Zondag 25/10/2020

'Ik ben doctor Jekyll en mister Hyde niet'

Adinda Vetsuypens (25) is godsdienstlerares én Miss Metal 2009

Vorig weekend werd Adinda Vetsuypens (25) tot Miss Metal 2009 gebombardeerd door de Belgische metalheads van het tijdschrift Mindview. Daarvoor moest ze onder andere 'Vrolijke vrienden' van Nonkel Bob 'grunten', het infernale gerochel dat in sommige metalkringen voor zang doorgaat. Wax vraagt zich af hoe een vrouw dat klaarspeelt, metal combineren met het katholieke onderwijs. Door An Olaerts / Foto's Thomas Vanhaute

Iedere ochtend om halfacht rijdt een klein autootje van Oudenaarde naar het Heilig Hart Instituut van Hamme. Het is de Citroën C1 van Adinda Vetsuypens met boven de hoedenplank een reusachtige poster van Amon Amarth, een drieste vikingband uit Zweden. In de cd-speler zit symfonische black metal van Rotting Christ. In haar boekentas steken de voorbereidingen van de godsdienstles.

Zodra de bel rinkelt, gaat Adinda Vetsuypens haar leerlingen halen voor het eerste uur godsdienst. In de naam des Vaders. De lerares draagt zwarte laarzen, een zwarte rok en een zwart truitje. Onder haar ogen heeft ze een zwart lijntje. Iedereen kan zien dat ze bepaalde smaakvoorkeuren heeft. Maar in het weekend is dat nog duidelijker. Dan gaat ze naar optredens van lieden die zich Slayer, Hypocrisy en Thyrfing noemen. Dan draagt ze netkousen, een korset en rokjes die twee keer zo kort zijn als die die ze op school draagt. 's Anderendaags heeft ze standaard keelpijn, koppijn en blauwe plekken. Van te schreeuwen, te headbangen en van niet op tijd weg te zijn als de mannen tijdens het dansen wild rond zich heen beginnen te slaan.

Hoe komt een vrouw in godsnaam tot zo'n tijdverdrijf?

"Het begon op mijn veertiende. Daarvoor was ik antimetal. Dat kwam door mijn vader. Die luisterde naar zeer agressieve deathmetal. Dat doet hij trouwens nog steeds. In ieder geval, met de muziek van mijn pa wilde ik niks te maken hebben. Schrijf het maar op een briefje, zei hij, dat je metal haat. We zullen zien of je het blijft haten. Niet dus. Ik koop al tien jaar alleen nog maar metal-cd's."

En je moeder, houdt zij ook van metal?

"Nee. Mijn moeder speelt klassieke piano, terwijl mijn vader boven naar keiharde metal luistert. Ik ben het beste van twee werelden. Ik heb dertien jaar hobo gespeeld. Mijn metal heb ik het liefst met een beetje melodie. Geen probleem, want er bestaan allerlei soorten metal, ook met hobo erbij. Haggard is bijvoorbeeld een Duitse band die metal met klassiek mengt."

Een metalfan die godsdienst geeft op een katholieke school. Hoe krijg je zo'n dubbelleven gebolwerkt?

"Ik ben doctor Jekyll en mister Hyde niet. Bovendien heb ik geen enkele moeite met de tweespalt in mijn leven. Het is mijn leven en het is één leven. Maar voor dualiteit heb ik het altijd wel gehad. Dualiteit maakt een mens boeiend. Ik laat mij niet in één richting duwen. Kuddegedrag is voor mij het ergste wat bestaat. Als je van metal houdt, denkt iedereen al gauw dat je je nooit wast, dat je altijd boeren laat en alleen maar onbeleefde praat verkoopt. Het enige vooroordeel dat misschien klopt, is bier. Al wat je van metal en bier hebt gehoord, is waar (lacht). Voor de rest vind ik dat je op je hoede moet zijn voor stereotypen.

"Mijn vader luistert bijvoorbeeld naar Pungent Stench, maar hij heeft geen lang haar. Hij is burgerlijk ingenieur en hij draagt nette pakken. Naar optredens gaat hij niet meer. Hij kijkt liever naar de dvd's. Hij kan niet meer tegen het lawaai. Ach, je moet gewoon verder willen kijken dan je neus lang is. Daarom ben ik Miss Metal geworden én geef ik godsdienst. Ik wil mijn leerlingen leren om kritisch te zijn en zelf standpunten in te nemen. Metalheads hebben daar meestal geen problemen mee. Ze zijn het gewoon om zich te weren tegen al wat dertien in een dozijn is."

Jij klinkt als een metalmissiezuster.

"(lacht) Misschien wel. Als Miss Metal wil ik de metalheads laten zien dat een vrouw niet zomaar een leeghoofdig aanhangsel is dat mee naar optredens gaat. Een vrouw heeft een eigen wil, ook als ze naar metaloptredens gaat. Ik ga vaak alleen naar concerten, maar bij sommige mannen gaat dat er niet in. Ze denken dat metal een pose is voor mij.

"De meeste metalheads zijn mannen. Vrouwenkliekjes kom je zelden tegen. Geen enkele van mijn vriendinnen luistert naar metal. Waarschijnlijk komt het omdat vrouwen bemoederende wezens zijn, wat zogezegd onverzoenbaar is met metal. Maar voor mij gaat die ballon niet op. Ik wil kinderen, ik zie mijn leerlingen graag én ik hou van metal. Ik ben een kind van mijn tijd. Het kan allemaal. Alleen kunnen de meeste vrouwen niet grunten. Voor de rest heb ik de discussie opgegeven. Macho's heb je overal, ook in de metalscene."

Vooral in de metalscene zou ik denken.

"Helemaal niet. De meeste metalheads zijn zachtgekookte eitjes. Metal is voor een groot stuk een kwestie van stoerdoenerij. Wij hebben tenslotte een imago hoog te houden. We kunnen moeilijk het watje uithangen. Wat niet wil zeggen dat ik er per se gevaarlijk wil uitzien. Ik ben niet boosaardig en ik wil de mensen niet afschrikken. Integendeel. Ik wil liefst sympathiek overkomen, maar zonder zomaar in de pas te lopen."

Moet je daarom een duivelsteken maken met je hand en schreeuwen van Sanctus Diabolus?

"Wellicht zijn sommige metalheads échte satanisten die offers doen in hun slaapkamer. In Noorwegen heb je zelfs een true black metal-scene die kerken in brand steekt. Maar voor de meeste metalfans draait het om de humor. De mannen van Thyrfing staan op het podium met harige laarzen terwijl ze zingen over de mythologie van het hoge Noorden. Dat is toch om te lachen!

"Trouwens, als Slayer 'God hates us all' zingt, dan is Slayer de eerste om te zeggen dat het om een vette knipoog gaat. De zanger is zelfs katholiek. Metal is altijd een beetje toneel. Op de eerste rij van de Biebob, het walhalla van de metal in Vosselaar, lijkt het misschien of ik gefrustreerd ben, maar dat ben ik niet. Ik ben pas getrouwd, dolgelukkig en tevreden. Ik wil me helemaal niet afzetten tegen de maatschappij. Ik woon gewoon in de maatschappij."

Sommigen zullen het toch godslastering noemen, en dat voor iemand die godsdienst geeft. Geloof je wel écht?

"Ja hoor, in de christelijke waarden."

Geloof, hoop en liefde, dat is het gemakkelijkste. Maar wat doe je met de kerk?

"Het belangrijkste vind ik dat ik mijn geloof op mijn eigen manier kan beleven, maar ik ga geregeld naar de mis. Niet wekelijks, maar toch. Ik voel me daar goed bij. Bovendien is het de ideale plaats om tot rust te komen na al die optredens. (lacht)"

Meneer pastoor met zijn kazuifel neem je dan maar voor lief?

"Ik heb respect voor het instituut van de kerk en haar tradities. Trouwens, die tradities zitten nog altijd ingebakken in de maatschappij, of je het er nu mee eens bent of niet."

En dus leer je je leerlingen in de klas alles over Lucas, hoofdstuk 3?

"Doe ze dat alstublieft niet aan! Dan ben je hun aandacht zeker kwijt. De essentie is uiteraard het geloof in God. Tenslotte is godsdienst geen zedenleer. Maar je moet het wel creatief aanpakken. Als het over het thema lijden gaat, laat ik ze bijvoorbeeld luisteren naar muziek. Daar moeten ze dan een verhaaltje bij schrijven. Als ik dan de juiste muziek kies, komt de treurigheid vanzelf. Nee, ik draai dan geen white metal, of beter, christelijke metal. Dat zou overdreven zijn."

De kerk is de ideale plaats

om tot rust te komen na al die optredens

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234