Dinsdag 18/01/2022

'Ik ben jaloers op mijn zoon, hij zit nu in zijn new-waveperiode'

rock

praga khan tussen pint en podium

Ze zien er op het eerste gezicht een beetje ruig uit, de kerels van Praga Khan, maar eigenlijk zijn de grondleggers van de vaderlandse house brave teddyberen. Populaire teddyberen, weliswaar, want vanavond staan ze voor de derde keer op de festivalweide van Werchter, en fungeren ze meteen ook als headliner in de Pyramid Marquee. Zanger Maurice Engelen kijkt er alvast naar uit. 'Het blijft speciaal om als Belgische groep op zo'n gigantisch evenement te mogen staan.'

Brussel

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Maurice Engelen heeft intussen een indrukwekkend parcours afgelegd. Gedurende de jaren tachtig was de muzikale duizendpoot een van de drijvende krachten achter de new beat, en haalde hij met Lords Of Acid goud in de Verenigde Staten. Tot vandaag blijft Engelen de bezieler van het lucratieve platenlabel Antler/Subway (momenteel bijzonder succesvol met danceacts als Kate Ryan, Ian Van Dahl en Milk Inc.), en onlangs heeft hij ook toegezegd om de muziek te bedenken voor de balletcreatie Not Strictly Rubbens. Eerder leverde Engelen al muziek voor films als Basic Instinct en Falling, en drie jaar geleden werd de stille jongen als een van de tien invloedrijkste producers ter wereld bijgezet in de Amerikaanse Rock'n'Roll Hall Of Fame.

Ondanks die internationale carrière spreekt Engelen nog steeds Nederlands zonder Amerikaans accent en blijft hij platen maken met zijn jeugdvriend Oliver Adams. Zopas verscheen Freakazoidz, een op de elektroscene van de jaren tachtig geïnspireerde danceplaat. De fans zijn er door de jaren niet minder fanatiek op geworden. "Wij hebben fans die voortdurend op het net zitten, en als het ware in het gastenboek van onze website leven. Die laten nu al jaren aan een stuk elke dag van de week boodschappen na. Voor die mensen is Lords Of Acid en Praga Khan een deel van hun leven geworden."

Dit jaar staat Praga Khan voor de derde keer op Rock Werchter. Went zoiets of blijft het een kick om op zo'n festival te spelen?

Engelen: "Ik denk dat T/W voor elke Belgische groep iets speciaals blijft. En zeker voor mij, want ik woon in de buurt en kon vroeger 's nachts de bassen tot in de slaapkamer horen. We zijn de eerste Belgische act die ooit op het podium heeft afgesloten, maar zelf bewaar ik de beste herinneringen aan onze eerste keer in de tent. Omdat je daar een veel beter contact met het publiek hebt dan op zo'n grote weide. Bovendien hing er toen echt elektriciteit in de lucht. We hoefden het podium maar op te stappen, en het was alsof er een bom ontplofte. Een onvergetelijk moment. Het is trouwens vreemd dat je van optredens vaak alleen nog bizarre details bijblijven. Ik ben ooit in Atlanta van het podium gedonderd, en ik weet nog haarscherp dat ik tijdens de val dacht dat het met mij was afgelopen. Terwijl ik me van die overige vijftig concerten in Amerika haast niets meer herinner."

De sound van de nieuwe cd is heel erg op de jaren tachtig geïnspireerd. De single 'Glamour Girl' klinkt bijvoorbeeld opvallend Depeche Mode.

Engelen: "Die referenties hebben we er met opzet in gestopt. Het leek ons wel wat om te grasduinen in het verleden, en onze oude synthesizers opnieuw af te stoffen. Jij en ik weten dat die geluiden uit de jaren tachtig komen, maar voor de kids die vandaag zestien jaar zijn is dat allemaal nieuw. Dus door terug in de tijd te gaan, boren we voor de jongere generaties een nieuwe bron aan. Ik merk dat heel goed aan mijn zoon, die nu zeventien is. Die vindt Armand Van Helden en Guano Apes het einde, maar de grootste hits van die groepen zijn bewerkingen van nummers uit de jaren tachtig. Dus nu heeft hij met terugwerkende kracht Gary Numan en Alphaville ontdekt. Mijn zoon zit in een positie waar ik heel erg jaloers op ben, want hij heeft toegang tot een platenkast met daarin de beste muziek van de laatste twintig jaar. (lacht) Hij zit nu in zijn new-waveperiode. Mijn ouders hadden alleen elpees van James Last en Richard Clayderman in huis. En dat was niet meteen mijn ding."

Vormgeving is heel belangrijk bij Praga Khan. De hoezen vallen op, het podium ziet er speciaal uit en zelf zijn jullie ook altijd opvallend uitgedost. Hoe intenstief zijn jullie met een imago bezig?

Engelen: "We denken daar wel over na. Eigenlijk kun je pas inschatten hoe belangrijk een imago is als je op de Amerikaanse markt terechtkomt. En Japan gaat daar nog verder in, want daar blijkt het succes van heel wat bands louter op de look gebaseerd. Een van de populairste groepen daar, Ex, ziet eruit als de overtreffende trap van Kiss. Veel make-up, opzichtige kleren, lang blauw haar... Wel: in een paar uur tijd kregen die kerels drie optredens in de Tokyo Dome uitverkocht. Dat zijn 180.000 tickets. Ik heb ooit een plaat gemaakt met hun gitarist, maar die was zo in zijn imago verstrikt geraakt dat het gewoon zielig werd. Zodra je in je eigen mythe begint te geloven, wordt het gevaarlijk."

Waar trek jij de lijn tussen Maurice Engelen en Praga Khan?

Engelen: "Praga is toch meer de belichaming van mijn eigen artiest zijn, terwijl Maurice degene is die 's weekends graag naar de voetbal gaat, graag een pint gaat drinken op café en thuis de vuilniszakken buiten zet. In België kan ik de dag na het optreden rustig op een terrasje gaan zitten. Dat kan ik me in de VS niet permitteren. Daar staan er in iedere stad honderden fans te wachten tot je busje voor de zaal stopt. Die mensen hebben vaak een jaar op onze komst gewacht, dus we mogen die niet teleurstellen.

"Ik denk wel dat het verschil tussen Praga Khan en wie ik echt ben met de jaren kleiner wordt. Omdat ik nu beter kan relativeren. Dat wordt me trouwens dikwijls kwalijk genomen door de rest van de groep. Als we een ongelofelijk optreden doen, gaan de andere muzikanten in de kleedkamer achteraf volledig uit de bol. Terwijl ik dan meestal droogjes opmerk dat het publiek op de andere bands ook euforisch reageerde. Maar zulke bedenkingen hou ik tegenwoordig liever voor mezelf. Anders zit het er toch meteen bovenarms op. Kijk: als wij niet op Werchter staan, kruipt er wel een andere groep dat podium op. En voor een even groot publiek. Zo simpel is het."

Die nuchterheid is vermoedelijk met de jaren gekomen. Je zult in het begin zelf ook wel alle mogelijke fouten hebben gemaakt.

Engelen: "Natuurlijk. En ik heb ook gezien wat er met andere groepen is gebeurd die ik vroeger nog begeleid heb. The Pop Gun, bijvoorbeeld. Of Nacht Und Nebel en 2 Belgen. Ik had heel snel in de gaten hoe relatief succes wel kan zijn. En geloof me: als morgen niemand nog van Praga Khan moet weten, ga ik niet meer voor 25 diehardfans in de parochiezaal van Erps-Kwerps optreden. Ik wil afsluiten in schoonheid. Dus zodra blijkt dat de interesse weg begint te ebben, zetten we er zelf wel een punt achter."

En je zult dat kunnen, zo van de ene dag op de andere?

Adams: "Er is nog genoeg te doen. We zullen ook altijd wel muziek blijven maken. En begrijp ons niet verkeerd: we zijn inmiddels twaalf jaar bezig met Praga Khan en die groep is een deel van ons leven. Dus het zal niet makkelijk zijn om er een streep onder te trekken. Anderzijds krijgen we nu vaak aanvragen van andere artiesten waarop we wegens tijdsgebrek niet in kunnen gaan. We hebben zelfs ooit moeten weigeren om een cd van Jane's Addiction te producen."

Dat doe je niet met de glimlach, neem ik aan.

Engelen: "Inderdaad, maar men had ons gewaarschuwd vanuit Amerika dat het sowieso geen gemakkelijke klus zou worden. Die groep houdt er namelijk een erg decadente levensstijl op na. Seks en drugs en rock-'n-roll."

Decadentie maakt anders toch ook wel deel uit van jullie leefwereld. Een songtitel als 'Breakfast In Vegas (On Cocaïne And Gin)' spreekt boekdelen.

Engelen: "Dat heeft vooral met de omstandigheden te maken. In Amerika kom je per definitie met drugs in aanraking. Het is onmogelijk om nooit naar een afterparty te gaan, of met geen enkele fan contact te hebben. Maar dat wil niet zeggen dat we uit eigen ervaring schrijven. Ik put vooral inspiratie uit alles wat ik daar om me heen zie gebeuren."

Als een soort investigative journalism, zeg maar.

Adams: "Zoiets. Al heb ik niet gezegd dat ik nooit drugs neem, hé? Bekijk het zo: je kunt door de weide wandelen en over de platte kak van de koeien schrijven. Maar dan vind ik de rock-'n-roll-lifestyle toch een boeiender thema. In Japan kregen we van de organisator ooit twintig afterpartypassen om uit te delen aan de mooiste meisjes in de zaal. Mocht ik met mijn lief naar een concert gaan en ze stoppen haar zo'n pasje toe, dan zou ik daar niet mee ingenomen zijn. Maar de Japanners beschouwen het als een eer wanneer je hun vriendin eruit pikt. Maurice en ik zijn niet in die groupies geïnteresseerd, maar er waren andere groepsleden die wel eens van de grond wilden gaan met een Aziatische. Zij moeten ook geen godganse dagen interviews doen en marketingvergaderingen bijwonen. Dus die twintig meisjes kwamen zichzelf netjes op een rijtje aanbieden, en nadat onze drummer er eentje had uitgepikt, bedankten de andere negentien hem vriendelijk. Dat kun je je in Europa toch niet voorstellen? Als je in Japan naar een concert gaat, zijn alle vrouwen er als hoeren gekleed, terwijl de mannen allemaal een maatpak dragen. Heel vreemd is dat."

En je voelt dan niet de behoefte om je heel erg op de Japanse markt te concentreren?

Engelen: "We hebben daar een periode intensief aan gewerkt, maar op een bepaald moment hebben ze ons goed liggen gehad. Toen we er naar een concert van een Japanse groep gingen kijken, leek het of we naar onszelf stonden te kijken: dezelfde muziek, dezelfde melodielijnen, dezelfde zangstijl. Pure diefstal was het. Met dat verschil dat wij ginds 30.000 cd's verkochten, en die groep een miljoen. Bovendien zaten ze bij dezelfde platenfirma, zodat we er niet eens iets tegen konden beginnen, want die maatschappij had onze songs op massa's compilaties gezet, zodat we daar nog miljoenen aan royalty's moesten trekken. Vanaf dat moment zijn we ons op de Amerikaanse markt gaan concentreren."

Tot slot nog een vraag van de Dienst Boekhouding: waar geven jullie het meeste geld aan uit?

Adams: "Auto's. Daarnaast heb ik ook een fantastische thuisbioscoop, maar dat komt omdat ik in 1987 tijdens een motorongeluk mijn rug heb gebroken en niet meer in gewone cinemastoelen kan zitten. Ik ben lang verlamd geweest en heb een tijd in een rolstoel gezeten. Daarom sta ik ook recht achter de drums. Maar verder leef ik heel gewoon. Het meeste geld steekt in mijn studio's. Die moeten toch vijftien miljoen waard zijn en daar koop ik nog regelmatig nieuwe apparatuur voor. Wij verdienen dus wel veel geld, maar het meeste wordt weer in muziek geïnvesteerd."

Engelen: "Mijn grootste uitgave was een Mercedes 500. Die heb ik onlangs van de hand gedaan, want mijn zoon wordt achttien en ik wil geen auto waarmee hij zich dood zal rijden. Er wordt wel eens met afgunst gesproken over het geld van Praga Khan, maar we hebben er wel enorm hard voor moeten werken. En ik ben niet binnen. Sla er de top-200 van rijkste Belgen maar eens op na: daar staat geen enkele muzikant in. Dat zegt genoeg. Je leeft ook niet anders met 30 miljoen op de bank. Ik ga graag duur eten, maar even graag eet ik een boulet bij de frituur om de hoek. Oliver en ik hebben onze hobby tot een beroep kunnen uitbouwen, en dat is de grootste voldoening."

Praga Khan treedt vanavond op als afsluiter in de Pyramid Marquee.

'Ik ben niet binnen. Sla er de top-200 van rijkste Belgen maar eens op na: daar staat geen enkele muzikant in. Dat zegt genoeg'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234