Vrijdag 07/08/2020

'Ik ben de kers op de al overheerlijke taart'

Wie gisteren naar 'Scheire en de Schepping' op Eén keek, kon niet naast het huisconcert kijken. Gewapend met microfoon, piano en een 'loop station' vormt muzikant Stijn Cole een eenkoppige band.

Cole (°1976) komt met de fiets naar het café naast het station van Berchem, waar we hebben afgesproken. Zijn gezicht komt bekend voor, maar valt niet te plaatsen. Was hij niet die zwerver uit Code 37? Of speelde hij in dat ene theaterstuk? Is hij muzikant misschien? Alle drie juist. Coles cv bevat minstens drie carrières. In een vorig leven was hij theatermaker en beatboxer, nu richt hij zich op zijn solocarrière onder de naam Stan Lee Cole. Zijn eerdere projecten waren succesvol, maar echt doorbreken deed hij nooit. Als soloartiest wil hij daar verandering in brengen.

"Ergens hoop ik wel dat er door mijn bijdrage aan 'Scheire en de Schepping' wat interesse ontstaat voor mijn werk. Met Stan Lee Cole heb ik een jaar in cafés opgetreden en dat zou ik nog eens vijf jaar kunnen rekken, zonder dat iemand me opmerkt, dus dit is een kans.

Het is moeilijk om op te vallen in het grote aanbod van andere muzikanten. Ik ben vier jaar geleden gestopt met theater om me aan muziek te wijden met mijn toenmalige groep, Cole Park. Wanneer je met zoiets begint, merk je wel dat je niet de enige bent. Er zijn zo veel groepen en groepjes, daardoor blijven een heleboel kleine bands onder de radar. Je moet dan geluk hebben dat je tussen al dat geweld wordt opgepikt, zoals ik nu, met 'Scheire en de Schepping'."

Met Cole Park probeerde je ooit in de schijnwerpers te komen door zelf een haatcampagne te starten tegen jouw eigen band.

"Dat was het idee van een vriend die bij een platenfirma werkte. Hij vond dat iedereen op dezelfde manier naar aandacht hengelt: door te zeggen dat ze toffe dingen maken. We besloten om het tegenovergestelde te doen. Onder het motto 'slechte reclame is ook reclame' maakte ik de Facebookgroep 'Cole Park is not ok'. Ik liet ook stickers drukken en verspreidde een filmpje van een repetitie waarbij ik me als een bullebak gedroeg. Helaas had die campagne amper effect omdat iedereen onmiddellijk doorhad dat de pagina nep was. Zelfs mijn eigen moeder postte negatieve commentaren. Genre 'die zanger kan inderdaad echt niet zingen'. (lacht) Af en toe waren mensen verontwaardigd over de haatgroep en die stuurde ik dan snel een mailtje om uit te leggen dat de pagina maar een grapje was."

Op uw myspace zeg je dat je muzikale carrière op zich heeft laten wachten omdat je jezelf te veel hebt weggecijferd. Wat bedoel je daarmee?

"Mijn afstudeerproject was een soloshow met liedjes. Ik studeerde kleinkunst op Studio Herman Theirlinck. Al snel werd duidelijk hoe moeilijk het was om die voorstelling verkocht te krijgen. "Toen kreeg ik een aanbod om bij een theatergezelschap te beginnen. Ik besloot mijn soloshow, waarvan er maar één voorstelling was verkocht, te laten varen. Zonder dat ik er erg in had, bleef ik in de theaterwereld rondlopen. Het is een klassiek verhaal; wanneer je afstudeert wil je in de eerste plaats werk vinden en vergeet je wat je echt wilt doen. Vier jaar geleden heb ik beseft dat ik echt wil bezig zijn met muziek.

"Ik trad al op met beatboxcollectief Off The Record en in de stukken die ik voor HETPALEIS maakte, zaten muzikale acts. Maar als je je professioneel met muziek wil bezighouden, kan je dat niet combineren met toneel. Theater is een heel intensieve sector. Wanneer je 's avonds thuiskomt, ben je kapot, of je zit nog met een toneelstuk in je hoofd. Dan kun je niet snel-snel nog wat nummers componeren. Ik koos dus voor de muziek. Mijn eerste stap was Cole Park. Ik dacht dat ik me goed zou voelen bij een echte band, die serieuze rock maakte. Na een tijdje besefte ik, 'dit ben ik niet'. Toen heb ik besloten om alleen verder te gaan. "Omdat ik merkte dat er geen evenementen bestaan voor soloartiesten, organiseer ik nu zelf een evenement waarop muzikanten als Dag Taeldeman (A Brand) Wannes Capelle (Het Zesde Metaal), Pascale Deweze (Broken Glass Heroes ) en Tom Pintens elk drie nummers brengen. Ze begeleiden zichzelf met één instrument. Nu ben ik dus acteur, theatermaker, muzikant en organisator. (glimlacht)"

Je bent met theater begonnen omdat je vader dat graag wilde. Maak je je nu van hem los door voor muziek te kiezen?

"Nee hoor. Mijn vader wilde zelf graag acteur worden, en vond dat het iets voor mij was. Toch heb ik niet voor theater gekozen omdat ik dat moest, ik wilde het graag. Mijn ouders hebben mijn creatieve kant steeds gestimuleerd. Dat was fijn, want bij veel klasgenoten op Studio Herman Theirlinck, was dat niet zo. Ze vinden het ook super dat ik nu met muziek bezig ben. Typisch ouders, altijd de grootste fans."

Jouw songteksten worden steeds geprezen; waar haal je je inspiratie vandaan?

"Van overal, soms valt er me een zin binnen en dan noteer ik die in mijn gsm. (toont zijn gsm die vol poëtische zinnen staat, CVH) Ik schrijf ze in het Engels, want ik vind dat een mooie taal. Ik lees veel Britse en Amerikaanse boeken en wanneer ik aan het schrijven ben, denk ik zelfs in het Engels. Het voelt beter om niet in mijn moedertaal te zingen. Je staat toch minder in je onderbroek. Stan Lee Cole klinkt ook Engels. Die naam koos ik toen ik in oktober alleen naar New York trok. Ik speelde er een zelf geboekte tour onder de naam Cole Park. Ze kondigden me daar allemaal aan als 'Stijn', maar het lukt hen niet om mij naam uit te spreken. Daarom heb ik die dan maar veranderd in Stan Lee."

Het is niet de eerste keer dat je optreedt als huisconcert: met Off The Record was je de muzikale begeleiding bij het programma De Rechtvaardige Rechters.

"Inderdaad, maar deze show is toch helemaal anders. Bij 'De Rechters' hadden we allemaal een oortje met een stem die ons zei wanneer het onze beurt was. Dat is niet zo bij 'de Schepping'. Tijdens de opnames moest ik soms lachen met de grappen van het panel en dan vergat ik dat het aan mij was. Bij dit programma kan ik ook alles zelf maken, bij 'De Rechters' niet. Ik componeer de introliedjes van 30 seconden en de muziekstukjes van 10 seconden die de volgende ronde aankondigen.

"Die hele televisieshowervaring is nieuw voor mij. Af en toe word ik gebeld met de vraag of ik een bijrolletje wil spelen in een serie, maar dit is leuker omdat het ook met muziek te maken heeft. Die rolletjes betalen goed en zolang het niet mijn hoofdbezigheid wordt, speel ik ze graag." (Cole speelde onder meer Ronny Ramon, de man die de collega's van 'Het Eiland' motiveert door te tonen dat hij zijn teen weer kan bewegen dankzij Cynalco Medics, CVH)

Hoe is Woestijnvis bij jou terechtgekomen?

"Jan Eelen is al een paar keer naar mijn optredens komen kijken en hij is fan. Toen hij hoorde dat de makers van 'Scheire en de Schepping' een muziekman zochten voor het nieuwe programma, zei hij dat ze mij moesten bellen. Al mijn applaus voor de ploeg van de show trouwens. Mijn muziek voegt wel iets toe, maar het programma op zich is heel goed. Ik ben niet meer dan de kers op de al overheerlijke taart."

Cole begeleidt Scheire en de Schepping elke zondag op Eén om 20.30 uur. www.stan-lee-cole.com

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234