Zondag 15/09/2019

'Ik ben brutaal geweest. Omdat het moest'

Hij zou het missen, bekende Karel De Gucht (61) al bij zijn afscheid van de actieve politiek. Het gemis heeft hem wijzer gemaakt, weet de oud-eurocommissaris een jaar later. 'Macht verslaaft niet. De schijnwerpers, dié zijn verslavend.'

Het kale bureau in het hoofdkwartier van Open Vld in de Brusselse Melsensstraat voelt vreemd vertrouwd aan. Dit was de ruimte waar Karel De Gucht van 1999 tot 2004 als partijleider kantoor hield. Als hij gewild had, mocht hij de plek definitief weer in gebruik nemen, zegt De Gucht. "Dat wou ik niet. Ik heb geen permanent bureau meer nodig in Brussel."

Collega's genoeg nochtans die wel vasthouden aan zo'n eigen bureau, dicht bij de macht die hen in feite allang ontsnapt is. "Ik heb dat altijd een beetje zielig gevonden. Het blijft vrede nemen met een bord linzensoep."

Maar De Gucht begrijpt het wel. "Naarmate je ouder wordt, is het moeilijker om afscheid te nemen. Iemand die tien jaar ouder is, eet dat bord linzensoep met smaak op."

Het einde kwam abrupt. Bij terugkeer van de laatste dienstreis als eurocommissaris voor Handel bleek in Zaventem het telefoonabonnement al afgesneden. Karel De Gucht kan er wel om lachen, nu. "Op de laatste dag van mijn mandaat moest ik nog een partnerschap ondertekenen in Kenia. Toen ik in Zaventem landde, was ik officieel commissaris af. Er was zelfs discussie of de Commissie mijn terugreis nog wel zou betalen, en mijn gsm-abonnement was effectief afgesneden. Ik ben dan maar naar Groot-Bijgaarden gereden om daar een telefoonkaart te kopen.

"In de politiek is het sudden death: als het gedaan is, is het ook meteen helemaal gedaan. Toen oud-Commissievoorzitter Romano Prodi met zijn kleinkinderen de Commissie nog eens wou bezoeken, raakte hij bijna niet binnen. Eerst moest hij kunnen bewijzen dat hij op uitnodiging kwam, vooraleer hij binnen mocht."

Mist u de macht?

Karel De Gucht: "Ik heb daar niets aan te missen. Er is mij niets afgepakt dat mij toebehoort. Ik was graag in de Commissie gebleven, maar zelfs als ik gebleven was, dan zou het niet op Handel zijn. Het principe van rotatie van portefeuilles is erg gezond. Om de vijf jaar wat anders doen, daar is niks

verkeerd mee. Ik ben vijf jaar partijvoorzitter geweest, vijf jaar minister van Buitenlandse Zaken, vijf jaar commissaris."

U had op voorhand aangekondigd dat u het zou missen.

"Ik héb het ook gemist. Mensen zijn niet gemaakt om van iets afscheid te nemen. Dus moeten er systemen zijn die je dwingen om van iets afscheid te nemen, anders doe je dat niet. Het maakt deel uit van een gezonde vernieuwing van de democratie.

"Laat het gemis maar wat pijn doen bij politici zoals ik. Het alternatief - politici die denken dat ze voor het leven benoemd zijn - is veel erger. Het kerkhof ligt vol onmisbaren. Ik heb vooralsnog niet de ambitie om daar snel bij te gaan liggen."

Mist u het om in de schijnwerpers te staan?

"Je wordt dat wel gewoon, ja. Macht verslaaft niet. De schijnwerpers, die zijn verslavend. Daar moet je van afkicken. Je raakt verslaafd aan de media, aan de bühne. Dat werkt zoals bij een toneelspeler. Aandacht creëert een verslavingspatroon. Je moet daar proberen afstand van te nemen, anders denken de mensen: hij is daar weer.

"Ik wil geen zielenpoot worden. Ik geef niet veel interviews meer. Dat heeft daar mee te maken. Als ik wil, kan ik er iedere week twee doen. (glimlacht) Ik weet wat jullie denken: nu die De Gucht niet meer in de politiek zit, gaat hij nóg meer zijn gedacht zeggen. Maar als je afscheid neemt van de politiek, moet je consequent zijn."

"Onrechtvaardigheden moet men allemaal tegelijk begaan om te bereiken dat ze minder gevoeld worden en dus minder krenkend zijn. Maar weldaden moet men, om te maken dat ze beter gevoeld worden, één voor één bewijzen"

Machiavelli, De heerser, VIII, 8

Macht is , luidens de definitie van Karel De Gucht, "het vermogen om de keuzemogelijkheden van iemand anders te beperken en te leiden in de richting die jij zelf verkiest".

"In een democratie is het dan de uitdaging om macht zodanig in te perken dat ze aanvaardbaar wordt, met checks-and-balances van een tegenmacht. Dat is minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Als broeder Stockman in een interview met u zegt dat er in 'zijn' ziekenhuizen nog altijd geen euthanasie wordt gepleegd, dan is dat een ondemocratische machtsaanspraak. Dat zijn zíjn ziekenhuizen niet, hè. Die ziekenhuizen worden door u en mij betaald. In die ziekenhuizen dienen dezelfde rechten en plichten voor patiënten te gelden als elders."

Frustreert die democratische beperking, als u bijvoorbeeld met Rusland moet onderhandelen?

"Helemaal niet. Ook bij iemand als Poetin is de macht uiteindelijk fragiel. Ook zo iemand moet rekening houden met de kring rond hem, want zonder die kring staat hij naakt en alleen."

Een dictator is nooit op zijn gemak?

"Poetin is een autocraat, maar ik heb ook met echte dictators te maken gehad. Mugabe in Zimbabwe, Assad in Syrië, ik heb face-à-face met Khadaffi gezeten ... Ik heb altijd wat medelijden gehad met dictators. Ze zitten opgesloten in een systeem. Ze kunnen niet buiten die logica denken, want dan stuikt de boel in elkaar.

"Degenen die onder de dictator staan, zijn vaak nog brutaler en radicaler. Ik geloof dan ook niet dat alle problemen van Syrië opgelost zijn als Assad vertrekt. Om dat land weer op te bouwen, moet je vertrekken van de elite die er zit. De mannetjes van Assad dus, die nu de ergste gruweldaden begaan. In Irak is geprobeerd om met Saddam Hoessein ook de hele elite aan de kant te schuiven. Het is een puinhoop geworden, de voedingsbodem voor IS."

Van macht, binnen democratische krijtlijnen, bent u zelf nooit vies geweest.

"Omdat ik erg graag politicus ben geweest. Macht is het instrument van de politicus. Ik heb altijd gevonden dat onze maatschappij nog beter kon. Om dat te bereiken, zat ik liever zelf aan het stuur. En ik had graag nog meer democratische macht gehad, om de dingen nog meer te keren in de richting die ik wenselijk achtte.

"Bij de regeringsonderhandelingen voor paars in 2004 was er op een bepaald moment een akkoord over mijn voorstel om het recht op euthanasie ook effectief afdwingbaar te maken door in alle ziekenhuizen een team van dokters aan te stellen dat bereid zou zijn de wet uit te voeren. Zij zouden bescherming genieten tegen hun oversten.

"Dat akkoord is uiteindelijk weer geschrapt, op verzoek van Frank Vandenbroucke (sp.a), wellicht op suggestie van de Leuvense universiteit."

"Je ziet wat je nu krijgt: de Stockmannen van deze wereld die blijven weigeren de wet toe te passen. Dan zeg ik: jammer dat ik niet een tikje meer impact had, toen."

Is euthanasie uw belangrijkste politieke verwezenlijking?

"Als België vandaag een gidsland is op het vlak van euthanasie, dan is dat mede mijn verdienste, ja. Ik heb de VLD zelf die kant moeten opsturen. In de beginselverklaring van de partij stond dat iedereen zijn eigen mening mocht hebben over ethische thema's. Terecht, maar de conclusie was dan dat je als partij geen standpunt moest formuleren.

"Toen heb ik de partijlijn uitgeklaard: ieder mag zijn eigen mening hebben, maar als partij, zijn wij voor recht op euthanasie en wij zouden onze 'macht' gebruiken om euthanasie mogelijk te maken. Ik ben blij dat Jean-Jacques (zijn zoon, BE/JM) de lijn verderzet."

U maakte deel uit van de Europese Commissie; toch noemt u een 'binnenlands' dossier als belangrijkste realisatie.

"Ethische kwesties gaan naar de kern van ons mens-zijn. De aartsbisschoppen toen en nu, Danneels en Léonard, zijn fundamentalisten, net zoals broeder Stockman. Zij leggen hun persoonlijke moraal op aan anderen, en zij gebruiken instellingen - scholen, ziekenhuizen - om hun eigen moraal aan de samenleving op te leggen.

"Het vrije onderwijs wordt volledig door de overheid betaald. Toch wordt er alleen katholieke godsdienst onderwezen. Dat is niet vrijblijvend. Ik begrijp dat die godsdienstlessen voor vele moslimouders een onoverkomelijke hinderpaal zijn.

Dus sturen zij hun kinderen massaal naar het gemeenschapsonderwijs.

"In veel katholieke scholen worden moslimkinderen buitengekeken. Zo creëer je concentratiescholen. Bijna het volledige gewicht van de inburgering van moslims in onze samenleving wordt op de schouders van één onderwijsnet gelegd. Is het normaal dat wij belastingsbetalers die segregatie mee sponsoren?"

U was graag eurocommissaris gebleven. Omwille van de macht?

"Omdat ik meende dat ik met die macht nog iets kon aanvangen. Natuurlijk vond ik het erg dat ik moest stoppen in de Commissie. Ik heb daar vijf jaar het beste van mezelf gegeven. Anderen hebben voor mij beslist dat het voorbij was. Wie zou dat niet erg vinden?

"Voor u zit geen verzuurd en gefrustreerd man. Dit moment is voor mij niet levensbepalend geweest. Het heeft ook niet met mij te maken, wel met onze manier van aan politiek doen. Hier worden de compteurs à zero gezet bij elke regeringsvorming. In een land als Nederland kan een Europees commissaris die zijn job goed gedaan heeft gewoon aanblijven, ook als zijn of haar partij niet in de regering zit (Neelie Kroes in 2006, onder Balkenende IV, red.), terwijl hier een commissaris zelfs niet mag blijven als zijn eigen partij in de regering zit."

Van grexit tot brexit, en van asielcrisis tot Catalonië: de EU stelt steeds meer mensen teleur.

"De context is niet gemakkelijk, maar eigenlijk houdt de Europese Unie wonderwel stand. De EU blijft een relatief jonge constructie. De voorbije tien jaar zijn een roetsjbaan van crisissen geweest. Institutioneel, financieel, en nu ook humanitair. Die crisis gaat ook niet zomaar weg. De 21ste eeuw wordt de eeuw van de migratie."

Er is dus nog wat tijd om een deftig migratiebeleid op poten te zetten.

"De aanpak was misschien niet optimaal, maar zo eenvoudig is het ook niet. Terugsturen van vluchtelingen naar hun herkomstlanden: dat klinkt goed, maar wat betekent dat in de praktijk? Dat we al die mensen gaan terugsturen naar Turkije, en dat zij het dan maar moeten oplossen?

"Dat de EU beslist heeft om te stemmen over het spreidingsplan voor asielzoekers is een grote politieke doorbraak. Denkt u dat Polen vrijwillig vluchtelingen zou opgevangen hebben, zonder de druk van die stemming? Twee landen blijven tegenstribbelen: Hongarije met Orbán en Slowakije met Fico. Bon, ja, dat kan gebeuren, zeker?"

Dat is quantité négligeable?

"Dat zijn halve dictators. Roep dertig mensen bij elkaar, en je gaat daar ook altijd twee rare snuiters tussen hebben. We moeten eens leren om niet bij elk probleem in Europa meteen de Europese instellingen in vraag te stellen. Ik hou niet van volmaaktheid. Perfectie is niet van deze wereld. Alleen een dictator kan decreteren dat zijn systeem onfeilbaar is."

Waarom bent u, als liberaal, toch altijd tegenstander van referenda gebleven?

"Een referendum laat geen debat toe: het is ja of neen. Referenda pretenderen het volk bij de politiek te betrekken, maar dat is onzin. Kiezers antwoorden niet eens op de vraag die hen gesteld wordt. Hun antwoord wordt meer ingegeven door het vertrouwen dat ze hebben in degene die de vraag stelt. Vandaar dat er ook zo vaak neen gestemd wordt.

"Het referendum is het rijk van de roepers, de mannetjes die de wereld opdelen in zwart en wit en op fora politici verrot schelden. Die scheldpartijen raken me niet, maar ik ga ze ook geen verrijking van de democratie noemen."

U wantrouwt het volk.

"Onzin. Een 'volk' heeft geen eenduidige goede of slechte kenmerken. Het is een verzameling individuen, elk met eigen eigenschappen en drijfveren. Het referendum biedt enkel een illusie van inspraak.

"In Sint-Niklaas is ooit een volksraadpleging gehouden over het graven van een ondergrondse parking onder het marktplein. Wij zaten toen met de CVP mee in het bestuur dat dat voorstelde; onze schepen van Openbare Werken wou geen referendum, maar Verhofstadt heeft dat daar doorgedrukt. Resultaat: referendum verloren, plannen opgeborgen, triomf van oppositieleider Freddy Willockx (sp.a). Willockx is mee daardoor weer aan de macht geraakt, en wat was het eerste wat hij toen besliste? Een parking onder de markt. Tot daar de directe democratie!"

"Iemand die macht heeft, moet zich er dan ook niets van aantrekken dat hij zich het odium van de wreedheid op de hals haalt, als hij op die manier de eenheid en trouw van zijn onderdanen kan behouden"

Machiavelli, De heerser, XVII, 1

Toen hij nog partijvoorzitter was, kleefde op Karel De Gucht het beeld van een machtspoliticus. Dat is geen neutrale term. "Ik ben heel graag partijvoorzitter geweest, maar dat is een zeer moeilijke functie. Zeker als de premier in je partij zit. (grijnst) En zeker als die premier Guy Verhofstadt heet.

"Het moeilijkst om mee om te gaan was de tendens om van de VLD een rechtse partij te maken. Achter de acties van Ward Beysen, Jean-Marie Dedecker en Hugo Coveliers zat een tactiek. Men heeft toen echt geprobeerd om de partij in tweeën te breken. En om daar vat op te krijgen, moest ik soms driest te werk gaan.

"Ik ben brutaal geweest. Omdat het moest. Ik was verplicht om Coveliers af te zetten als fractieleider in de Senaat, omdat het niet meer ging. Als je dat niet bruut doet, dan krijg je die nooit meer weg. Het gevolg is dan natuurlijk dat iedereen zegt: De Gucht is een koude machtspoliticus. Ik moest me wel met tactiek bezighouden. Voor Dedecker als ideeënpoliticus heb ik niet het minste respect, maar tactisch is dat geen ezel. Dus pas je je aan."

En dus moest u zelf ook een ruwere vorm van macht gebruiken?

"Ik heb voor de partij gedaan wat gedaan moest worden. Ik heb daar nooit voor teruggedeinsd. Ik moet daar geen compassie voor krijgen, maar het is niet mijn natuurlijke manier van handelen. Ik ben het etiket nooit meer kwijtgeraakt. Het ijskonijn! Ik ben juist een politicus die erg passioneel aan politiek heeft gedaan.

"Wat ik heb gedaan met een Beysen, Coveliers en Dedecker vind ik niet onfatsoenlijk. Het was dat of alles verder laten kankeren en de partij kapot laten maken."

De overstap van Johan Van Hecke & co. naar de VLD in 2001 verliep niet erg fatsoenlijk. Via een openliggende gsm kon toenmalig CD&V-voorzitter Stefaan De Clerck meeluisteren hoe u met Van Hecke diens overstap in het geheim voorbereidde.

(zwijgt) "Dat was niet de mooiste fase uit mijn politieke carrière, moet ik zeggen. Het enige excuus dat ik daarvoor kan aandragen, was dat ik daar eerder de uitvoerder dan de bedenker was."

Het gebeurde in opdracht van Verhofstadt?

"In mijn hart heb ik nooit achter de uitbreiding gestaan met de club rond Van Hecke. Nooit. Ik wou de VLD als volkspartij in het midden positioneren, maar ik heb nooit geloofd dat Van Hecke ons daarbij kon helpen. Persoonlijk heb ik daar nooit achter gestaan. Omdat het iemand is die mij op menselijk vlak absoluut niet ligt."

Euh ... Jullie hebben samen een boek geschreven: Het einde der pilaren (2001).

"Het is te zeggen: journalisten (Yves Desmet ('De Morgen') en Dirk Achten (toen 'De Standaard'), BE/JM) hebben een boek geschreven op basis van een aantal gesprekken die wij met elkaar gevoerd hebben. Je moet dat boek eens goed lezen. Ik was niet diegene die daar ideologisch veel toegiften deed. De centrale boodschap was dat zuilen zich macht toe-eigenen die ze niet zouden mogen hebben. Daar sta ik nog altijd volkomen achter. En Van Hecke stapte daar in mee. Tja..."

U zou geprobeerd hebben commentator Luk Van der Kelen uit zijn functie te laten zetten bij Het Laatste Nieuws. Ook niet fatsoenlijk.

"Quatsch!"

Van der Kelen heeft dat zelf meermaals gezegd.

"Ik kan alleen zeggen dat dat kletspraat is. Ik kom zeer goed overeen met Luk."

"We schrijven tegenwoordig voor dezelfde krant. Ik heb soms zelfs de indruk dat hij mijn columns leest. (lacht) Het klopt dat Luk er op een bepaald moment inderdaad zelf van overtuigd is geweest dat ik hem weg wou. Iemand heeft hem dat op de mouw gespeld."

Nu we toch bezig zijn: men zegt ook dat u wijnrecensent Alain Bloeykens bij Het Nieuwsblad weg wou omdat hij kritisch oordeelde over uw wijn.

"Maar enfin, zeg! Ik kende die meneer Bloeykens niet eens tot hij een stuk over mijn wijn had geschreven. Ik heb hem ooit één keer ontmoet, en heb nog nooit langer dan vijf seconden over hem nagedacht. Die man is echt wel het laatste der mijner problemen. Als meneer Bloeykens dat graag schrijft, mag hij dat doen, hè. Denkt u nu echt dat ik daarvoor naar Het Nieuwsblad bel?"

"Wie meent dat machtige personen oude beledigingen vergeten doordat ze nieuwe weldaden ontvangen, vergist zich"

Machiavelli, De heerser, VII, 14

Karel De Gucht heeft nooit een groot geheim gemaakt van zijn innige band met zijn echtgenote en zonen. Die openlijk geëtaleerde nauwe gezinsband maakt een machthebber kwetsbaar. Zegt De Gucht: "Men schrijft dat wij een gefrustreerde familie zijn. Dat is helemaal niet zo."

Voor uw zoon Jean-Jacques is zijn familienaam niet altijd een plus gebleken, ook niet binnen Open Vld.

"Jean-Jacques was in 2014 kandidaat voor het lijsttrekkerschap in Oost-Vlaanderen. Er waren in Oost-Vlaanderen drie kandidaten voor twee lijsten. Er is toen een coalitie gemaakt tussen Alexander De Croo en Mathias De Clercq. Daardoor hebben zij het gehaald. Er is een stemming geweest; ik heb daar niets op af te dingen als democraat. Ik loop daar niet gefrustreerd over, Jean-Jacques ook niet."

Ook bij de ministerposten werd uw zoon over het hoofd gezien.

"Als hij had gewild, was hij nu minister van Cultuur. En ik denk ook dat hij dat had gekund. Als hij bereid was geweest om naar Brussel te verhuizen, dan was hij minister geworden in die Vlaamse regering. Samen met de hele familie hebben wijzelf hem toen gezegd: doe het niet. Dat was ook zijn mening.

"Met zulke verhuizingen geef je een bijzonder slecht beeld van politiek. Hij is nog niet zo lang geleden naar Aalst gegaan om in moeilijke omstandigheden de partij daar weer op poten te zetten. Hij heeft daar een aantal mensen in mee gekregen. Dan weglopen omdat je zelf een betere opportuniteit krijgt, mag je niet doen in de politiek."

U heeft niet het gevoel dat men de vader probeert te treffen door op de zoon te mikken?

"Als vader denk ik oprecht dat hij een zeer goede lijsttrekker was geweest. En een goede minister van Cultuur. Maar dat er achter het feit dat hij het niet geworden is, een systeem zit om mij te treffen, geloof ik niet.

"In de politiek zijn er minder complotten dan de buitenwereld denkt. Over mijn bestuursmandaat bij Proximus lees ik nu ook voortdurend dat het 'een zoenoffer' voor de clan-De Gucht is. Ik heb nooit een zoenoffer gevraagd. Men heeft mij zélf gevraagd om lid van de raad van bestuur te worden. Dat blijft dan maandenlang liggen omdat je in de pakjespolitiek van België terechtkomt: pas als elke partij zijn pakje heeft, kan er vooruitgegaan worden."

U heeft er geen bezwaar tegen dat een oud-commissaris van Handel in de raad van bestuur zit van een bedrijf als Proximus?

"Ik heb de toelating gevraagd aan de Europese Commissie en ik heb die gekregen. Ik zou niet weten waar het belangenconflict zit. Als je vijf jaar commissaris bent geweest op een belangrijke portefeuille, dan zit je in zo'n raad van bestuur juist op je plaats. Telecom is een sector met een belangrijke Europese dimensie waar in de komende jaren een en ander zal evolueren."

U wordt het lobbymannetje van Proximus bij de Europese Commissie?

"Dat mag ik zelfs niet doen. Maar dat mag ik ook niet doen als ik geen bestuurder zou zijn. Als het Proximis daarom te doen was, was het makkelijker om mij geen bestuurder te maken. Dan heb je geen etiket."

Een Proximus-mandaat verdient ook goed. Geldzaken hebben u wel eerder in de knel gebracht, en in het vizier van de Bijzondere Belastingsinspectie (BBI).

"Daar zijn de meest onzinnige dingen over geschreven. Zoals: kijk, hij verhuurt zijn landgoed in Toscane en krijgt daar zoveel per week voor. Verdacht! Je zou denken dat bij mensen die geen huurinkomsten nodig hebben om zo'n eigendom te kunnen betalen meer reden tot onderzoek nodig is, neen?"

Er is u ook misbruik van voorkennis bij de

verkoop van Fortis-aandelen aangewreven.

"Die zaak is onderzocht door een raadsheer in het Hof van Beroep. In zijn vordering heeft de procureur-generaal zelf gezegd dat er uit geen enkel element blijkt dat ik iets verkeerds zou gedaan hebben. Hij heeft dan ook de buitenvervolging-stelling gevorderd. Waarover zijn we dan bezig?

Waarom overkomt het telkens u, denkt u,

die financiële aantijgingen?

"Er is niets! Als politicus ben je extra kwetsbaar voor zulke beschuldigingen, en ik volg dat politici een voorbeeldfunctie moeten aannemen. Maar als politicus heb je ook wel dezelfde rechten als een andere burger. Als in die zaak over Italië het Hof van Beroep zegt dat die zogenaamde vermoedens van fraude niet kloppen, dan is dat zo. Ik heb even goed recht op rechtsbescherming als iemand anders."

U heeft ook niet méér rechten dan een gewone burger. Is het dan oké om een brief naar de BBI te ondertekenen met 'Minister van staat'?

"Niet juist. Ik heb inzage gevraagd in een aantal stukken van het dossier op basis van de wet op de openbaarheid van bestuur. Dat is mijn recht. En die stukken zijn door de centrale juridische dienst van de BBI toegevoegd aan mijn fiscaal dossier, zodat mijn raadsman ze kon inkijken. Aan mij is niets overgemaakt."

U weet toch ook dat als u als minister van staat een brief stuurt, dat extra druk zet?

"Minister van staat is een eretitel. Dat ben ik tot het eind van mijn dagen. Die titel staat op mijn briefpapier."

U kunt die titel gebruiken, wij niet.

"Dan moet u zelf maar in de politiek gaan. Ik heb geen enkel voordeel ontleend aan mijn politieke status. Integendeel, ik heb last gekregen juist omdat ik politicus ben. Wat mij daar is overkomen, zou een gewone burger nooit overkomen zijn. Men heeft al drie keer een groot fiscaal onderzoek gevoerd, en nog nooit iets gevonden.

"Ik voel me niet geviseerd. Als je aan politiek doet en gedurende 35 jaar in de belangstelling staat, dan loop je vanzelf in het vizier. Politics is the art of living dangerously."


Volgende zaterdag: voormalig Electrabel-topvrouw Sophie Dutordoir

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234