Zaterdag 27/02/2021

'Ik ben geen decorateur'

Zestigjarige Axel Vervoordt bundelt zijn tijdloze interieurs

Zelden wordt een interview onderbroken omdat er iemand met een Picasso aan de deur staat. Bij de Antwerpse topantiquair en interieurontwerper Axel Vervoordt kijkt niemand ervan op. DMM sprak met Vervoordt over zijn nieuwe boek Tijdloze interieurs. Daarna landde de privéjet van de Spaanse koper.

Door An Bogaerts

Zelfs op een druilerige dag ziet het kasteel van Axel Vervoordt in 's-Gravenwezel er sprookjesachtig uit. Een troepje ganzen komt uit het water gewaggeld, de schapen staan rustig wat te grazen en de poetsvrouw zet koffie in een van de bijgebouwen. In het bureau van Vervoordt, waar schilderijen de muren zogoed als volledig bedekken, steekt de 60-jarige man een meer dan 100 jaar oude open haard aan. "Sfeer wordt enorm onderschat", lacht hij.

Axel Vervoordt. Tijdloze interieurs gunt de lezer een blik in enkele van de meest prestigieuze projecten van Vervoordt, te beginnen met zijn eigen kasteel. Het is een boek over interieurs en kunst en over de manier waarop Vervoordt die twee verenigt.

Hoewel dit een boek vol gedecoreerde ruimten is, weigert u zichzelf een decorateur te noemen.

"Inderdaad, ik ben immers helemaal geen decorateur. Mensen die verlangen dat ik hun huis voorzie van gordijnen en canapés zijn echt aan het verkeerde adres. Daar kan ik mij niet mee bezighouden. Ik wil in een huis altijd vertrekken van een goede basis. Dat kan een kunstcollectie zijn of een boeiend huis. Die basis ga ik dan aanvullen om een portret van een levensstijl in het huis te creëren. Dat is ook wat Tijdloze interieurs laat zien. (denkt na) Hoewel ik misschien meer diepgang had verwacht in het boek. Armelle Baron, de auteur, is nogal oppervlakkig gebleven in haar beschrijvingen. Maar dat kan wel bewust zijn geweest. Dit boek is voor een groot publiek geschreven. Het volgende boek dat we gaan maken voor de biënnale in Venetië, zal enkel en alleen over kunst gaan. Dat heeft niks meer met interieur te maken."

Waarom hebt u het boek dan niet zelf geschreven?

"Eerst en vooral omdat ik daar geen tijd voor heb en ten tweede kan ik gewoon absoluut niet schrijven. (lacht) Ik maak wel vaak notities en zo, maar het echte schrijven laat ik aan anderen over. Hoewel, nu ik erover nadenk, voor mijn eerste boek, The Story of a Style, heb ik zelf ook wel wat geschreven. Maar dat boek ging meer over de essentie, over het waarom van bepaalde interieurs. Tijdloze interieurs is eigenlijk louter een boek over inrichting. Pas op, dat is iets waarnaar heel wat mensen gevraagd hebben. Ik heb immers al zoveel grote projecten gerealiseerd bij mensen met ongelooflijke kunstcollecties, dat ik het grote publiek daar ook een glimp van wil gunnen. Alleen is het moeilijk om zulke projecten in een boek te bundelen. De meeste mensen stonden niet te springen om hun huis te laten fotograferen."

Waarin verschillen deze interieurs van die van een decorateur?

"Het verschil tussen onze stijl en de stijl van een decorateur is dat bij ons de voorwerpen en de architectuur volledig op de voorgrond treden. Het puur decoratieve, zoals stoffen en vloeren, blijft sowieso op de achtergrond. Het zijn enkel hulpmiddelen om de aanwezige kunst of de waardevolle voorwerpen te accentueren en tot hun recht te laten komen. Bij echte decorateurs spelen stoffen en verven de hoofdrol."

Heel wat interieurboeken hebben het over een 'Vlaamse stijl'. Is de Vervoordtstijl een Vlaamse stijl?

"Nee, dat denk ik niet. In het buitenland kennen ze trouwens geen Vlaamse stijl, tenzij het over de zestiende eeuw gaat. De Vlaamse primitieven, dat is Vlaamse stijl. België, dat kennen ze wel. Van Dries Van Noten zegt men toch ook nooit dat hij een Vlaamse ontwerper is. Nee, mij bestempelen ze in het buitenland als typisch Belgisch. Ik geloof ook heel sterk in België. Het is zinloos om ons te gaan opdelen. In de States, bijvoorbeeld, heeft België een heel goede naam qua creativiteit. Bovendien hebben wij iets anoniem: niet te Frans, niet te Engels, niet te Italiaans. Dat maakt onze ontwerpen zo internationaal. We zitten nu in een mondiaal klimaat. Wie te chauvinistisch Frans of Engels is, haalt het niet meer. Ook in de modewereld wordt er gemengd met verschillende stijlen. Iemand die van top tot teen in Chanel gekleed gaat, is een belachelijk figuur."

In Tijdloze interieurs wordt vaak verwezen naar 'de kunst van het wonen'. Wat is die kunst volgens u?

"Dat kan heel eenvoudig zijn. Zelfs een hut van gestampte aarde met drie sprietjes gras errond is volgens mij een voorbeeld van de kunst van wonen, omdat dat een beeld in harmonie is. De kunst van wonen is alles op de juiste manier gebruiken, intens gebruiken. Een huis is in de eerste plaats een bron van intimiteit en familiale sfeer, men ontvangt er vrienden. Op dat gebied hebben wij het hier in België niet slecht. Wij hebben hier toch een geweldige levensstijl, veel beter dan in Londen of Parijs. Mensen kunnen hier nog in grote huizen wonen, die zijn ginder niet meer te betalen. Grote tuinen, grote collecties. Hier nodigen mensen hun gasten nog thuis uit. Er zijn veel landen waar mensen sowieso altijd op restaurant afspreken. Dat maakt het belang van een mooi huis hier misschien nog groter dan elders. Op de juiste manier ingevuld, kan een huis intellectueel en emotioneel genot bieden."

Hoort daar dan steeds een peperdure kunstcollectie bij?

"Zeker niet, dat kan ook heel simpel en functioneel. Gewone dingen kunnen ook kunst worden. Een jas die op de juiste manier aan de kapstok hangt, bijvoorbeeld. Met de dagelijkse dingen intens bezig zijn, is bijna een Japanse houding. Van elke handeling een nobele geste maken. En mooie huizen doen dat ook, ze maken het gewone wat mooier. Dat kan zo'n verrijking zijn in een leven, omdat dan ongeveer alles genieten wordt."

In het boek staan heel wat renovaties. Toch wilt u nooit de sporen van het verleden uitwissen. Is het moeilijk om daarin een evenwicht te vinden?

"Dat is een gevoel. Neem nu een kasteel. In de loop van de geschiedenis zijn daar veranderingen in aangebracht die volledig respectloos zijn gebeurd. Door mensen die het vak niet kenden of die een verkeerde richting aan het gebouw wilden geven, die louter praktisch of economisch dachten en geen rekening hielden met de spirit van het gebouw. Zulke sporen werken storend en die gaan er dan ook uit. Dat is anders met zaken die de tijd zelf heeft aangericht, zoals een versleten 18de-eeuwse verf. Die ziet eruit alsof ze overschilderd moet worden. Maar dan kan ik de bewoners er wel van overtuigen de muur in zijn oorspronkelijke staat te laten."

U werkt ook met nieuwbouw en nieuwe materialen?

"Jazeker. Zo staan er ook een aantal in het boek. Nieuwe projecten waar met nieuwe of oude materialen wordt gewerkt. Een nieuw huis authentiek invullen begint bij ons meestal met het opkopen van een oude bibliotheek of zo, die we dan in het huis integreren. Maar ik vind nieuwe stukken minstens even belangrijk, ook nieuwe kunst. Ik omring me graag met nieuwe dingen. Door alleen met oude stukken bezig te zijn vlucht je weg uit deze tijd. Ik vind het belangrijk bewust en met heel veel liefde in je eigen tijd te leven. Antiquiteiten werken dan als inspiratiebron voor de toekomst. De grootste kwaliteit van iets ouds is immers dat het net modern is. Het beste antiek is universeel en actueel. Antieke stukken die enkel en alleen in het verleden zitten, daar ben ik eigenlijk niet door geboeid. Ik hou van antiek met een levendige boodschap."

Zelf hebt u al meer dan twintig jaar een eigen collectie nieuwe meubelen die vooral de laatste jaren enorm populair zijn geworden. Hoe maakt u die universeel en tijdloos?

"Het geheim zit hem in de tekeningen. Met het oorspronkelijke ambacht van meubelontwerp was heel wat verhoudings- en getallenleer gemoeid. Die theorieën gebruik ik ook in onze ontwerpen. Zelfs voor het simpelste tafeltje. En dat is iets wat men niet kan namaken. Of ze doen het fout en dat zie ik dan van ver. Omdat ze de sleutel van die geheime getallen niet hebben."

Intussen arriveren twee gespierde mannen met een groot pak aan de voordeur. "Zet hem maar hiernaast", beveelt Vervoordt, waarna hij me toefluistert: "Dat is een Picasso. Een koper uit Spanje komt die dadelijk ophalen." Axel Vervoordt gaat opnieuw op de bank zitten alsof er niets aan de hand is.

U wordt dit jaar zestig. Denkt u nog niet stilaan aan stoppen?

"Nee, nog lang niet. Daarvoor doe ik het te graag. Binnenkort gaan we naar de biënnale voor moderne kunst in Venetië. In het Palazzo Fortuny stellen we tentoon onder de naam Artempo. Daar kijk ik enorm naar uit. Daarna ga ik me nog vooral met kunst bezighouden. Ik ga de projecten die ik zelf doe wat beperken."

U kan veel werk doorschuiven?

"Ik heb zo'n 85 mensen die hier werken. Daarnaast zijn er ook nog mijn vrouw May en mijn zonen Boris en Dick op wie ik kan rekenen."

Hen is de kunst van het wonen met de paplepel ingegeven?

Boris wel. Die was al van jongs af geïnteresseerd in stijlen, of dat nu meubilair of auto's waren. Zijn eerste woordjes waren 'Ford', 'Opel' en 'Ducati' en dat werd dan later 'Louis XVI' en 'art deco'. Dick is via een omweg naar Amerika in ons bedrijf terechtgekomen. Hij houdt zich nu bezig met de immobiliënkant van het verhaal."

Wat gebeurt er nu met de Picasso die in de kamer hiernaast staat?

"Daar moet ik dringend mee beginnen rondlopen. Aan kunst moet je vragen waar ze wil hangen. Je kan er al wel een idee van hebben waar iets goed zal staan of hangen, maar uiteindelijk is het het kunstwerk zelf dat dat bepaalt. Zo dadelijk komt de koper aan en dan wil ik het doek op de best mogelijke plaats tonen. Zelfs een Picasso hangt niet overal goed." n

INFO

Axel Vervoordt. Tijdloze interieurs, 70 euro, Uitgeverij Lannoo, ISBN 978 9 02096 932 0

Ik vind het belangrijk om met heel veel liefde in je eigen tijd te leven

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234