Maandag 25/10/2021

'Ik ben blut, maar gedreven om verder te gaan'

Liefst 8,2 miljoen euro voor een plaatsje in een rusthuis voor haar moeder, dat recordbedrag betaalde Beatrijs Lietaert eind maart van dit jaar. Ze kocht het hele blok in Knokke op om haar 84-jarige moeder Josa een onbekommerde oude dag te bezorgen en het pand te redden van de projectontwikkelaars.

Door Anne de Graaf

Home Margille van weleer heet nu Seaflower Service Palace. Wie het binnenstapt, waant zich in een viersterrenhotel. Vijftig flonkerende kerstbomen loodsen je binnen in wat een duplicaat van het Westminsterhotel in Le Touquet lijkt.

Op 31 maart wees de notaris na een derde veilingsdag rusthuis Margille definitief toe aan de ex-lerares Beatrijs Lietaert. Ze gaf enigszins moe voor de camera's toe dat ze eigenlijk boven haar budget was gegaan, ondanks de wijze raad van haar moeder, die al een tijdje in het tehuis met 52 seniorenflats aan de Korpsdreef resideerde. Lietaert had zich voorgenomen haar moeder en de andere oudjes, die tot voor kort zielsgelukkig van hun oude dag konden genieten, comfort te geven tot hun dood. Met het bod overtroefde ze uiteindelijk de bouwpromotoren die wel brood zagen in het 2.175 vierkante meter grote gebouw, in Knokke niet eens een gekke prijs.

"Ik voorvoel uw vraag", zegt ze zoveel maanden later in het gerenoveerde rusthuis. "Waar haalt die Bie het geld vandaan? Ik zeg u: uit mijn eigen zak. Ik ben blut, maar gedreven om verder te gaan. Ik ben trouwens ook niet jong meer. Kom maar op met de tweede vraag: als uw moeder dood is, kunnen de anderen gaan en valt het gerenoveerde project alsnog in handen van de projectontwikkelaars."

De verwijten van maart steken nog steeds. De ex-lerares bleek op dat moment ook een vennootschap te leiden waarmee ze huizen renoveert. Genoeg om de geruchtenmolen in Knokke in gang te zetten dat de redding maar tijdelijk was en enkel bedoeld om haar moeder nog enkele jaren op te vangen. Lietaert kent ondertussen de andere kant van in de schijnwerpers te staan. De tegencampagne was niet mis. De geruchten en roddels bleven niet uit en het contact met de pers werd snel erg troebel. Geruchten ontkennen helpt vaak niet. Een zwijgzame rondleiding in het nieuwe pand wel. Kosten noch moeite werden gespaard en de stralende gezichten van de bewoners moeten het gelijk van Lietaert bewijzen. Niemand doet die inspanningen om enkele jaren later de boel weer te slopen, daar zijn alvast alle bewoners het over eens. Mevrouw van Impe: "Voor ons is hier de hemel nu open gegaan."

De rusthuisbewoners juichten op 31 maart voor de camera's. Het was een lange strijd geweest, de toestand in het rusthuis was maanden verschrikkelijk geweest. Mevrouw Lietaert stond al die tijd met karrenvrachten hulp klaar. Ze haalde intussen de nog benodigde diploma's ouderenzorg, maar moest hoe dan ook wachten op de veiling. "Het waren dagen van achttien uur", zucht ze. Ondertussen zakte de temperatuur in het bejaardentehuis tot een moreel vriespunt. In een kamer werd het een Antwerpse bewoonster te veel. Ze belde naar het ministerie van Volksgezondheid in Brussel: "Luister eens mannekens, als jullie niet ingrijpen, kunnen jullie maar beter met dertig lijkwagens voorrijden. Wij leven als varkens in een stal." De volgende dag was haar echtgenoot overleden.

Toen het pand uiteindelijk onder de hamer ging, stroomden de tranen over het gezicht van Beatrijs. Maar de vreugde was van korte duur. De oude uibaatster lag nog steeds op de loer. "De bakstenen waren verkocht, het handelsfonds niet", stelde ze. Al het personeel kreeg een nijdig ontslagtelefoontje. De eerste was kok Marc, bij wie de bejaarden zelf mochten roeren in de potten. Ook verplegend en schoonmaakpersoneel werd aan de deur gezet. Alle bejaarden waren op zichzelf aangewezen. Vaak viel het licht uit, vanwege de kortsluitingen en de lekken. Germania (80): "Wie nog goed te been was, ging naar de traiteur. Anderen lieten maaltijden brengen door familie. Ondertussen verkommerde het tehuis verder."

De bejaarden laveerden tussen plasjes regenwater van het bouwvallige dak. Het ging van kwaad tot erger. De verwarming deed het niet. Het regende in hun kantine, kolonies kakkerlakken doorkruisten het pand. Toen was de zaak eindelijk rond en kwam er een financiële regeling tussen de nieuwe eigenares en de voormalige uitbaatster. Het nieuwe leven kon beginnen.

Bie Lietaert: "Ik ben het goede personeel terug gaan halen. Vervolgens heb ik een schoonmaakploeg van dertig man de zaak van onder tot boven laten desinfecteren. Ik ben begonnen met het wegslepen van de beruchte pipimatten. U wilt niet weten wat ik daaronder heb aangetroffen. En zie: een na een kwamen de milde schenkers aanbellen. 'Bie, ik kan helpen. Heb je iets nodig?'"

Ze kreeg hulp van Bie Callewaert, een vroegere binnenhuisinrichtster, die haalde decorateur Flamant erbij. Die zette zich meteen aan zijn tekentafel. Niets mocht de bejaarden herinneren aan de vorige kerst. Callewaert: "Ik hield me bezig met het sociale luik. Voor het eerst in jaren organiseerden we een groot sinterklaasfeest, met alle kleinkinderen erbij." Dat hadden ze nooit meegemaakt. "Ook voor de achterblijvers organiseren we een mooi kerstmaal. Met zilveren bestek, zoals ze dat van thuis uit gewend zijn. Tegen Kerstmis zullen we ervoor zorgen dat alles tiptop in orde is."

Overal staan prachtige divans, gezonde grote kerstbomen, Engelse theetafeltjes, met gembergebak. Op de achtergrond spelen Chopin, Enya, Bach. Nieuwe rekruut, mevrouw Verwilghen (mama van), nipt van haar thee. "Ik ben hier nog maar een week, maar ik voel me ontzettend thuis." Nu zitten dames met de Paris Match of Dag Allemaal in de diepe zetels, net als thuis. Men vousvoyeert hier. De dames lachen hun porseleinen en echte tanden bloot. "Wij zitten nu in een mooie tearoom. Vroeger was dat hier allemaal vinyl en zag je de beestjes krioelen. U begrijpt dat wij in Bie geloven zoals in onze lieve Heer."

Dinsdag deel 2

Voor ons is hier de hemel nu open gegaan

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234