Dinsdag 25/01/2022

'Ik ben geen tienermoeder maar een mama'

Stephanie (17) en Illuna (15 maanden), twee mooie jonge meisjes, moeder en dochter. Half Vlaanderen had meteen een mening over de piepjonge mama, een telg van de familie Planckaert, die op een Ardense heuvel onder het waakzame oog van VTM-camera's leeft. Door haar dagboek te publiceren wil Stephanie criticasters het zwijgen opleggen. 'Nu weet iedereen dat ik het aankan.'

Door Sofie Vanden Bossche

Waarom heb je dit boek geschreven? Het leest als het relaas van een zwangerschap en moederschap, is het meer dan dat?

"Het was aanvankelijk niet mijn bedoeling om er een boek van te maken. Tijdens mijn zwangerschap schreef ik brieven aan Illuna. Ik liet ze lezen aan papa en Christopher en zo, en die vonden ze zo mooi en ontroerend. Ik vind het leuk om mijn gedachten op papier te zetten, maar ook om te verkondigen dat niet alle tienerzwangerschappen met veel moeite en stress moeten verlopen. Dat vind ik een mooie boodschap. De gedachte dat mensen mijn boek kunnen lezen, waarin ik heel eerlijk en oprecht ben en waardoor ik vooroordelen kan wegwerken, doet me ook deugd."

Toen je pas zwanger was, werd je ziek van de stress door alle - overwegend negatieve - aandacht die je kreeg. Dit boek trekt weer de aandacht op jou als jonge moeder.

"Weet je, je kunt wel interviews geven, maar uiteindelijk schrijft een journalist het op zijn manier. Ik wilde nu eens vertellen: zo is het voor mij geweest, zo heb ik het beleefd. Hopelijk zal ik nu voor veel mensen gewoon een mama met een kindje zijn. Als er nog negatieve commentaar komt, zal het eerder zijn op de manier waarop ik schrijf, en niet op wat er gebeurd is. Want nu weet iedereen dat ik het aankan."

Je begint je boek met een nachtmerrie waarin je omgeving negatief reageert op je zwangerschap en alles misloopt. Om duidelijk te maken dat het niet lukt als je niet zo'n goede relatie met je familie en vriend hebt als jij?

"Tuurlijk. Ik wil vertellen dat het ook goed kan verlopen als je ouders je steunen en als je het zelf goed opneemt. Ook al ging ik even door de hel toen ik de zwangerschapstest pas had gedaan, ik heb nooit aan abortus gedacht. Ik mocht dat kindje niet haten omdat het er niks aan kon doen, we moesten onze verantwoordelijkheid nemen. En Christopher en ik waren al drie jaar samen toen we ontdekten dat ik zwanger was. 'Als het nu niet is, is het wat later', dacht ik. Als ik niet zo verliefd was geweest op hem of had gedacht dat onze relatie niet zou blijven duren, weet ik niet wat ik gedaan zou hebben. Maar nu is ons kindje gewoon een beetje te vroeg gekomen, vroeger dan we verwacht hadden."

Ik geloof je als je zegt dat je tienermoederschappen niet wil promoten, maar volgens sommigen doe je dat onrechtstreeks toch: meer en meer tienermeisjes worden bewust zwanger omdat ze jouw geluk zien. Heb je het gevoel dat er een verantwoordelijkheid op je schouders rust?

"Ik weet dat ik in de belangstelling sta, en dat sommige mensen dus naar me opkijken. Ik krijg inderdaad reacties van meisjes van vijftien die me zeggen hoe plezant het lijkt en dat ze ook een kindje willen. Ook al zijn hun ouders ertegen en hebben ze geen vriendje. Dan denk ik: waar zit je verstand? Als ik zo was geweest, waren de kritieken terecht geweest. Maar ik heb eerlijk gezegd dat het niet gepland was, ik was er zelfs beschaamd over. Maar ze is er nu, hé. Ik kan het toch niet slecht laten gaan met mij en Illuna om andere mensen een tienerzwangerschap af te raden?"

Er valt zoveel negatiefs aan te merken op een tienerzwangerschap. Zijn er ook goede kantjes aan?

"Ik zal niet ontkennen dat het nadelen met zich meebrengt. Ik vind het echt spijtig dat ik mijn school niet heb kunnen afmaken. Al wil ik mijn diploma nog wel halen. Of ik naast het diploma de sociale contacten niet mis? Ik heb nog wel wat vriendinnen van school, maar ze zijn met zulke andere dingen bezig dan ik. Met sms'jes van jongens en met kleren, terwijl ik me zorgen maak over het papje van Illuna. Misschien denken mensen dat ik iets mis, maar ik heb dat gevoel niet.

"Het voordeel van zo jong mama worden is dat Illuna en ik echte vriendinnen zullen worden, we gaan zoveel samen kunnen doen. Winkelen, elkaars kleren dragen, echt fijn."

Je leeft in een gezin dat in veel opzichten atypisch is voor deze maatschappij. Drie generaties onder één dak, en je steekt ook niet onder stoelen of banken dat je een goed betaalde job, een sprookjeshuwelijk en een groot huis niet belangrijk vindt.

"Christopher en ik gaan in ieder geval niet trouwen. We zijn meer dan getrouwd, door Illuna. En ik heb beseft dat een goed betaalde job toch niet zo belangrijk is. We voeden Illuna niet met de rijkelijkste spullen op, maar ze wordt ook groot en komt niks tekort. Iedereen moet tegenwoordig hard werken en een carrière opbouwen. Ik had ook even die microbe te pakken, hoor, tot Illuna er was en ik de reacties hoorde: 'Je bent crapuul als je op je zestiende zwanger bent.' Wil ik wel ambitie hebben in zo'n maatschappij? Ik ben veel gelukkiger zo. Familiegeluk is het mooiste wat je kunt hebben. Veel mensen begrijpen niet dat ik geen leeftijdsgenootjes mis, maar ik amuseer me rot met mijn familie."

Je schrijft dat je van een tienermoeder in een mama bent veranderd. Wat is het verschil?

"Een tienermoeder is iemand op wie iedereen kritiek heeft, een mama is gewoon de moeder van haar kind. Ik denk dat de storm van kritiek toch wat gaan liggen is."

Hoe ziet je leven er over tien jaar uit, als de roes van het prille moederschap en de inkomsten van de serie er niet meer zijn?

"Moeilijk om zeggen. Had je me tien jaar geleden gezegd dat ik nu een kindje zou hebben, had ik je niet geloofd. Maar ik vind het leuk: fulltime mama zijn, een beetje schrijven. We zijn nuchter genoeg om te weten dat we niet kunnen blijven leven van de serie, hoor, we doen er dan ook van alles naast. Christopher gaat weer naar school, ik wil blijven schrijven. Journalist worden lijkt me wel leuk, of misschien ga ik wel romans schrijven. Er zullen in ieder geval nog kindjes bij komen!"

Stephanie Planckaert, Dagboek van een tienermoeder, Standaard Uitgeverij.

Ik heb nooit aan abortus gedacht. Ik mocht dat kindje niet haten, het kon er niks aan doen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234