Vrijdag 03/12/2021

'Ik ben Arno zo beu als koude pap'

Vanavond wordt Arno in het Casino van Oostende gelauwerd voor een leven vol muziek. Door Radio 2. Radio 2? Le Plus Beau maalt er niet om. 'Als je een cadeau krijgt, mag je dat niet refuseren.'

de dag na ons gesprek belt Arno me op. Hij klinkt bezorgd. Hoeveel glazen rode wijn hij gisteravond gedronken heeft? "Zes? Shit, vint! Dat is te veel, want de dag voordien waren het er ook al elf. Dus vandaag en morgen raak in geen alcohol aan. En 't wordt tijd om weer eens op de fiets te stappen."

De onmiddellijke aanleiding van onze ontmoeting is het feit dat hij straks in het Casino van Oostende gefêteerd wordt door Radio 2 voor een leven vol muziek. "Mijn eerste reactie toen ze me vroegen was: I'm a fuckin' old fart", bekent Arno. "En dat is ambetant, want het leven is te kort om oud te worden. Ik ben ook geen voorstander van al die vieringen, dus ik heb er lang over nagedacht. Maar uiteindelijk was de conclusie toch: als ze je een cadeau geven, mag je dat niet refuseren. Dat zou pretentieus zijn.

"Bovendien stelden de mensen van de radio voor om iets met mijn verleden te doen. Tjens Couter, Charles et Les Lulus, TC Matic: al die mensen leven nog, en het leek me tof om ze allemaal nog terug te zien. Met Paul Couter ga ik 'Gimme What I Need' doen, een nummer dat in New York nog op de jukebox van CBGB's heeft gestaan. En met Roland ga ik 'Eyesight to the Blind' van Sonny Boy Williamson doen, een nummer dat we met de Lulus ook hebben opgenomen.

"De reünie van TC Matic komt er niet. Ferre Baelen, onze bassist destijds, doet wel mee, maar Jean-Marie Aerts en Rudy Cloet zagen het niet zitten. Ze wilden wel een reünie voor een volledige tournee. Dat zag ik dan weer niet zitten. Dus dan zijn we uitgepraat. Stromae komt 'Putain Putain' doen, en The Van Jets komen ook langs, al weet ik niet met welk nummer."

Weet je nog waarom Tjens Couter destijds TC Matic is geworden, zonder Paul Couter, tot dan toe je vaste compagnon de route?

"Ik wilde een andere richting uit. Ik was naar Amerika geweest, en daar zag ik een hoop bands die veel beter waren dan wij. Logisch, want het waren zwarte Amerikanen die zwarte Amerikaanse muziek speelden. De blues. Maar ik ben een Europeaan en ik moet Europese muziek maken. Want waarom een kopie maken van iets dat al bestaat?

"Kijk: ik kom uit een land dat een melting pot is van verschillende culturen. Rij vijftig kilometer naar boven en je zit in Nederland. Vijftig kilometer naar beneden loop je Frankrijk binnen. Honderd kilometer naar het oosten heb je Duitsland. En op een heldere dag kun je vanuit Oostende de Engelse kust zien liggen.

"Ik ben nog altijd zot van de Mississippiblues. Dat is de real shit: daar komt de rock-'n-roll vandaan. Maar ik wilde mijn eigen roots, mijn eigen cultuur in de muziek hebben. Die Amerikaanse zwarten speelden heel smooth, en TC Matic moest veel hoekiger worden. Omdat blanken en zeker Belgen hoekig bewegen, versta je? En omdat ik mijn eigen muziek wilde maken, vond ik het evident om niet alleen in het Engels te zingen, maar ook in het Frans. En het Oostends, want dat is tenslotte net zo goed een wereldtaal. Het is waar dat ik al die talen met een accent spreek. Maar so what? Ik bén van Oostende. Jim Kerr en Bono babbelen ook geen proper Engels, hè? Bob Marley: zelfde verhaal. Ik kan geen schoon Vlaams spreken, maar 't is net alsof ik daarmee een misdaad pleeg, hè. Enfin: Paul zag dat niet zitten, toen. Hij maakte ook een rare periode door. Hij had last met de vrouwen, en kwam niet meer naar de repetities. Maar ik ben wel blij dat we straks terug samen op het podium staan. Hij is my brother, en dat zal nooit veranderen. Eigenlijk is hij na al die jaren nog geen haar veranderd: een ruwe gast, maar met een hart van koekenbrood."

Blijft er nog veel over van het Oostende uit je jeugd?

"Nee, en dat is spijtig. Als ik daar vroeger op restaurant ging, kreeg je een menukaart in vier talen. Nu is het enkel nog in het Nederlands te doen. En in het Frans, als je geluk hebt. Dat stoort me echt, de laatste tijd. Als ik er met buitenlandse vrienden ga eten, moet ik altijd zeggen wat de pot schaft. Dat kwam ik vroeger nooit tegen. Terwijl Belgen, zéker Vlamingen, zo goed zijn in talen. Het is geen toeval dat de beste posten in Brussel door Vlamingen worden ingevuld. Wij kunnen met iedereen klappen. Maar dat is stilaan aan het verdwijnen. Terwijl: taal is rijkdom. En zonder geschiedenis geen toekomst.

"We zijn ons land nog kleiner aan het maken dan het nu al is. Hoeveel Vlamingen zijn er? Vier, vijf miljoen? Dat is een wijk in LA, hè? Daar zou de VRT hooguit een stadszender zijn. Terwijl wij als Belgen een ongelooflijke rijkdom hebben. Uit zo'n klein land is het surrealisme ontstaan. Of neem Soeur Sourire. Die heeft wel op één gestaan in Amerika. Hoeveel Europeanen kunnen dat zeggen? En verder: Plastic Bertrand, Technotronic. Jacques Brel. Rocco Granata. 'Daydream' van Sylvain Vanholme, onze Brusselse Oostendenaar. Allemaal wereldhits geweest, hè. Niemand die dat nog beseft.

"Vandaag heb je veel groepen die wereldberoemd zijn tussen Hasselt en Oostende. Maar steek de taalgrens over en het is gedaan. En met Waalse groepen is dat precies hetzelfde: Puggy en Ghinzu spelen heel Frankrijk plat, maar Vlaanderen kent niemand ze. Ik vind het schrijnend dat dit land meer en meer wordt opgesplitst. Hoe kun je het nog kleiner willen maken dan het nu al is?"

Bij ons vorige gesprek heb je je vreselijk opgewonden bij het onvermogen van de politici om een regering te vormen. Intussen is die er.

"Het is te vroeg om daar al iets zinnigs over te zeggen. Maar ik ben wel content dat er een regering is, want telkens als ik in het buitenland zat, mocht ik het uitleggen. Terwijl: ik snapte het zelf niet. Ze dachten dat het hier fuckin' Sarajevo was. Maar wie weet wat Di Rupo er van terecht gaat brengen. Inch'Allah.

"Ik vind wel dat ze niet zo moeten zagen over zijn Nederlands, want er zijn genoeg Vlaamse ministers wier Frans geen haar beter is. En daar hoor je nooit wat over. Het is waar dat dit een regering is die serieus bespaart. Daar maak je je nooit populair mee, maar ja, het is overal crisis."

Heb je daar zelf last van, als artiest?

"Nee, omdat ik niet alleen van België moet leven. Ik ben wel bang voor de toekomst. Momenteel is er nog geen revolutie, maar als de mensen niet gelukkig zijn, zal dat niet lang meer duren. En ik denk dat er iets te gebeuren staat. We zitten weer in de jaren 30, hè. Niet alleen economisch, ook qua denkbeelden. Iedereen is een stuk conservatiever. Links is rechts geworden, en rechts is extreem rechts geworden.

"In een tijd als deze heb je een echt links tegengewicht nodig. Maar waar zijn ze? Bij mij gaat het er niet in dat Johan Vande Lanotte het voorwoord van zijn boek door Bart De Wever laat schrijven. Terwijl die schijt op de socialisten! Dát is voor mij Belgisch surrealisme. Maar niemand die zich daar vragen bij stelt, blijkbaar."

Je klinkt ontgoocheld.

"Dat bén ik ook. Mensen zijn te gelukkig. En mensen die te gelukkig zijn, hebben geen geschiedenis. Die hebben niks meegemaakt. Als ik nu naar de supermarkt ga, moet ik kiezen tussen 150.000 yoghurts. Light, extra light... Noem maar op. Je zit tegenwoordig een uur in de supermarkt. We hebben alles, maar tegelijk hebben we niks. En in Amerika is het nog erger. Je moet eens luisteren naar wat de Tea Party vertelt. Dat is God links en God rechts. Puur fascisme, verdomme. En dat kan.

"We leven echt in een cowboyfilm. Ik snap niet dat de mensen niet op straat komen. Of dat de media niet wakker schieten. Als ik naar De zevende dag kijk, heb ik soms het gevoel dat het reclamebureau van Bart De Wever erachter zit. Shit, nu laat ik zijn naam weer vallen, en hij krijgt al genoeg reclame. Maar het ergert me dat hij niet meer in debat gaat. Hij zit daar in een zetel met die De Vadder, en ik heb bijna de indruk dat hij de vragen vooraf al doorgespeeld heeft gekregen. Ik vind dat bizar. Maar goed, ik weet ook niet meer op wie ik nu nog moet stemmen."

Op wie heb je de laatste keer gestemd?

"Op Karel De Gucht, iemand waar ik veel respect voor heb. Ik vind het erg om te zeggen, maar bij Open Vld zitten nu mensen die linkser zijn dan bij de sp.a. Mijn hart bloedt als ik dat zie. Vroeger moest ik niet weten van Verhofstadt, maar die is serieus veranderd. Dat is een linkse liberaal, nu. Ik vind het bullshit dat je je linkse idealen prijs moet geven naarmate je ouder wordt. Ik heb nog altijd een scherp mes dat in mijn kont snijdt. Ik ben nog altijd wakker en blijf op mijn qui-vive. Ik ben opgegroeid met Louis Paul Boon, dat zal ook wel meespelen. Van kleinsaf las ik zijn stukje op pagina 2 van de Vooruit, de voorloper van De Morgen. Het enige Vlaamse boek dat ik ooit gelezen heb was er trouwens ook één van hem: Eros en de eenzame man. Bernard Dewulf schrijft ook schoon. Die mis ik in De Morgen."

Er was nogal wat te doen over de documentaire die Martin Heylen van je gemaakt had voor God en klein Pierke. Ik zag dat, zodra Arno een camera op zich gericht krijgt, hij een show begint op te voeren.

"Dat is waar, maar dat doe ik om mezelf te beschermen. En trouwens: Martin voert ook een showke op, hè. Hij is een goeie journalist. Maar ik blijf bij wat ik altijd zeg: life is like a tale told by an idiot. Ik ga me niet blootgeven op televisie. Ik wilde het eerst ook niet doen, want eigenlijk ben ik geen fan van camera's. Alleen: Martin woont in Oostende, en hij is een vriend van mijn broer. Dus ik kon moeilijk weigeren. Mocht jij me dat vragen zou ik dat ook doen, motherfucker. (lacht) Ik heb zelf niet gekeken, want ik kan mijn kop niet verdragen op tv. Maar ik heb wel geluisterd, met mijn rug naar het scherm. En het was niet allemaal fake, hè. Hij heeft me een paar keer goed te stekken gehad."

Je komt een paar keer halfdronken in beeld en je probeerde het meisje van je Canadese platenfirma binnen te doen. Dat schokte sommigen.

"Pfff. Ik had haar goed vast, maar zij mij ook, hè. En ik ben Di Rupo niet, hè. Ik ben écht lesbisch. (lacht) Daarbij: de mensen mogen peinzen wat ze willen. Het was een vriendelijk meisje, en ze was proper op haar eigen. Ik ben sociaal, hè. Heb ik iets verkeerd gedaan? Ja, wat te veel gedronken, misschien. Maar ik moest die dag wel vijftien interviews geven, en dat is écht werken. Normaal drink ik nooit op tournee. Vraag maar aan mijn muzikanten.

"Wat ik veel erger vind, is dat concert in Leffinge waar het achteraf boel was in de kleedkamer. Dat was misschien wel het slechtste concert uit mijn leven. Ik weet er voor de rest niks meer van. Behalve dat het slecht, slecht, slecht was. Ik wist niet meer waar ik was, voelde de hele tijd dat ik moest stoppen. Mijn muzikanten waren kwaad op mij. Maar ik kon daar niks aan doen. Ik had net een spuit gekregen tegen de gele koorts, en de dokter had nog gezegd dat ik moest opletten, want dat je daar heel raar op kunt reageren. Wat je niet ziet is dat er de hele namiddag opnames gemaakt zijn voor de televisie. Dus ik had echt een whisky'tje nodig, nadien. En dat heeft het 'm gedaan. 't Was net een bad trip. Ik vond het vooral erg voor Serge, want we speelden vlak bij huis en er waren veel vrienden komen kijken. Shit. Ik heb daar echt van in de put gezeten. Maar het optreden de dag nadien in het zuiden van Frankrijk was fantastisch, en dat heeft veel goed gemaakt."

Over een paar weken begin je samen met John Parish, bekend van zijn werk met PJ Harvey, aan de opnamen van een nieuwe plaat. Wat wordt het?

"Ik was al fan, en Stef Kamil Carlens heeft ons aan elkaar voorgesteld. Parish heeft een heel eigen, vettige sound. Hij heeft mijn demo's gehoord en vond ze fantastisch. Ik wil iets totaal anders doen, want ik ben Arno zo beu als koude pap. Ik moet mezelf weer uitvinden. Mijn stem kan ik natuurlijk niet veranderen. Dat is te laat.

"Niet dat ik nu neerkijk op wat ik vroeger heb gedaan. Maar die platen bestaan, dus wie dat wil kan er nog steeds naar luisteren. Met Charles et Les Lulus heb ik destijds ook iets totaal anders gedaan. En nadien met de Charles & The White Trash European Blues Connection opnieuw. Nu is het weer zo'n moment, alleen kan ik op dit moment moeilijk onder woorden brengen wat het precies wordt. Tegen het eind van het jaar moet de plaat klaar zijn. Vraag het me dan nog eens. (lacht) Misschien dat ik het dan zelf ook weet."

De eregalerij van Radio 2, vanavond om 20 uur in Casino Kursaal te Oostende.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234