Zondag 11/04/2021

Ik beken: ik ben een hippie, een feministe en een seut

undefined

Als halverwege het interview plots een jonge niet onknappe man komt vragen of hij naar huis kan, vangen we een flard van het gesprek op. “Kun je die swingers morgen monteren, en misschien die beelden ontdubbelen?” “Mijn Poolse monteur die boven in mijn sweatshop werkt”, grapt Murielle Scherre later. Ze monteert momenteel de laatste scènes van haar dvd Je fais du porno et j’aime ça, die ze al zo lang wilde maken. Dat ze weer met iets strafs bezig was, verraadden haar Facebookstatussen. Haar update van afgelopen woensdag: ‘Zou er al een wii fit voor porno bestaan?’ Humor en zelfspot zijn La fille d’O niet vreemd. Zichzelf neemt ze niet serieus, haar werk des te meer. Ze praat - met onvervalste Gentse tongval - energiek en met haar hele lichaam. Bij ‘wenen’ bewegen haar vingers als tranen over haar gezicht, bij ‘vrijen’ maakt ze een soort rollebolbeweging met de armen. Ze is opgewonden over de nakende release van haar film. Die wordt in augustus verdeeld, samen met het maandblad Goedele. Wat er zo bijzonder aan is? Scherre liet zich uitnodigen in twaalf slaapkamers, waar ze stellen voor het oog van haar camera registreerde terwijl ze de liefde bedreven. Een pornofilm dus. Murielle Scherre: “Dit project is géén reden om het nog maar eens, hihi haha, over seks te hebben. Dit is een ander niveau. Mijn intentie was tonen hoe gewone mensen, zoals jij en ik, hun seksualiteit beleven. Omdat ik vind dat je noch in porno, noch in de gemiddelde Hollywoodproductie te weten komt hoe het er normaal aan toegaat in bed. Je enige referentie zijn je eigen ervaringen of die van vrienden. En wat je op het internet vindt, de niet-normale kant van seks. Die bovendien gemotiveerd is door geld of een script. Geen van beide is representatief.“Terwijl seks het fundament is van de mens. Een gezonde seksualiteit straalt af op je zelfbeeld, op je dagelijkse energie en op je manier van handelen. Ik geloof dat een verstoord seksleven zijn weerslag heeft op veel meer zaken dan we durven denken. Op zich hoeft dat geen gigantisch probleem te zijn, ware het niet dat heel wat mensen vandaag denken dat ze seksueel bevrijd zijn omdat ze vibrators kunnen kopen in de Delhaize. Bullshit. Net vandaag liggen veel mensen in de knoop met hun zelfbeeld en hun seksualiteit. En heus niet alleen jongeren die bezoedeld zijn door de pornoficatie van de samenleving. Ja, ook dertigers en veertigers. Iedereen, eigenlijk.”

Hoe definieer jij gezonde seksualiteit?

(denkt na) “In mijn ogen is de fond dat je je durft overgeven aan de spontaniteit ervan, dat je durft inspelen op het moment zelf en er ten volle kunt van genieten. Maar net dat aspect krijg je nergens te zien in porno, of in films tout court. Integendeel. Het dwangmatige sfeertje dat momenteel rond seks hangt, neemt ook veel van de lol weg. Je móét een vibrator hebben, je móét het twee punt drie keer per week doen, je móét een orgasme bereiken, het liefst simultaan. Die cultuur van ‘moeten’ moet juist zo ver mogelijk van seks weg blijven. In het tienertijdschrift Fancy las ik een lezersbrief van een meisje van 12 dat wilde weten hoe je het best anale seks kunt hebben. Geloof je dat nu? Na de vibrator móét iedereen nu anale seks hebben. What’s next? Een dwerg in huis halen?”

En jouw antwoord is...

“Dat we seksualiteit terug moeten claimen. Seks is iets wat je gratis en voor niets krijgt. Maar de commercie heeft het van ons afgepakt, het is een product geworden. Terwijl het net een van de meest acommerciële zaken ter wereld is. Je kunt veel kopen met geld, maar geen goede seks. Dat moet je zelf maken. Ik denk dat we dat een beetje vergeten zijn. “Let op: je hoort mij zeker niet zeggen dat we porno moeten bannen. Het probleem is dat we er zo mee overspoeld worden, dat we immuun worden voor extremen. Kijk naar de pornofilms van de jaren 70, wat een verschil met die van nu. Toen was schaamhaar al ‘woehoe’. Maar nu? Je kunt het zo zot niet bedenken of het bestaat. Two Guys, One Horse. Of seks met een Duitse herdershond, dat soort dingen. En iedereen maar lachen. Het is bijna folklore. Wie durft zeggen dat hij of zij die extreme evolutie niet leuk vindt, wordt bijna behandeld als een outcast. Met andere woorden: ze zijn een van de puurste dingen die er bestaan aan het verkloten.”

Eigenlijk zijn we bang om onszelf te zijn tussen de lakens.

“Ja, terwijl dat een valse, geïnstalleerde angst is. Veel vrouwen met wie ik in contact kom, excuseren zich bijvoorbeeld voor hun eigen lijf. Die frustraties zijn nergens goed voor. Ik ben nu 31. Als ik zie waar ik allemaal over gefrustreerd was toen ik 20 was, denk ik: waar heb ik mijn tijd aan verprutst? Je hebt maar één leven, toch? “Er wordt ons voorgespiegeld dat we een probleem hebben. Wie zich niet goed in zijn vel voelt, kan dat oplossen door dit of dat product te kopen. Of het nu Actimel is om je weerstand te verhogen of een zeep van Dove waardoor je ‘vermagert’. (windt zich op) Ik wil helemaal niet vermageren in de douche, ik wil mij wassen. Het is gewoon een smerige tactiek.”

En dat staat allemaal op die porno-dvd van jou?

(lacht) “Nee, maar het bezig zijn met hoe ‘gewone mensen’ zich tussen de lakens gedragen, heeft me wel aan het denken gezet. Het was enorm ontwapenend. Mijn intentie was, zonder pretentie, de mensen tonen hoe het er in het echt aan toegaat. Maar toen bleek dat ik wel pretentieus was. Zij hebben mij vooral veel geleerd. Een van de koppels, twee jonge twintigers, vertelde me dat ze niet aan orale seks doen. Ze vinden dat niet belangrijk. Je eerste reactie zou dan kunnen zijn: ‘Sukkels, dat is abnormaal.’ Maar eigenlijk is dat niet zo abnormaal. Het besef dat er ook andere opties zijn, dat de missionarishouding niet per se banaal is, dat er mensen zijn die niet masturberen en toch gelukkig zijn, dat maakt je nederig.“Mensen durven ook niet aan elkaar toe te geven dat ze iets niet weten. We leven in een tijd waarin we, met dank aan Google, alles meteen kunnen opzoeken. Maar daarmee maak je je het nog niet eigen. Neem die attitude alsjeblieft niet mee naar bed. Het mooiste van seks is net dat je het niet weet. Elke keer als je met iemand in bed belandt, moet je van vooraf aan beginnen. Ik wil helemaal geen expert in mijn bed, ik wil zelf experimenteren en al doende ondervinden wat leuk is.”

Zegt de sekspoes van wie iedereen denkt dat ze alles al heeft uitgeprobeerd.

“Dat valt dik tegen in het echt. (lacht) Onlangs scande ik mijn persmap in, alles wat de afgelopen zes jaar over mij is verschenen. Ik kreeg prompt een degout van mezelf. Op 90 procent van die foto’s staat iemand die ik niet ken. Jij denkt nu: ze probeert zich te excuseren voor alles wat ze heeft mispeuterd, maar dat is niet zo. “Je moest eens zien waar ik ben opgegroeid. Op het platteland, in een oude boerderij, met een paard en katten. Die pin-up die iedereen kent, staat ver van mij af.”

Heb je dat beeld niet mee aangewakkerd?

“Het is geen eenduidig verhaal. Van in het prille begin, zes jaar geleden, wilde ik met La fille d’O meer doen dan louter onderbroeken verkopen. Ik heb ook geen spijt van hoe ik het toen heb aangepakt. Maar ik ben nu klaar voor een nieuwe fase. Het gevoel van groei en evolutie bevalt me wel. En ik wil dat delen. Ik wil niet alleen mijn eindproduct maar ook mijn zoekproces tonen. “Het probleem is dat ik mode heb gestudeerd, geen media. Als 25-jarige lingerieontwerpster belandde ik in een mediacircus waar geen handleiding voor bestaat en waar ik door moest. Achteraf gezien vind ik mezelf een dik uilskuiken. Ik had veel meer op mijn strepen moeten staan, mij minder makkelijk in die rol van sekspoes laten duwen. Maar hoe gaat dat? De ene fotograaf maakt een straffe foto, de andere wil daar op verder bouwen, en voor je het weet sta je in je lingerie. Heb je een imago dat niet klopt met wie je werkelijk bent. Een typische anekdote is dat als ik mijn telefoon niet opneem, mensen me vragen of ik weer aan het neuken was. Nee, hoogstwaarschijnlijk was ik net de vuilbakken aan het buitenzetten. Ik ben veel gelaagder dan dat ene facet dat altijd in de kijker staat.”

Maar je hebt het ook wel altijd over seks.

“Dat klopt. Zo ben ik. Als je mij een vraag stelt, antwoord ik daar op. Stel mij tien vragen over seks, dan geef ik tien antwoorden over seks. Ik was zo blij met de opmerking van Marc Reynebeau, toen hij me kwam interviewen over mijn boek Kruisverhoor. ‘Ik vind dat de emotionele passages nog wat aangedikt zouden mogen worden’, zei hij. Fantastisch! Eindelijk een enkeling die een ander kant zag. “Hetzelfde geldt voor mijn werk rond seksualiteit, en die dvd. Ik wil de kleine kantjes van seks tonen. Het geprepareerde wil ik er vanaf pellen. Ik denk dat ik met deze filmpjes seks veel realistischer in beeld breng dan de meeste pornofilms doen. Ik toon ook het gestuntel, de oprechte kanten. Een pauze, humor in bed... Het komt allemaal aan bod, heel gevarieerd. “Als ik het terugkoppel naar bh’s ontwerpen, dan is variatie ook daar een sleutelbegrip. Ik vind het vreselijk dat zoveel bh’s tegenwoordig voorgevormd zijn. Alsof alle borsten hetzelfde zijn. In mijn leven heb ik nog geen enkel lelijk paar borsten gezien. Erg diverse types, maar altijd passend bij het lichaam. Er is te veel uniformiteit. Ik mis eigenheid. Dat probeer ik met mijn lingerie maar ook met mijn filmpjes te bereiken. Iets waar andere mensen zich mee kunnen associëren. Er zitten dus geen dwergen in.” (lacht)

Je fais du porno et j’aime ça overstijgt de clichés?

“Ik denk het wel. Al moesten de filmpjes opwindend zijn, het is niet de bedoeling om gratuit te choqueren. Kijk, in alles heb je kwaliteitsniveaus. Naast Lada heb je Maserati. Naast Crocs heb je Manolo Blahnik. Maar in porno heb je die lagen niet. Weinig porno is opwindend. Ik vind dat je moet kunnen kiezen tussen marginale en fijngemaakte porno. Daarmee bedoel ik zeker niet ‘vrouwvriendelijke’ porno. Vrouwvriendelijk is een van de meest vrouwonvriendelijke woorden die ik ken. Pornofilms getuigen boven alles vooral van slechte smaak, mannen vinden ze meestal even degoutant als vrouwen.”

Tijdens het filmen stond je met je neus op die mensen. Kreeg je het nooit benauwd van zoveel voyeurisme?

“In het begin verstopte ik mezelf in een hoek van de kamer. Maar het wende snel. Al blijft het delicaat, als buitenstaander zo dicht bij zoiets intiems aanwezig zijn. Tegelijkertijd heb ik me zelden zo welkom gevoeld. Ik heb met elk stel lang gepraat, om me een idee over hun identiteit te vormen. En de camera schiep een afstand. Soms voelde ik de voeten van de minnaars tegen mij, maar door de lens voelde ik me niet rechtstreeks betrokken.“Er is een groot verschil, zo heb ik ondervonden, tussen fotogenieke seks en goede seks. Heb je al eens geprobeerd om kussende mensen in beeld te brengen? Je kunt je er niet tussen duwen. Ik heb niets geregisseerd. Eén camera, één take, geen script. Niet eenvoudig, want niets is zo’n kluwen als twee mensen die aan het vrijen zijn. De nervositeit had ik ook nodig om te presteren. Ik moest aan alles tegelijk denken. Ik kon me het niet permitteren om bijvoorbeeld het orgasme te missen. En ik kan je vertellen dat iemand zien klaarkomen van op één meter redelijk confronterend is.”

Het lijkt wel een natuurdocumentaire. David Attenborough achterna.

(hilariteit) “Of Steve Irwin, die krokodilman die werd doodgebeten door een krokodil. Zou ik dan ook sterven tijdens het filmen van porno? (ernstig) Dat het een seksuele documentaire zou kunnen worden, was de grootste valkuil. Ik wou niet als een onderzoeker naast een bed staan en tonen hoe het nu allemaal werkt. Daarom net het woord porno. Het blijft een persoonlijke en filmische kijk op seks. Al ben ook ik op een aantal vooroordelen gebotst bij mezelf. Ik, die dacht onbevangen te zijn, trok grote ogen toen ik hoorde dat er mensen zijn die gelukkig zijn met ongelooflijk veel zoenen en weinig penetratie. Dat was een revelatie. Ik hoop dat het een even grote verademing wordt voor de kijker, te zien dat de realiteit veel rustiger en ontspannener is dan de fictie. En dat dat oké is.”

Je lijkt wel de Moeder Teresa van het Vlaamse seksleven.

“Dat ben ik zeker niet. Net als bij al mijn andere projecten heb ik dit evenzeer voor mezelf gedaan als voor anderen. Ik kan moeilijk altijd dezelfde voorbeelden blijven aanhalen, ook ik heb inspiratie nodig. Dat is gelukt. Alleen al uit dit project kan ik tienduizend lingeriecollecties puren. “Mijn stille droom is om in deze tijden van Facebook en MySpace een internet community te creëren, mensen online samen te brengen en een gesprek over seks op gang te brengen. Met cameramensen, muzikanten en mensen die seks hebben, van wie er heel veel bestaan. En met hen filmpjes te maken.”

Het grote taboe van vandaag lijkt me eerder het uiten van gevoelens dan seksen met een wildvreemde.

“Dat is waar. Onenightstands zijn inmiddels aanvaard, maar wat met de dag erna? Zeggen dat het fijn was, krijgen we toch o zo moeilijk over onze lippen. Het F-woord is geen probleem, maar het R-woord, Relatie, ligt veel gevoeliger. Mensen weten niet meer hoe ze daarmee moeten omgaan. Daar ging het ook over in Kruisverhoor. “Want er zijn weinig boeken die die emotionele kant belichten. Enerzijds heb je de technische lectuur, boeken vol tips die volledig naast de kwestie zijn. Anderzijds heb je de boeken die geschreven zijn om mee uit te pakken. Neem nu het verhaal van Catherine Millet, over haar bandwerkseks. Ik vond dat triest voor haar. Mocht mij dat overkomen, ik zou het verzwijgen. Als je zoiets per se wilt opschrijven, geef dat manuscript dan aan je therapeut in plaats van het te publiceren. Ik overdrijf nu, maar ik vind het jammer dat je niets leest over amusement en emoties. “Dat geprepareerde van omgangsvormen, dat is zo sneu. Na een onenightstand mag je zeker niet bellen, niet laten weten dat je dat misschien nog wel eens wilt doen en zeker niet verliefd worden. Iedereen houdt zich cool, niemand heeft nog het lef om zich klein te maken en zijn gevoelens te tonen. Wat is er zo erg aan om te zeggen dat je iemand leuk vindt? Als je dat niet doet, zit jij je kas op te vreten en beleef je maar een fractie van wat het had kunnen zijn.”

Mannen zijn een mysterie?

“Nog zoiets waar ik ellendig van word. Het is altijd de fout van de mannen, of van de vrouwen. Dat eeuwige hokjesdenken is zo slaapverwekkend en middeleeuws. Heb je Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus gelezen? Dat probeert je zogezegd iets bij te brengen, maar wat? Het is als de horoscoop lezen. Als je die van een ander sterrenbeeld leest, is dat even toepasbaar op jou. Dat boek is net zo geschreven, het klopt voor iedereen, wat die hele cinema alleen maar in de hand werkt.”

Volgens sommige feministen draagt porno bij tot de seksuele bevrijding van de vrouw. Volgens andere houdt het net de mannelijke dominantie in stand. Hoe feministisch is Murielle Scherre?

“Ik beken. Ik denk dat ik een feministe ben. (griezelt) Ik neem regelmatig deel aan debatten van vrouwenorganisaties. Daar heb ik gemerkt dat ik met heel wat feministische standpunten akkoord ga. Maar het woord ‘feminisme’ heeft intussen zo’n negatieve connotatie gekregen. Wat mij stoort aan dat oude feminisme is dat kiezen voor vrouwen d’office een keuze tegen mannen is. Ik kies liever voor mensen. Voorstellen als 50 procent vrouwen in het Parlement vind ik belachelijk. Als die vrouw een trees is die er niets van bakt, waarom moet zij dan die functie krijgen? Ik vind het raar om jonge vrouwen ervoor te waarschuwen dat ze zich harder moeten weren dan mannen. Je geeft op voorhand een angst mee die vanuit een slachtofferrol vertrekt. Ik begrijp ook niet waarom sommige feministen er zo’n probleem mee hebben als een vrouw haar uiterlijk verzorgt. Je mag dat een vrouw niet verwijten. “Maar er is nog veel werk aan de winkel. Ik dacht ook dat we allemaal bevrijd waren. Tot ik de documentaire Beperkt houdbaar van de Nederlandse cineaste Sunny Bergman zag. Zegt een moeder doodleuk dat ze het jammer vindt dat de schaamlipcorrectie van haar dochter niet wordt terugbetaald door de ziekteverzekering. Vanwege, ik citeer,‘her medical condition’. Dat zo’n meisje van zestien dan alleen maar in het donker en met haar kleren aan naar bed wil, tja. Dat soort beladenheid had je niet in de jaren 70 en de tijden van Mira.”

Zijn mannen niet bang voor jou, jij die zoveel weet over seks?

“Dat weet ik niet. Ik heb tot nog toe weinig slechte ervaringen achter de rug. Amélie O had daar wel last van. In haar column gaf ze af op mannen die te laks waren, bijvoorbeeld. In een van de laatste columns in haar boek schreef ze dat ze eigenlijk heel erg lief was in het echt. Ik kan me inbeelden dat het verschrikkelijk moet zijn als mensen je alter ego verwisselen met je echte ik. Voorlopig heb ik dat probleem niet.”

In Groot-Brittannië verscheen onlangs het boek Chastened: No More Sex in the City, waarin auteur Hephzibah Anderson zich na een aantal slecht afgelopen romances een jaar onthoudt van seksuele relaties, omdat het haar te snel gaat. Ook dat is een tendens die je steeds vaker ziet.

“Er is zeker behoefte aan slow seks. Dat hapklare zijn we beu aan het worden. Nu alles kan en mag, de vrijheid bij wijze van spreken totaal is, lopen we daar wat in verloren. Maar daar krijg je ook genoeg van. Je ziet het nu al bij bepaalde jongeren, de trend van Ware Liefde Wacht. Het lijkt me een normale reflex van mensen die niet afgewezen willen worden of slechte ervaringen hadden, die erotiek niet als een avontuur zien. Ik heb daar begrip voor, maar het lijkt me jammer. Als je niets doet, investeer je ook niets. “Het mooie aan een nieuwe relatie is dat je erin kunt stappen als een maagd, toch wat de positieve dingen betreft. Voor de negatieve ervaringen zou je dat ook moeten kunnen. De meeste mensen kapselen hun hart in. Ze realiseren zich niet dat ze daarmee ook de mooie ervaringen neutraliseren. Wat is er zo erg aan keihard op je bek gaan? Ik word pijnlijk veel verliefd. Ik geef dat ook toe. Meestal lopen de slachtoffers gillend weg, maar die eerlijkheid werkt aanstekelijk, ook in bed. Als je ontwapenend bent over je gevoelens, kun je dat makkelijk meenemen naar de fase erna. Eerlijkheid kan verrijkend zijn.”

Je hebt een zonnige kijk op de mensheid.

“Ja, ik ben een hippie! (lacht) Nee, ik weet dat de kans dat ik gekwetst kan worden groot is, maar ik laat mij daar niet door afschrikken. Dat is nu eenmaal de prijs die je betaalt voor mooie momenten. Het helpt ook dat ik nog maar heel weinig klootzakken ben tegengekomen. Ik weet dat ze bestaan, ik zie het ook rondom mij. Maar meestal heb ik ze al door aan de toog, en belanden ze niet in mijn bed. “Wat ook meespeelt: ik ben niet op zoek naar de vader van mijn kinderen, noch naar een man die mij de komende vijftien jaar zal onderhouden. Rond die verwachtingen ontstaat vaak verwarring. Ik sta eerder open voor mensen die mijn hoofd rijker maken. Het hangt er maar vanaf waar je je prioriteiten legt. Ik kies bewust om naïef te blijven. Een kinderhand is gauw gevuld, hé. (lacht) Dat lijkt me een goeie samenvatting voor mijn attitude.”

Andere ‘sexperten’ zeggen wel hoe het moet, maar wat jou uniek maakt, is dat jij bijzonder open over je eigen seksleven praat. Jij vertrekt altijd vanuit je eigen ervaring.

van de andere mensen. Sommigen noemen me een ervaringsdeskundige, een vreselijke term. Ik vind het gewoon interessant om dingen mee te maken en te delen. Ik wil niet op avontuur gaan om achteraf te vertellen hoe fantastisch het was. Nee, ik neem liever iedereen mee op de bus om samen het avontuur te beleven. “Als ik deelneem aan een debat over seksualiteit, zit ik tussen professionelen. Ik vind dat raar. De enige reden waarom ik daar zit, is dat ik inderdaad die idioot ben die openhartig over haar eigen beleving praat. Maar dat geeft mij nog niet meer ervaring. Bovendien wordt me dat niet door iedereen in dank afgenomen. Velen vinden me pretentieus of arrogant. Misschien is dat wel zo, ben ik zo arrogant dat ik het zelf niet besef. Maar ik kan niet voor iedereen goed doen.”

Na de commotie over je pornofilm die je met Studio Brussel wou draaien leek je nochtans even murw.

“Ja, alleszins. Vooral omdat mijn motivatie, die ik nu wel kan delen, nooit aan bod is gekomen. Het had veel weg van een dwaze oppervlakkige stunt. Iedereen had dat blijkbaar door, dat het een onrealistisch plan was. Behalve ik. Ik verkeerde in een roes. ‘Joepie, we gaan een pornofilm maken en de mensen gaan hier gelukkig van worden.’ Die hippie in mij was nadien wel een beetje gesneuveld. Ik geloofde echt in de slaagkansen van het project. Triestig, hé? (lacht) ”

Je film zal in augustus bij het maandblad Goedele verkocht worden. Daar komt gegarandeerd hommeles van.

“Tja, we kennen allemaal de uitslag van de verkiezingen. Ik weet dat ik tegenwind zal krijgen. Maar dit is geen spelletje. Mijn motivatie is gegrond.”

Misschien kan je nieuwe vriend Carl Decaluwé helpen als de nood hoog is?

(giechelt) “Ik zal hem vragen of hij geen goed woordje kan doen.”

Raakt het je als je zulke negatieve reacties krijgt?

“Zeker. Wat ik dan doe? Wenen. En afchecken met de mensen die mij dierbaar zijn. Kijken van wie het komt. En het dan een plaats proberen geven. Dat is het risico van open in het leven te staan. Dan komt het negatieve ook keihard aan. Al vind ik negatieve commentaar niet zo slecht. Ik leer er veel uit. Zo niet word je op den duur zoals Karl Lagerfeld. Een gek die teddyberen van zichzelf maakt. Met een paar vrienden heb ik de ‘piano-op-het-hoofd-filosofie’. Als ze vinden dat ik té word, mogen ze een piano op mijn hoofd gooien. Zodat ik weer beter word.”

Geen angst om als opvolgster van Goedele gebrandmerkt te worden?

“Ik zou dat eigenlijk niet erg vinden. Goedele heeft veel verwezenlijkt. Alleen al De lieve lust met Lieven Vandenhaute zou standaard op ieders iPod moeten staan. Zo goed dat dat was. Ik vind het jammer dat ze zoveel kritiek krijgt. ‘Moet ze nu echt nog afkomen met een vaginaboek?’ Ja, zeker! Vraag het aan alle gynaecologen van België.“Goedele heeft haar eigen karakter, we vullen elkaar aan. Ik heb een andere achtergrond. Zij heeft de professionaliteit, ik de naïviteit. Dat maakt van mij meer haar geschifte jonge zusje dan haar opvolgster.”

Je bent veganiste, drinkt niet, rookt niet en doet geen drugs. Je lichaam is je tempel?

“Ik ben een echte seut, ja. En een hippie! En een feministe! Komt het ooit nog goed met mij? (lacht) Mijn lijf is mij dierbaar, zo ben ik opgevoed. Mijn ouders waren geen hippies maar wel macrobioten. Mijn papa was brandweerman, mijn mama verpleegster. Ze zijn allebei hun hele leven omgegaan met lijven in nood. Ik heb daardoor een opvoeding gekregen die heel fysiek was. Naaktheid was iets natuurlijk bij ons thuis. Zonder dat daar in werd overdreven. Het is niet dat mijn ouders lagen te vogelen op de sofa terwijl ik erbij stond. Maar er werd niet moeilijk gedaan over bloot, maandstonden of mijn eerste lief. Dat heeft mij zeker beïnvloed. “Ik snap bijvoorbeeld ook niet dat vrouwen de pil nemen. In de sixties gaf dat inderdaad een zekere vrijheid, maar nu vind ik het een te vanzelfsprekende keuze. Ik wil mezelf niet volpompen met hormonen zonder dat ik de risico’s ervan ken. Mijn vorige gynaecoloog, een prof aan de universiteit nota bene, waarschuwde mij: ‘Murielle, je weet toch dat neuken met condoom hetzelfde is als leven met een zak over je hoofd?’ Of ik nu een SOA krijg of niet, is blijkbaar niet belangrijk. Zolang ik maar niet zwanger word. Van alle vieze ziektes is zwangerschap nog het minst, denk ik dan.”

Men zegt wel eens dat wie opgroeide op de boerenbuiten daar altijd terug naartoe wil.

“Als ik kon, alle dagen. Als ik er een tijdje niet geweest bent, kriebelt het. Dan kom ik aan in een kleedje en op hoge hakken, ga gedag zeggen tegen het paard, dat briest dan eens goed, en ik hang vol snot. Dat plaatst de dingen in perspectief. (lacht) De natuur heeft een grote impact op me. Mensen die heel zintuiglijk zijn, dat ‘aardse’ in zich hebben, daar klikt het beter mee.”

Maar je werkte wel mee aan een radiospot van Volvo?

“Men vroeg me dat na een speedway demolition race in Warneton. Ik mocht een paar uur met een speciaal model van Volvo rijden. Een met een ‘city safety system’, dat remt in jouw plaats als er andere voertuigen te dicht in de buurt komen. Heel leuk. Veel mensen denken allicht dat ik met dit spotje weer een commerciële zet heb gedaan. Maar ik heb helemaal geen uitgekiend masterplan, ik denk meestal niet na als ik zoiets doe. Het Pippi Langkousgevoel, ken je dat? Als sommigen mij plots een burgertrut vinden na dit spotje, tant pis. Ik heb er in elk geval geen auto aan overgehouden. Maar wel een ervaring.”

Tot slot: op je oorschelpen staan twee woorden getatoeëerd. Vice en virgo. Murielle Scherre ten voeten uit?

“De maagd en de zonde, ja. Vergelijk het met een batterij, de twee polen. Mijn drijfveer is het constant afwegen van waarden en normen, van wat mag en niet mag, van wat ik leuk vind en wat niet. Hoe ver kan ik gaan? Het is boeiend om die grenzen af te tasten, die voortdurend blijken te veranderen. Zoals tijdens het filmen. Eerst sta je schuchter te wezen in een hoek. Om vervolgens nog even een condoom aan te reiken.”

Je lijkt wel bezeten.

“Dat ben ik ook. Al twee maanden lang film, visioneer en monteer ik porno. Het is zo inspirerend. Als ik nu doodval, zal ik - zeker na dit project - gelukkig gestorven zijn. Ik ben zo blij dat ik het toch heb kunnen doen. Mensen hebben mij vertrouwen gegeven. Dat geeft mij nog meer moed om vertrouwen in mensen te hebben. Ik word dus nog meer hippie. (lacht) Porno, het medicijn van de eeuw!”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234