Zaterdag 03/12/2022

'Ik ben een loyaal mens, altijd geweest'

Hij zegt dat hij de N-VA niet wil bashen. Grote N-VA of kleine N-VA, het maakt Bas Luyten naar eigen zeggen allemaal niet meer uit. Maar om daarom voor de rest van zijn dagen te zwijgen? 'Ik wil nog wat verduidelijken.' Iets over zijn ex-partij, bijvoorbeeld, maar zeker ook het een en ander over zichzelf.

U wilt de N-VA naar eigen zeggen niet schaden. Maar waarom hebt u dan die veelbesproken mail van het kabinet-Muyters gelekt?

"Ik heb die mail niet aan de pers bezorgd. Ik heb hem aan Lode Vereeck gegeven, parlementslid van LDD, in de veronderstelling dat die zijn werk als parlementslid zou doen."

Vereeck heeft zijn werk gedaan, met het bekende resultaat. Muyters heeft zich verdedigd en zit waar hij ook twee weken geleden zat.

"Ik ken de context van de mail goed genoeg. Ik weet heel zeker dat Muyters wél heeft gelogen. Maar van mij moest hij niet per se opstappen. Muyters is de slechtste niet, en het is ook niet zo uitzonderlijk dat er bij het opmaken van een begroting facturen naar voren of naar achteren worden geschoven. Dat is ook net mijn punt. Wat die mail duidelijk maakt is dat de N-VA op geen enkel vlak heiliger is dan alle andere partijen. Ik vind het wel nuttig dat de coalitiepartners en de bevolking dat weten."

U had de mail aanvankelijk aan de Open Vld bezorgd, maar die partij heeft er niets mee gedaan.

"Klopt. Ik heb het nogal voor Dirk Van Mechelen, die in die mails een 'triestigaard' wordt genoemd. Ik wou in de eerste plaats hem daarvan op de hoogte brengen. Van Mechelen heeft me voor die mail ook bedankt, maar inderdaad, zijn partij heeft er niets mee gedaan. De richtlijn van Alexander De Croo is dan ook: geen N-VA-bashing."

Omdat N-VA-bashen een averechts effect heeft.

"Ook bij CD&V proberen ze N-VA om die reden zo weinig mogelijk aan te vallen. Proberen, want Wouter Beke kan het duidelijk niet laten. Die man is te hard gekrenkt door De Wever."

Als N-VA-bashen inderdaad een averechts effect heeft, hebt u uw oude partij vorige week een zeer grote dienst bewezen.

"Echt, het kan mij niet schelen of N-VA hier sterker of zwakker uitkomt. Het is ooit anders geweest, maar ik heb nauwelijks nog rancune tegenover de partij. Als ik de partij echt schade wilde berokkenen, had ik de afgelopen week moeten ingaan op alle interviewaanbiedingen die ik heb gekregen. En ik kan u verzekeren: het waren er veel.

"Ik heb de meeste vragen afgewimpeld omdat ik vind dat het over de inhoud van de mails moet gaan, en niet over de bron, over mij dus, de perfecte bliksemafleider voor de N-VA. Want geef toe, het is toch onwaarschijnlijk hoe snel Kris Van Dijck (fractievoorzitter voor N-VA in het Vlaams Parlement) mij als het lek aanwees? Ik wist nog niet dat de mail door Vereeck naar buiten was gebracht of Van Dijck had mij al als de schuldige aangewezen. Ik had alweer met modder gesmeten. De essentie werd afgedaan als een bagatel."

En wat is die essentie dan volgens u?

"Dat N-VA zich als een oppositiepartij gedraagt, maar niet beter of slechter is dan pakweg CD&V. Liegen, postjespakkerij, de macht van een klein kliekje, je vindt het ook allemaal bij N-VA. Ze bezondigen zich met andere woorden aan alles wat ze de anderen constant verwijten.

"Ik heb ooit in een zekere zuiverheid van N-VA geloofd. Of beter: ik heb de partij ooit het voordeel van de twijfel gegeven. Misschien was dat wat naïef. Als je klein bent, is het natuurlijk makkelijker om de handen proper te houden.

"Wie geen macht heeft, kan ze ook niet misbruiken."

U had eerder al mails gelekt die onthulden dat er binnen N-VA al jaren een clubje bestaat dat zich VNV-ers noemt, de Vlaams-nationalistische vrienden. Wie zijn dat, de VNV, en wat doen ze?

"Het is de koepel waaronder twee keer per jaar zattemansmiddagen worden georganiseerd. Van die kliek zitten de meesten nu in het parlement."

De naam is een vette knipoog naar de Vlaams-nationalistische partij VNV die tijdens de Tweede Wereldoorlog collaboreerde met de fascisten. Wie haalt het nu in zijn hoofd om zijn kliek zo te noemen?

"Karl Vanlouwe en Theo Francken. Die VNV was bedoeld om min of meer gelijkgestemden samen te brengen. Een netwerkding. Die connotatie naar de collaboratie vinden ze grappig."

De collaboratie is iets om mee te lachen?

"Ik snap dat ook niet. Maar onderschat Francken en Vanlouwe niet. Ga met die mannen op café, en je weet het hoor. Pas op, die mannen zijn niet dom. Bekijk die mails over de VNV nog maar eens goed. Als Vanlouwe het over homofobie heeft, schrijft hij consequent homeofobie. Met een 'e' ertussen. Dat schrijft hij niet voor niets op die manier. Vanlouwe is een jurist. Hij weet dat hij zich op die manier kan indekken, mocht dat ooit nodig zijn."

U hebt nu kritiek op die VNV-bijeenkomsten, maar u was wel vaak zelf aanwezig?

"Telkens ik uitgenodigd was, ben ik ook gegaan, ja."

Waarom hebt u toen nooit een opmerking gemaakt over de naam VNV en over wat daar werd gezegd? U had daar ook kunnen wegblijven...

"Ik heb mijn mening daar gegeven, intern. Theo Francken en ik zijn op etentjes soms bijna uiteen gezet door Karl Vanlouwe, onder het motto 'gedraag jullie'. Ik weet dat ik de perceptie tegen heb, omdat ik daar nu pas over begin te praten. Maar aan de andere kant, ik was bij de laatste drie die er bijkwamen. Dan hou je jezelf low profile."

U? Low profile?

"Tja, ik had de ambitie om me binnen het centrumrechtse kamp te profileren. Dan is het niet slecht om Vanlouwe binnen je netwerk te hebben. Los van die uitwassen, dan. Maar euh... (denkt na) Hoe moet ik het zeggen? Ik heb me daar van bij het begin toch ook van gedistantieerd. Mijn idee was: ik ga er iets eten, drink een Irish coffee en ga vervolgens naar huis. Maar ja, dat loopt dan uit en voor je het weet is het acht uur en ga je nog een afzakker drinken.

"Het was ook té interessant. Als je zelf een roddel op tafel smeet, kreeg je er een andere te horen. Informatievergaring. Al eindigde dat altijd wel in gore striptenten."

Waar u ook mee naartoe ging.

"Ja, ik ben mee binnen gegaan. En laat het duidelijk zijn: je bent al strontzat op dat moment. Ik zag dat vanuit het oogpunt van het netwerken. Maar op het eind zag ik er het nut niet meer van in. Ik dronk dan nog een paar pinten mee en ik was ribbedebie."

Dure pinten.

"Ja, vier euro 't stuk."

Bestaat VNV nog?

"Ik denk dat ze de naam geschrapt hebben, maar ik weet niet of de traditie daarom verloren is gegaan."

Kunt u ons nu eens vertellen waar het precies is misgelopen tussen N-VA en Bas Luyten?

"Om het heel kort te schetsen: ik ben van 2005 tot 2009 voorzitter van Jong N-VA geweest. Voor een bepaald deel van de partij ben je dan sowieso verbrand. Mensen als Piet De Zaeger (N-VA-directeur) en Frieda Brepoels hebben een ingebakken allergie voor jongeren. Een restant uit het verleden, toen de Volksuniejongeren het schisma binnen die partij hebben versterkt. Over mijn verdienste als voorzitter kan objectief gezien maar weinig discussie bestaan. Jong N-VA had een budget van 1.250 euro toen ik ermee begon, ik heb het opgetrokken naar meer dan 100.000 euro omzet. Toen ik ermee kapte, stond er anderhalve medewerker op de loonlijst. Maar een voorzitter moet ook discussies aangaan binnen het partijbestuur. Over inhoudelijke zaken, maar ook over de interne structuren. Over hoeveel jongeren er in het partijbestuur moeten zitten, bijvoorbeeld.

"Ik stond erom bekend dat ik lef had. En dat ik ook vaak iets binnenhaalde. Zo heb ik er mee voor gezorgd dat het hoofddoekenstandpunt van N-VA veranderd is. In de aanloop naar de verkiezingen van 2007 heb ik mee onderhandeld over wie er op de tweede plaats moest staan voor de lijst in Oost-Vlaanderen. Tegen de wil van De Wever in heeft toen onze kandidaat, Sara Smeyers, het gehaald. Die rekening staat, samen met een paar andere rekeningen, vandaag nog altijd open."

Het blijft moeilijk te vatten. Waarom zou De Wever een jong, veelbelovend politicus als Bas Luyten niet net koesteren?

"Omdat ik een bedreiging voor hem was. Ik kaartte aan wat fout liep en bleef niet - zoals de jongerenvoorzitters die voor en na me kwamen - onder het maaiveld. "

Desondanks mocht u in 2009 aan de slag als medewerker van Jan Peumans. Maar als we onze bronnen mogen geloven zat u in die periode meer bij uw toenmalige vrouw in de VS dan op uw bureau.

"Indianenverhalen. Ik had toen, net als de andere medewerkers, 35 verlofdagen. Ik heb die niet eens allemaal opgenomen. Het klopt dat ik in die periode vaak in Amerika zat. Maar meestal bleef ik niet langer dan een weekend. Op vrijdagavond vertrok ik, maandagochtend was ik terug. Eén keer ben ik maandag niet terug op het werk verschenen, maar dat was het gevolg van de aswolk. Wat ze er ook nooit bij vertellen is dat ik wel degene was die op dat kabinet het licht aan, en 's avond weer uit deed."

Waarom bent u dan door Peumans ontslagen?

"Ik ben er helemaal niet ontslagen. Dat is de perceptie die N-VA creëert. De waarheid is dat ik zelf gevraagd heb om ontslagen te worden, wat het nu zeer makkelijk maakt voor N-VA om de perceptie te beïnvloeden en verhalen de wereld in te sturen als zou dit te maken hebben met drugs. Quod non.

"Op een gegeven ogenblik heb ik besloten de eer aan mezelf te houden. Weet u: ik ben een loyaal mens, altijd geweest. Maar er is een moment waarop loyauteit omslaat in dwaasheid. Het is op dat ogenblik dat ik heb beslist: het is genoeg geweest, ik vertrek naar de VS. Na lang aandringen heb ik gekregen wat ik vroeg. Met mijn C4 op zak ben ik toen, begin juni 2010, naar de VS vertrokken."

En toen liep het helemaal mis.

"Vanaf dan ben ik helemaal beginnen af te glijden. En gecrasht. Eind juli ben ik teruggekomen uit de VS om me te laten behandelen voor mijn depressie. Waarna ik samen met Kim (Geybels, ex-N-VA-senatrice, red.) naar Thailand ben gegaan. Daar heb ik een stommiteit begaan, daar moeten we niet over discussiëren. Ik heb de partij zo de smoking gun gegeven die ze zo graag wilde. Want die relatie met Kim, dat zinde hen natuurlijk helemaal niet.

"Jarenlang hadden ze er alles aan gedaan om mij buiten te krijgen. Op het ogenblik dat ik effectief de handdoek in de ring had gegooid, blijkt plots dat ik een affaire heb met een N-VA-senatrice. Dat ze met andere woorden nog altijd niet van die hufter af waren. In hun ogen had ik met Kim nog altijd een handpop binnen de partij."

Sterker nog: u was, als medewerker van Geybels, opnieuw aan de slag bij de N-VA.

"Niet waar. Nog voor we naar Thailand vertrokken, heeft Kim met Liesbeth Homans gebeld om te zeggen dat ze me wilde aanwerven. Homans heeft toen gezegd dat dat kon, op voorwaarde dat ik een assessment zou doorlopen, iets wat andere collega's trouwens niet moesten. Voor mij geen probleem: ik had in mijn N-VA-carrière al twee van die tests ondergaan en was er twee keer als eerste uitgekomen. Alleen, dat assessment is er nooit gekomen. Homans was ondertussen bij De Wever op het matje geroepen, en moet daar de uitbrander van haar leven gekregen hebben. Bon, daarna kwam Thailand, en was alles natuurlijk onbespreekbaar geworden."

Over uw drugsverleden doen de wildste verhalen de ronde. Kunt u ons het ware verhaal vertellen?

"De waarheid is eigenlijk vrij eenvoudig. Ik ben op mijn vijftiende beginnen te werken in de horeca. Eerst als afwasser, daarna deed ik de koude keuken, daarna werd ik kok en uiteindelijk chef-kok. Ook dat verhaal is niet schitterend afgelopen. Problemen met collega's, waarvoor ik het gelag heb moeten betalen.

"Soit, ik was nog bitter jong toen, mijn collega's waren tien jaar ouder. Zo kwam ik op mijn vijftiende in La Rocca terecht (dancing in Lier, red.). En werd ik meegesleurd.

"We smoorden joints, toen. Als we een grote hoeveelheid marihuana gingen halen in Roosendaal en Bergen Op Zoom, kregen we een grote korting, 100 gram betalen, en met 125 gram naar huis. Meteen was je trein of je benzine betaald. We gingen om de beurt, om daarna de buit te verdelen. Volgens de letter van de wet is dat dealen, ja."

U bent daarvoor opgepakt.

"Ja, twee keer. In '97 en '98. Eerst hebben ze me meteen laten gaan. Ik moest alleen twintig uren infosessie volgen over drugs. Dat project heette toen Bas, grappig. De volgende keer had ik prijs. Twee weken gevangenis, waarna ik doorgestuurd ben naar de jeugdinstelling van Mol. Daar hadden ze al heel snel door dat ik er niet thuishoorde. Na nog geen maand heeft een opvoeder naar de jeugdrechter gebeld met de boodschap: 'Of je maakt dat hij naar huis kan, of we zetten hem gewoon op straat.' De jeugdrechter heeft me laten gaan."

Was u verslaafd?

"De lijn tussen gebruik en misbruik is bij cannabis zeer dun."

Hoeveel joints rookte u per dag?

"Hoeveelheden die de meeste mensen zullen bestempelen als problematisch gebruik. Het hing af van periodes. Na Mol heeft het bijna een jaar geduurd voor ik er nog een aangeraakt heb. Maar ik heb wel jongens uit mijn omgeving gezien die er echt aan verslingerd geraakt zijn. Jongens die er een rolden die helemaal groen zag. Ik heb er ook vrienden aan verloren. Vanwege de steppingstonetheorie, de 'opstap' naar andere middelen."

Hebt u ook andere middelen gebruikt?

"Ik heb hier en daar geëxperimenteerd, in '97 en '98. Maar in La Rocca heb ik ook geleerd waarom je beter van die dingen afblijft. Dat heeft goed gewerkt. De enige keer dat ik echt diep weggezakt ben, was voor die fameuze reis naar Thailand. Ik zat toen met een heel pijnlijke hernia."

Kim Geybels is in die periode een spuit in uw rug komen zetten terwijl u op uw bureau zat in Brussel. Niet zo raar dat daar verhalen van komen, natuurlijk.

"Dat is één keer gebeurd, ja. Het was een Voltaren-spuit, een onschuldig geneesmiddel. Maar zoiets komt dan in het roddelcircuit terecht en gaat zijn eigen leven leiden. Weet ik veel wat ze er dan allemaal van hebben gemaakt. Eén keer heb ik iets zwaarder toegediend gekregen, toen ik bij Kim thuis was. Ik was gewoon door mijn benen gezakt. Ze heeft toen overlegd met een collega, en heeft mijn pijn weggenomen. Ik weet niet met wat precies."

U was op een bepaald ogenblik verslaafd aan pijnstillers.

"Daar ben ik zelf verantwoordelijk voor. Ik heb er te veel gebruikt om de pijn weg te nemen. En om niet meer aan de politiek te hoeven denken. Maar op den duur doe je niets meer, zit je depressief thuis, en glij je mentaal af.

"Ik heb in die periode wel meer domme dingen gedaan. Dat ik toen eerst helemaal alleen naar Thailand wilde gaan, bewijst dat ik niet echt helder aan het denken was."

Was u helder aan het denken toen u op Facebook schreef 'Hitler heeft zijn werk niet afgemaakt', eind vorig jaar?

"Ik heb spijt van die woorden. Ik kan alleen de context uitleggen. Die uitspraak maakte deel uit van een lange discussie. Het was de laatste zin van een hele alinea, bedoeld om te kwetsen. Om te rammen. Het was een antwoord op provocaties. Om de tegenstrever te laten voelen hoe rotargumenten kunnen overkomen. Maar ik heb daar meer slecht dan goed mee gedaan, dat besef ik wel."

'Zijn verslaving en wrok maken die man kapot', zei N-VA-er Ben Weyts onlangs.

"Hoe kan die man nu weten of ik verslaafd ben? Voor mij is dat laster en eerroof. Ik kan met bloedtesten bewijzen dat ik clean ben. Die testen zijn onder andere gebeurd na Thailand, toen ik een depressie had, en een volledig psychiatrisch onderzoek heb ondergaan. Ik wilde weten of ik manisch was, of ik een persoonlijkheidsstoornis had, of alles situationeel te verklaren viel. Ik ben naar Kortenberg gegaan. Na acht weken verblijf daar, kreeg ik de uitslag en die was zeer simpel: alles was situationeel. Geen aanleg voor het manische, geen persoonlijkheidsstoornis.

"Ik ben daar grondig onderzocht en toen hebben ze mij de suggestie gedaan om naar de afdeling gedragstherapie te verhuizen. Daar zitten mensen die niet te genezen zijn met een pilletje, maar die daar hun leven een nieuwe draai moeten geven. Die therapie heb ik toen een maand gevolgd. Ik heb daar wel een paar nieuwe inzichten gekregen, maar ben ermee gestopt toen het volgens mij geen zin meer had. De uitslag van die test was voor mij het belangrijkste.

"Uiteindelijk beslis je zelf met welke frustratie je blijft rondlopen. Maar ik besefte op het moment dat ik in Kortenberg binnenstapte dat ik geen recht van spreken meer had, dat ik de psychiatrische patiënt was. Nu, geen probleem, voor mij is het geen taboe. Ik loop nog altijd twee keer per maand langs bij mijn psychiater."

Nog even terug naar Thailand. Kunt u het verhaal nog eens doen, want de versies verschillen nogal.

"Er is maar één verhaal, het verhaal dat we ook altijd hebben verteld. Ik was depressief en vond het uiteindelijk niet safe om alleen te gaan. Daarom heb ik aan Kim gevraagd om me te vergezellen. In Thailand heb ik een paar gasten leren kennen. Een tuktukchauffeur en een taxichauffeur. Ze leken me oké en op mijn verjaardag heb ik ze uitgenodigd in de bar boven in ons hotel. Toen ik zag dat ze met hun schoenen nooit binnen zouden mogen, zijn we eerst nog langsgegaan in onze suite.

"Eens in de bar pushten ze ons om 's nachts nog te vertrekken naar Pataya en niet te wachten tot 's ochtends. Daar werd alles anders. Ze wilden ons drugs laten gebruiken. Kim weigerde en het werd grimmiger. Toen het ontplofte zijn we in een taxi gestapt en hebben we gevraagd om ons terug naar Bangkok te voeren. Die gasten hebben nog aan onze taxi gehangen en hebben ons zelfs achtervolgd. We zijn ze kwijtgespeeld. Toen we aan ons hotel arriveerden, stonden daar plots vijftien à twintig taxichauffeurs te wachten, een politieagent en de manager on duty van de Hilton, een Thai. Toen hebben ze geld geëist. En we hebben betaald."

En toen?

"Toen we uiteindelijk boven kwamen zagen we dat onze kamer was doorzocht, door de security van het hotel. Alles was opengemaakt: de safe, de laptopzak. Van dat moment af begon iedereen in het hotel vreemd te doen tegen ons.

" Ze vroegen ons elke dag wanneer we zouden uitchecken. Dat maakte ons zeer ongerust over onze bagage. Daarom hebben wij de hulp van de ambassadeur ingeroepen. Om op ons vliegtuig te geraken en omdat er drie bankkaarten verdwenen waren en we niet meer konden betalen.

"De dag dat we zouden vertrekken, kwamen ze ons al in de voormiddag ophalen met een dienstwagen waar een chauffeur en de vrouw van de ambassadeur in zaten. Zij heeft onze rekening betaald - we hebben dat terugbetaald toen we in België waren -, en toen zijn we naar de ambtswoning gereden. Daar hebben we nog aan het zwembad gelegen tot diep in de namiddag.

"Uiteindelijk heeft de ambassadeur ons zelf met zijn chauffeur naar de luchthaven gebracht. Met het voordeel dat de ambassadeur met zijn badge tot aan de 'slurf' van het vliegtuig kon gaan. Wij waren dus volledig beveiligd tot daar. We waren bang voor onze tassen, maar er bleek uiteindelijk geen exitcontrole te zijn van de bagage. Hadden we dat geweten, waren wij gerust met onze zakken richting België gekomen. Maar we wilden het iets veiliger maken..."

Wacht even. Kim Geybels, een senatrice, heeft beroep gedaan op de ambassadeur van Thailand om te proberen ontsnappen aan de douanecontroles op de luchthaven van Bangkok?

"Wij hebben de normale veiligheidscontroles gehad. Maar er moet maar een beetje poeder zijn en je bent al genaaid in Thailand.

"Stel nu dat onze tas er zou worden uitgeplukt dan hadden wij de ambassadeur wel bij ons."

Nu zegt u het zelf. Ziet u daar het probleem niet van in?

"We waren zeker van sporen, laat dat duidelijk zijn. We hadden ook een zakje gevonden onder het kussen van een zetel in onze kamer. Er was drugs geweest in onze suite. Bovendien was ik positief vertrokken. Je weet dat je op x-aantal dingen kunt gepakt worden. We hebben alles gedaan zoals iedere toerist het zou doen. Ofwel zouden we via Fedex de zakken opsturen, maar dat zou wat kosten. Dat was een voorstel van de ambassadeur, of, zei hij 'anders zet ik jullie wel af'."

En dat vindt u normaal?

"U kunt morgen hetzelfde doen. De behandeling zal voor u dezelfde zijn. Als u morgen belt in Bangkok omdat u met hetzelfde probleem zit, zult u dezelfde behandeling krijgen. Misschien niet de dienstwagen, maar..."

Als dat zo is, blijft er nog altijd een verschil. Een senatrice heeft toch een voorbeeldfunctie?

"Dus als Belgische burger hadden wij daar geen recht op? Wij hadden net als iedereen recht op bijstand."

U kon toch nooit denken dat dit geheim zou blijven?

"De ambassadeur heeft ons nog gebeld om te zeggen dat er niets vanuit zijn kabinet was gelekt. Omgekeerd kregen we dan het verhaal dat de ambassadeur rechtstreeks naar een paar journalisten zou hebben gebeld. Hij zou benoemd geweest zijn door de PS en zou het te leuk gevonden hebben om het te laten liggen. We hadden zelf Danny Pieters (N-VA-er en toenmalig senaatsvoorzitter, red.) op de hoogte gebracht van onze problemen. We moesten het nummer hebben van de ambassadeur, want in het hotel wilden ze die niet contacteren, en ons internet was ook afgesloten.

"Er is na die reis van alles verteld dat niet klopt. We zouden uit de gevangenis ontzet zijn, ons ticket zou betaald zijn door de ambassade, Kim zou medicijnen gepikt hebben uit het ziekenhuis van Overpelt... Allemaal onzin."

Er wordt vandaag nog altijd gespeculeerd over uw relatie met Kim Geybels. Waarom blijft u daar eigenlijk zelf zo vaag over, het is toch niet iets om u voor te schamen?

"Wij hebben in september geen keuze gehad, we zijn erdoor gesleurd. Nu bepalen we zelf wat er over ons wordt gezegd."

Stemt u in oktober voor N-VA?

"Ik sluit dat niet uit. De vorige keer heb ik het bewust niet gedaan. Ik heb toen een ticket geboekt naar het buitenland tijdens de verkiezingen zodat ik niet voor het dilemma zou staan. Nu kan het zijn dat ik voor bepaalde individuen wel stem..."

Wat doet u tegenwoordig om uw dagen te vullen?

"Ik doe wat dingen in het kader van ontwikkelingssamenwerking. En ik ben aan het schrijven."

Een boek?

"Dat zal er waarschijnlijk wel komen."

Over N-VA?

"Het zal veel breder gaan dan dat. N-VA zal erin voorkomen, maar ik heb wel een pak meer te vertellen."

U zult geen moddermails meer de wereld insturen, heeft u deze week gezegd.

"N-VA weet goed wat er nog ligt, en wat er nog kan komen. Maar ik probeer toch een beetje van het Dag Allemaal-niveau weg te blijven."

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234