, en nadien ook nog eens in elk land waar die single is uitgekomen. Dat kan los dertig jaar duren. Ik heb geen advocaat, en als ik verlies mag ik de rest van mijn leven gaan werken omdat ik dacht dat iemand mijn nummer had gepikt. Want Sabam geeft alleen advies, hè. Als artiest sta je er dus alleen voor. Dus ik laat het maar voor wat het is. Ik trek nu jaarlijks ongeveer 160 euro auteursrechten van 'Zanna'. Dat is het. En aan die wereldhit van Lumidee heb ik geen cent verdiend. Anna Domino wil er ook geen zaak van maken. Dus ik laat het maar voor wat het is."

Je had, toen jullie dat nummer opnamen, een affaire met Anna Domino. 'Zanna' is niet meer of minder dan een liefdeslied, ook al wordt er meteen ook het eind van jullie relatie in beschreven.

"Ik kreeg vier cassettes doorgespeeld van nieuwe artiesten, en een ervan was van de Amerikaanse Anna Domino. Ik vond haar nummers goed en zou haar plaat producen, maar ik raakte pas écht geïntrigeerd toen ik vernam dat ze in New York eigenlijk drie jobs combineerde. Ze was loodgieter - specialisatie: sanitair -, kluste bij als costumière voor films, en schreef daarnaast ook nog liedjes. Allemaal tegelijk. De eerste keer dat ik haar zag was het direct prijs, zelfs al was ze tien jaar ouder dan ik. We konden het goed met elkaar vinden, en het klopt dat we een affaire hadden. Maar mijn vrouw leest dat niet graag. Ze kan er ook niet echt mee lachen dat het nummer over die relatie 27 jaar later nog altijd komt bovendrijven. Maar zoals je zegt: het gaat over het einde, dus dat spreekt toch enigszins in mijn voordeel. (lacht) Anna was zo'n echt New Yorks madammeke dat het helemaal ging maken. Alleen: toen kwam Suzanne Vega, en die is met de prijs gaan lopen."

Het lijkt me geen zegen om met een rockmuzikant getrouwd te zijn.

"Als je dat aan mijn vrouw vraagt, zal ze je zeker gelijk geven. Al zou ik het zelf ook niet leuk vinden als mijn dochter met een rockmuzikant zou gaan, want dan wordt ze per definitie bedrogen. En ik ben dan nog een brave, vind ik zelf. Kijk: ik ben inmiddels 32 jaar getrouwd. Dat is toch niet niks? Ik ken er niet veel in het muziekmilieu die dat kunnen zeggen. Natuurlijk gaat dat met gigantische ups en downs, maar als je niks voor elkaar voelt, blijf je nooit zo lang samen.

"Trouwens: ik ben helemaal niet zo'n vrouwenzot. In de periode van The Ship wel, dat geef ik toe. En er zijn achteraf nog wel een paar periodes geweest waarvan ik nu héél hard mijn best doe om ze me niet meer te herinneren. In principe is de verleiding het grootst op de momenten dat je het meeste succes hebt. Dan is het aanbod aan vrouwen die zich aanbieden gewoon breder. Mijn dochter zegt altijd: 'Thuis is het niet moeilijk om de brave papa te spelen, maar als je succes hebt zien we je niet, en dan zal het wel prijs zijn.'"

Heeft ze gelijk?

"Mijn dochter heeft altijd gelijk. Mijn vrouw trouwens ook. Daarom is het goed dat ik wel genoeg succes heb, maar net niet te veel. Ik ben ook nooit muziek beginnen te maken om vrouwen binnen te doen. Eigenlijk ben ik kunstschilder, en ik ben ook terug beginnen tekenen. Ik stel zelfs weer tentoon. Alleen kreeg ik als schilder nooit de juiste feedback. Ik schilderde om mijn emoties te kunnen uiten, niet om iets te makken dat assorti was met de rest van de meubelen. Daarom ben ik voor de muziek gegaan. Als ik daarmee optrad, kreeg ik wél de respons waar ik naar op zoek was. En het is de reden waarom ik diegene geworden ben die hier nu voor je zit."

The Ship werd net heruitgebracht bij EMI. Van Acker speelt de plaatintegraal op 17/2 in de Ancienne Belgique. www.abconcerts.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234