Dinsdag 23/07/2019

'Ik ben geen slecht mens'

Kijk naar hem. Hij zegt: 'Van buiten ben ik Italiaan. Van binnen Afrikaan.' Mario Balotelli (23) is anders dan andere voetballers.

Langs de snelweg in Milaan ligt een aangereden hondje. Mario Balotelli belt zaakwaarnemer Mino Raiola, die een kilometer achter hem rijdt. "Mino, zo meteen zie je een gewond hondje liggen. Wil je stoppen, het dier oprapen en naar de dokter brengen?"

Het is een van die wonderlijke anekdotes over Mario Balotelli, de spits van AC Milan en Italië. Wie doet dat, een gewond hondje oprapen, terwijl verkeer langs raast? Balotelli verontschuldigt zich. Zijn ogen twinkelen: "Normaal was ik zelf gestopt, maar ik reed veel te hard." Het is de eerste keer tijdens het gesprek dat hij uitbundig lacht, na bijna acht minuten. "Dus ik belde Mino." Even is het stil. Dan: "Ik houd van honden, weet je."

Je kunt ook doorrijden, zoals bijna iedereen doet.

"Nee, nee, zo zit ik niet in elkaar."

Hier zitten we dan met Mario Balotelli (23), de voetballer die bijna nooit met de pers praat. Het was eigenlijk een grap, de vraag aan Raiola. "Regel eens een interview met Balotelli." Het antwoord luidde: "Dat is goed. Wanneer wil je gaan?"

Op Milanello, het trainingscomplex van AC Milan, is de voetballer qua uiterlijk bijna een schilderij van een Italiaanse meester, zo veelkleurig. Die hoge schoenen met losse veters. De zwarte broek met laaghangend kruis. Het T-shirt met scheuren.

Lachend: "Ja, dat heb ik zo gekocht." Oorbellen, kettingen, kruisjes. Een legerpet, achterstevoren op het hoofd gezet. Nee, die wil hij niet afzetten. Ja, zijn kuif zit er nog steeds, maar hij heeft zijn haar niet verzorgd.

We zitten dicht bij elkaar. Ik wrijf over de tatoeages op zijn onderarmen. Dat mag toch wel? Ja, het mag. Wat stellen ze voor, die tekeningen van inkt? "Maskers. Een boos masker en een blij masker. Ik heb ze op dezelfde dag laten zetten."

Om zijn pols bungelt een roze rozenkrans. Op zijn borst staat een lange tekst. "Van Dzjengis Khan. Die ken je toch wel?"

Het is ergens in april. De Nederlandse AC Milan-trainer Clarence Seedorf staat onder druk vanwege tegenvallende resultaten. Hoe Balotelli daarmee omgaat? Niet dus. "Ik lees geen kranten."

En het andere nieuws dan, over politiek en zo? Hij lacht weer. "Dat volg ik al helemaal niet. Als ik niet eens sportnieuws lees, zal ik dan wel de politiek volgen? Nee, geen kans. No way. Echt niet." Hij lacht. Telkens weer.

Ben jij een rolmodel?

"Een wát?"

Een rolmodel.

"Ik weet het niet, maar ik denk het wel, als ik naar al die enthousiaste kinderen kijk. En dat is goed. Maar ik denk niet voortdurend: ik ben een rolmodel, ik ben een rolmodel. Soms denk je na over verantwoordelijkheid. Dat is het wel."

Raiola heeft verteld dat Balotelli een soort Peter Pan is. Een sprookjesachtige jongen die eigenlijk geen man wil worden. Naïef, lief, hoewel bozig in het veld soms. Onaangepast, met onverwachte uitbarstingen.

Hij heeft Ghanese ouders, Rose en Thomas Barwuah, tegenwoordig woonachtig in Engeland. Hij is geboren in Palermo, als kind ter adoptie aangeboden aan een Italiaanse echtpaar, de Balotelli's. Silvia en Francesco. Ghanees, Italiaan? Wereldburger?

Wat is Ghanees aan jou? Is dat meer dan de manier waarop je eruitziet?

"Ik ben Afrikaan, natuurlijk. Ik ben als andere Afrikanen. Maar ik ben geboren in Italië en ik heb bijna altijd in Italië gewoond. Ik ben zelfs nog nooit in Afrika geweest. Echt niet. Op een dag zal ik naar Afrika gaan. Mijn innerlijk is Afrikaans, maar van buiten ben ik Italiaans. Ik weet niet precies wat dat Afrikaanse innerlijk inhoudt, maar ik voel het alleen."

Waarom ben je nooit in Afrika geweest, als je je zo Afrikaans voelt?

"De gelegenheid deed zich nooit voor. Maar het zal gebeuren, eens. Tijdens een vakantie zal ik naar Afrika gaan, als eerste naar Ghana natuurlijk."

Ik ben er geweest. Het is relaxt en mooi. Aardige mensen.

"Ja, is het fijn daar? Iedereen zegt dat. Ik weet het niet."

Balotelli trekt volle zalen. Hij is speciaal. Hij is anders dan andere voetballers. Mijn zoons vragen nooit om een handtekening van een voetballer. Nu wel.

Waarom denk je dat je zo populair bent?

"Ik heb geen flauw idee. Soms stel ik me die vraag zelf ook, maar ik heb nog steeds geen antwoord gevonden. De reden is misschien dat ik een goede voetballer ben en een interessante persoonlijkheid."

Hoe goed ben je eigenlijk? Je zei eens: 'Ik wil zo goed worden als Zlatan Ibrahimovic.' Waar zit je op die schaal?

"Oh, dat weet ik niet. Dat zullen we zien op het WK."

Jouw idool was Ronaldo. Waarom?

"Ronaldo de Braziliaan. Há, hij was ongelooflijk. Toen ik een jaar of acht, negen was, speelde hij voor Inter Milaan. Hij was ongelooflijk goed. Ik heb hem een paar jaar geleden bij toeval op Ibiza ontmoet, tijdens de vakantie. Het was verbazingwekkend. Ik heb hem gevraagd om een foto samen. Iedereen heeft een idool nodig."

Jij hebt de paus ontmoet. Is hij een idool voor je?

"De paus is belangrijk voor mensen die in God geloven. Het was leuk om hem te ontmoeten. Ik gaf hem een boodschap van mijn moeder door. Daarom praatte ik met hem. Hij is geen idool, maar hij is wel belangrijk. Ja, ik geloof ook in God."

Ben je nerveus als je zo iemand als de paus ontmoet?

"Nee. Waarom? Ik ben nooit nerveus, ook niet op het voetbalveld, voor 80.000 toeschouwers. Ik ga gewoon naar buiten en speel mijn spel. Als je gelukkig bent op het veld, kun je voetballen."

Hij geeft korte, duidelijke antwoorden. Zijn stem bast. Ik vertel hem dat de omhelzing met zijn moeder na de zege op Duitsland in de halve finales van het EK een van mijn mooiste voetbalmomenten in jaren was. Omdat het zo vol was van symboliek. Het zei iets over de grenzeloosheid van sport.

Je omhelsde je moeder na je twee goals tegen Duitsland. Dat was een emotioneel moment voor iedereen. Realiseerde jij je dat?

"Nee, ik dacht alleen aan mijn mama. Ik zag haar. Zij was gelukkig. Het was een omhelzing zoals ik er miljoenen maak in het normale leven, maar hier gebeurde het in het bijzijn van de hele wereld.

"Misschien ziet het er daarom ook anders uit voor die wereld. Maar voor mij is het hetzelfde. Het is toch normaal, een omhelzing met je moeder? Ik doe iets goeds, ik maak haar gelukkig. Ik had tien seconden met haar, in een stadion. Meer is het niet."

Het moment was zo mooi omdat het de nieuwe wereld uitbeeldde. Jij, alleen met je adoptiemoeder. Italië, dat zo veel moeite heeft om stromen vluchtelingen uit Afrika op te vangen, lag aan de voeten van een immigrantenzoon.

"Oh. Nou, ik was gewoon emotioneel met mijn moeder. Ik dacht niet aan de wereld, ik dacht aan haar."

Heb jij het idee dat de betekenis van nationaliteit afneemt? De ene Boateng speelt voor Duitsland, de andere voor Ghana. De in Brazilië geboren Diego Costa voetbalt voor Spanje.

"Als ik was geboren in Ghana, had ik zeker voor Ghana gespeeld. Maar ik ben in Italië geboren, ik heb altijd in Italië gewoond, dus is het sportief dat ik voor Italië speel. Mijn biologische ouders wonen in Engeland, maar over hen praat ik niet."

Je adoptiemoeder Silvia is in feite je ware moeder?

"Zij is degene die me heeft opgevoed, dus ja."

Ze is Joods, toch?

"Nee. Mijn oma, en familie van mijn oma, waren Joods."

Tijdens het EK in Polen was je in Auschwitz. Naar verluidt was je bijzonder emotioneel.

"Ik luisterde naar de verhalen en ik vond namen van oude familie. Het was een vreemd, maar ook interessant bezoek."

Mario Balotelli geldt als enfant terrible, door zijn onvoorspelbare gedrag, binnen en buiten het veld. Hij is een talent dat nog tot volle wasdom moet komen.

Ben je tevreden met je ontwikkeling als voetballer? Mino Raiola vertelde dat je steeds professioneler wordt, dat jij je meer richt op voetbal dan in het verleden. Klopt dat?

"Ja, toen ik jonger was, had ik geen ervaring. Nu begin ik het voetbal beter te begrijpen. Ik word niet professioneler, ik word beter. In het verleden was ik ook al professioneel, maar ik was jong en deed dingen die ik nu niet meer zou doen."

Je hebt een vrije geest, zeggen mensen die je kennen. Je doet ogenschijnlijk vreemde dingen, zonder dat daarin kwaad schuilt.

"Ik weet dat ik een goed hart heb. Ik ben geen slecht mens, behalve soms als iemand me boos maakt. En het is echt moeilijk om mij kwaad te krijgen. Bijna nooit ben ik echt boos op iemand."

Je zei eens dat je je als kind in Brescia alleen helemaal vrij voelde op het trapveldje. Hoe groot is het verschil tussen een kind op een veldje in Brescia en een man in stadion San Siro?

"Op de manier zoals ik speel, zijn er niet zulke grote verschillen. Ja, er is meer tactiek, er is meer sfeer in een stadion. Vriendschappen liggen anders. Maar je enthousiasme voor het spel is hetzelfde. Je hoeft in je gedachten geen kind te blijven, maar het is ook weer niet zo dat ik denk: oh, ik speel in de Serie A. Ik wil gewoon voetballen. Dat is het. En proberen de beste te zijn."

Welk doelpunt is je het meest bijgebleven?

"Het eerste tegen Duitsland, in de halve finale van het EK. Die kopbal. Als ik het zie op tv, blijft het schitterend."

Die treffer bracht Italië tot euforie. Rekende je daarmee ook af met racisme jegens jou? Je verzet je op de achtergrond, maar je gaat niet de barricaden op. Waarom niet?

"Ik heb er veel over gezegd. Nu ben ik op een punt beland dat ik er eigenlijk niet meer over praat. We hebben tijd nodig. We moeten nadenken. We hebben een organisatie nodig die vecht tegen racisme. Als die organisatie bestaat, ben ik de eerste om te helpen. Tot die tijd kunnen we praten tot morgen, maar dan zal er niets veranderen. We moeten het samen doen."

Hoe ga je om met racistisch gezang van de tribunes?

"Dat hangt ervan af. Soms zeg ik er iets van, soms niet. Dat hangt af van de wedstrijd. Ik denk altijd dat ze alleen maar iets zingen of roepen om mij kwaad te krijgen. Dan probeer ik cool te blijven."

Is Obama een voorbeeld voor je, als wegbereider voor donkere mensen?

"Nee, hij betekent niet zo veel voor me, want hij leeft in een ander land. Hij heeft niets te maken met Italië. Hij is wel een voorbeeld voor iedereen, omdat hij de eerste zwarte president van Amerika is. Hij geeft veel mensen kracht."

Je sprak eens je blijdschap uit over de benoeming van de donkere minister van Integratie in Italië, Cecile Kyenge?

De meeluisterende perschef Sapienza: "Die is alweer weg."

Balotelli: "Toen ik voor het eerst naar Engeland ging, dacht ik: wow, 'we' zijn met veel hier. In Italië is dat niet zo."

AC Milan had dit seizoen een donkere trainer, Clarence Seedorf, en een donkere spits, Balotelli. Dat is best bijzonder.

"Nee, dat is niet vreemd. Dat is goed. Het is alleen een lange weg omdat wij er een lange weg van maken."

Zo is Balotelli. Korte antwoorden, met opvallende wijsheden. Soms nuchter, dan emotioneel of aardig. Zijn stem is diep, een beetje als Barry White vroeger.

Wat verwacht je van het WK?

"Ik hoop dat ik me goed voel, en dat we het beste voetbal spelen dat in ons zit."

Je speelde fantastisch tijdens het EK...

"Nee, ik speelde helemaal niet goed. In de halve finale speelde ik beter dan in de andere wedstrijden. Over die andere wedstrijden was ik niet tevreden. Over de finale helemaal niet. Ik was gelukkig met mijn doelpunten, maar niet met mijn spel."

Wil je nog steeds de beste speler van de wereld worden? Je bent pas 23, je hebt nog zeker tien jaar te gaan.

"Ik hoop zeker tot mijn 35ste, 36ste te voetballen, maar misschien is het voorbij als ik 30 ben. Dat weet je nooit. Hoe mijn toekomst eruitziet, weet ik niet. Het was fantastisch om in Engeland te voetballen. Het verschilt van Italië: de kwaliteit, de stadions, de mensen. In Italië ben ik thuis, maar in Engeland is het voetbal beter."

In Engeland haalde hij bijna dagelijks de kranten, door zijn aparte gedrag. Raiola was bijvoorbeeld getuige toen Balotelli een straatartiest 500 pond gaf. Wat doe jij nu, vroeg de zaakwaarnemer. Balotelli antwoordde dat hij had genoten van de kunstenaar. Waarom zou die geen forse vergoeding mogen krijgen, net als een voetballer?

In Italië veroorzaakte hij eens consternatie toen hij in de late avond naar een vrouwengevangenis reed, omdat hij wilde weten hoe het er daar toegaat.

En opeens poseerde hij met een varkentje. Gekregen.

Hoe is het met je varkentje?

"Dat heb ik aan een vriend gegeven. Ik heb twee honden. Dan is een varken best lastig. Het eet alles op.'"

Is dat geen probleem voor een voetballer, dat je door velen altijd wordt geprezen? Soms moeten ze toch zeggen: je bent slecht.

"Ja, ik heb er een hekel aan als ze altijd positief zijn. Ik zeg altijd tegen mijn vrienden, als ze beginnen over hoe goed ik ben, dat drie keer iets goeds zeggen oké is, maar na de vierde keer ben je mijn vriend niet meer. Als ze complimenten geven, zeg ik: 'Je mag er twee geven, of drie, maar nooit meer dan drie.' Dat is gewoon te veel. Daar heb ik een hekel aan."

Is het moeilijk om geconcentreerd te blijven als iedereen zo positief is: kinderen, verslaggevers?

"Kranten lees ik dus niet. Nou ja, heel af en toe. Ik kijk ook bijna geen tv. Wel films, maar geen voetbal. Ja, soms naar mijn eigen wedstrijden, bijvoorbeeld om mijn fouten te zien. En wat ik goed deed."

Maar je kijkt niet naar Juventus-Napoli, bijvoorbeeld?

"Nee, natuurlijk niet. Als ik vrije tijd heb, doe ik iets met vrienden. Normale dingen. Maar geen wedstrijden kijken. Voetbal is iets om zelf te doen. En als mensen te vaak iets positiefs over me zeggen, zeg ik: 'Zegt eens iets slechts.' Mino durft dat. Die zegt me de waarheid."

Je kunt wel omgaan met kritiek.

"Ik denk het wel, maar ik luister er niet zo naar. Ik luister, maar het maakt me niet uit. Als ze zeggen: 'Mario, bravo', zeg ik: dank je wel. Daarna vergeet ik het. Ik vergeef gemakkelijk, hoewel het afhankelijk is om wie het gaat en waarom het gaat."

Je geeft niet veel interviews. Waarom is dat?

"Ik houd niet van interviews. Vaak stellen ze dezelfde vragen."

Welke vraag zou je graag gesteld krijgen?

"Ik houd niet van vragen. Ik houd van conversaties. Een interview als dit is geen probleem voor me, maar op persconferenties stellen ze altijd dezelfde vragen. Misschien stellen tien journalisten de vraag allemaal een beetje anders, maar het komt eeuwig op hetzelfde neer. En ze willen altijd slecht nieuws, geen goede dingen."

Dan geeft hij een hand. Hij lacht nog eens, zet een paar handtekeningen en loopt richting auto.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden