Vrijdag 09/12/2022

'Ik ben een vuile leugenaar'

GRANDE DAME. Als een furieuze wervelwind raast de Franse Céline Sallette over het witte doek in het zigeunerdrama Geronimo. Haar tragische blik heeft er mee voor gezorgd dat ze een van meest gevraagde Franse actrices van het moment is.

Het gezicht van Sallette zit half verborgen onder een zwarte vrouwenhoed met brede slappe rand wanneer ze het hotel in een doornat Brussel binnenstapt. Als we ons voorstellen, zet ze een stapje achteruit om ostentatief beter haar hand op een nogal mannelijke manier uit te steken. De kopstoot die ze in Geronimo als een vurige straathoekwerkster aan een balorige belhamel uitdeelt, was echt, maar nu trekt ze snel haar hand terug als de handdruk iets te knellend blijkt te zijn. Inderdaad: een beeld kan misleidend zijn.

"Ik speel die rol", antwoordt Sallette op de vraag of er veel van haar karakter in het personage van Geronimo is geslopen. "Cette boule, c'est lui." Vrij vertaald: die kogel of energiebol, dat is Tony Gatlif, de regisseur van de film. "Ik ben zijn alter ego. Alle energie die ik van Tony heb gekregen, heb ik in de film gestopt."

Tony Gatlif geldt als dé filmambassadeur van de zigeunercultuur. Latcho Drom, Gadjo Dilo, Vengo en Exils: al zijn films draaien om het lot van de gitano's. Gatlif groeide op in de buitenwijken van het Algiers van de jaren zestig, als kind van een Algerijnse Arabier en een Andalusische Rom. Als hij twaalf is, trekt hij naar de hoofdstad, uit angst om net als zijn broer een verplicht huwelijk te moeten aangaan. Wat volgt is een leven op straat als schoenpoetsertje en een chaotisch parcours in Frankrijk, van delinquentie en verbeteringsgestichten.

"Geronimo is als een hommage aan de opvoeders die Tony gered hebben", zo situeert Sallette de film. "Alsof hij wil zeggen: toen ik jong was, heb ik veel kapot gemaakt maar dankzij die opvoeders ben ik opnieuw op het goede spoor beland. Waarom trekken Europese jongeren naar Syrië? Omdat ze zich misbegrepen voelen en er niet naar hen omgekeken wordt. Iedereen heeft potentieel. En een opvoeder kan je parcours veranderen. Laat jongeren aan hun lot over en het worden wandelende bommen."

Une petite nana

Dat Sallette enthousiast terugkijkt op haar samenwerking met Gatlif, maken de superlatieven duidelijk waarmee ze naar hem blijft verwijzen. Geniaal. Een poëtisch meester. Verschrikkelijk genereus. Een groot artiest. Ze speelde rolletjes in films als Marie-Antoinette, Hereafter en De rouille et d'os met regisseurs als Sofia Coppola, Clint Eastwood en Jacques Audiard. Maar Sallette speelde ook al belangrijke bijrollen of hoofdrollen in films van gevestigde auteurs als Costa-Gavras, Philippe Garrel en Bertrand Bonello. "Tony heeft om de minuut een idee", aldus Sallette. "Geronimo was eerst een mannelijk personage. Ik zou de rol van zijn vriendin spelen. Toen Gatlif me zag, heeft hij dat veranderd. Dat gaf me kracht. Gatlif houdt er van om vrouwen te filmen, maar de film gaat ook over de vrouwelijkheid als kracht.

"Van Gatlif kreeg ik de piste van La Caita mee, een Andalusische zangeres met een enorme persoonlijkheid. Ze is een vrouw die iets mannelijks heeft en die Gatlif als cineast geïnspireerd heeft. Nu kan ik wel karakter tonen, maar ik weet dat ik heel veraf sta van iemand als La Caita. Je suis une petite nana. Maar Tony heeft in mij dingen weten op te roepen die groter zijn dan mezelf."

Bohemien

Dromen van een leven met verre bestemmingen, dat deed Sallette als kind niet, ook al groeide ze op achter het station van Arcachon, plezierhaven voor de aristocratie van Bordeaux. Het is pas wanneer ze als tiener het theater ontdekt, dat er voor haar een nieuwe wereld opengaat. "Ik heb toen een enorme kracht in mij ontdekt, een die ik nadien altijd heb willen terugvinden."

Met de theatergroep van de unief speelt ze in kraakpanden en trekt ze op tournee langs markten om Peruaanse liedjes te zingen. Van het conservatorium in Parijs moet ze eerst niets hebben: liever bohemien dan geconfronteerd te worden met een schijtindividualisme, dixit Sallette. Haar latere echtgenoot, theaterregisseur Laurent Laffargue, weet haar toch te overtuigen en het is ook hij die Sallette in de richting van de film pusht, met L'Apollonide (2011), een blik op een Parijs luxebordeel van 1900, als eerste échte uitschieter.

Het grote publiek leert Sallette dan weer kennen in Les Revenants, een intrigerende tv-griezelserie - David Lynch in de Franse Alpen. Sallette speelt de rol van Julie, een getroebleerd meisje dat verkleed als Catwoman aangerand wordt, zich om een vreemd en uit de dood wedergekeerd jongetje gaat bekommeren en en passant de lesbische liefde ontdekt. Fans mogen zich in de handen wrijven: de opnames van seizoen twee zijn volop aan de gang.

Oud

Vorig jaar was Sellette ook de laureate van de Prix Romy-Schneider, een prestigieuze prijs die uitgereikt wordt aan een opkomende Franse actrice wier talent doet denken aan Schneiders artistieke erfenis. Toch doet Sallette, juist omwille van haar katachtige ogen en trieste blik, meer denken aan Simone Signoret, die andere legende van de Franse film.

Sallette gaat haar binnenkort trouwens spelen in een biopic over Yves Montand. In de Franse pers lees je bijgevolg links en rechts dat Sallette de toekomstige grande dame van de Franse film gaat worden. "Ik weet wat mijn beroep inhoudt en voorstelt", zegt Sallette nuchter en met een onbewogen gezicht als we willen weten wat een dergelijke opmerking bij haar losmaakt. "Ik ben een actrice en mijn beroep is spelen. Eigenlijk ben ik een kind: ik moet mijn verbeelding veilig stellen en als een kind ter beschikking staan van een regisseur.

"Acteren blijft voor mij spelen. Ik ben nu 34 en het klopt dat ik tot nog toe alleen maar succes gekend heb. Maar wat is succes? Voor mij is dat proberen om zo gelukkig mogelijk te zijn. En terwijl ik dit zeg, zegt een stem in een hoekje van mijn hoofd tegen me: 'Vuile leugenaar die je bent, de dag waarop de aandacht en het succes gaan verminderen, ga je triestig zijn.' Toch ben ik ervan overtuigd dat ik mijn leven lang in films ga blijven spelen. Als ik op een dag te oud of te lelijk word, ga ik rollen spelen waarvoor je oud en lelijk moet zijn, zoals Signoret dat gedaan heeft. Aanvaarden dat je oud wordt: dat maakt je ook mooi."

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234