Woensdag 19/01/2022

'Ik begrijp nu waarom mannen aan niks anders denken'

Van Desperate Housewife tot een vrouw met Andy, de penis

Felicity Huffman

Felicity Huffman is verre van desperate. Ze schittert als de enigszins gestoorde Lynette Scavo in de hotste tv-show van het moment en nu is de ster van de controversiële film Transamerica, over een man die een geslachtsoperatie ondergaat om vrouw te worden. Hoe het voelde met een penis voor de camera te staan en andere ontboezemingen.

Door Joy Gold

Huffman is giechelig van aard en vol energie. Haar handen gaan op en neer om haar uitspraken kracht bij te zetten of om van haar kruidenthee te drinken, een drankje dat haar niet meteen veel kalmte brengt. De gelukkig gehuwde dame - met William H. Macy - praat over alles, van Andy - haar troetelnaam voor de kunstpenis waarmee ze moest rondlopen - over de uitdaging van het spelen van een transseksueel tot, uiteraard, Desperate Housewives.

Waar heb je de ballen vandaan gehaald om de rol van transseksueel Bree te spelen?

(lacht hard) "Dat zou de titel van dit interview moeten zijn: 'Waar haalde ik de ballen vandaan?' Het was een droomrol. Het was tegelijkertijd ook beangstigend, ik had het op zoveel manieren kunnen verknallen. Zodra ik wist dat ik de rol had, heb ik alles gelezen wat ik kon lezen over dat onderwerp. Ik zag elke documentaire, las iedere biografie, ik ging naar transgenderconventies en ik heb ook samengewerkt met twee zulke vrouwen. Ik heb met hen iedere bladzijde van het script doorgenomen om zeker te zijn dat ze er zich niet onbehaaglijk bij voelden. Op geen enkel moment dacht ik: 'Ja, ik heb het, het lukt me.' No way. Ik had altijd het gevoel van 'Fuck! Fuck! Ik ga dit vernaaien. Het lukt me niet! Jezus!' Het kantelmoment kwam toen ik de stem onder de knie had, en mijn stem kon laten dalen. Ik had een stem nodig die eenzaam klonk, die een depressieve inhoud had, een kwaliteit van leegte, van zoeken en aanreiken uitstraalde. Zodra ik die stem in mijn lichaam had geïnstalleerd en ze opnieuw naar boven kon laten komen, slaakte ik een zucht van verlichting."

Er is de scène waarin je uitstapt uit de wagen en moet plassen langs de kant. Niet een beetje vreemd als je toen naar beneden keek?

"Geloof me, bij die scène giechelde ik niet. Integendeel, toen men mij vroeg die scène te doen, barstte ik in tranen uit. Het is maar een kunstpenis, zei de regisseur. Ik realiseerde me dat ik al zo lang leefde in de gedaante van Bree dat zelfs het tonen van Andy aan de leden van de crew me choqueerde en verontrustte."

Was het zo moeilijk aan een penis te wennen?

"Toen ik Andy voor het eerst aandeed, was er wel een wezenlijk verschil, ja. Ik weet dat het een beetje sullig lijkt, maar ik begreep waarom alle mannen aan niks anders denken. Ik stak het in mijn onderbroek en het was het enige waar ik aan dacht. Het was zeer vreemd. We draaiden in Arizona, het was stikkend heet en Andy werd steeds maar warmer. Andy was hot, man."

En toen plaste Andy... Hoe ging dat?

"Ik moest een fles water onder mijn arm houden en erop duwen. Het was allemaal behoorlijk afschrikwekkend. Achteraf bekeken is het lollig, ik kreeg ook lessen hoe ik Andy moest vasthouden. Hoe hou je hem op de juiste manier vast als je moet? Met welke hand?" (lacht)

Vanwaar de naam Andy?

"Ik weet het niet. De naam bleef gewoon hangen. Een van de kleedsters vertelde wel dat Andy de naam was van haar ex-vriendje en dat ze hem haatte. Het klonk van 'Andy is een lul'. De naam bleek dus perfect te zijn. Ik betaalde Andy uit eigen zak, want in het budget was er geen geld voor. Ja, ik heb hem bewaard. Hij ligt ergens in mijn la, te wachten tot de hond ermee gaat lopen." (lacht)

Wat leerde de rol je over gender en seksuele voorkeuren?

"Als je met transgendermannen of -vrouwen praat, zeggen ze telkens dat het feit dat er twee geslachten zijn en dat men moet kiezen belachelijk is. Het is als zeggen dat er enkel chocolade- en vanille-ijs is. Er zijn verschillende vormen van seksualiteit, zo besefte ik. Wat me het meest fascineerde, was de hele hormoonstudie die ik heb gedaan. Al die dingen waarvan ik dacht dat ze typisch vrouwelijk aan mij waren, dat zijn enkel hormonen. Mannen hebben het nooit koud, en wij vrouwen altijd. Het is allemaal zo hormonaal. Veel dingen waarvan ik dacht dat ze puur persoonsgebonden zijn, zijn hormonaal bepaald."

Moest je voor jezelf met vooroordelen afrekenen toen je met deze film begon?

"Zeker en vast. Ik wist niks over deze transseksuele gemeenschap. Ik dacht dat ze een kleine, vreemde groep waren, of - op zijn slechtst - dat het om freaks ging. Kom zeg, van geslacht veranderen. Misschien waren ze gewoon homo en wilden ze dat niet aanvaarden. De eerste keer dat ik een transgendervrouw tegenkwam, was ik bloednerveus en wist ik niet waar te kijken. Een beetje zoals iemand tegenkomen die heel zwaar gehandicapt is. Je wilt doen alsof ze niet gehandicapt zijn, maar dat zijn ze wel. Ik realiseerde me dat allemaal, om tot de conclusie te komen dat ze fantastische, normale vrouwen zijn. De rol opende zeker mijn ogen. Wat ze voelen, is dat het geslacht waarin ze geboren zijn niet het juiste is. Deze rol spelen bracht me wel in de war, ja. Naar het einde toe wandelde ik het vrouwentoilet binnen en plots overviel me de gedachte: 'Wow, hier hoor ik niet thuis.' Ging weer buiten. Dacht: 'Oké, ik ben een vrouw.' En weer binnen."

Je bent bijna onherkenbaar in de film. Was het vreemd om in de spiegel te kijken?

"Het was vooral schrikwekkend voor andere mensen. Mijn kinderen vooral. Zij kwamen naar de set in Arizona en ik was vergeten hoe ik eruitzag. Bij mijn twee jaar oude kindje ging het van: (schreeuwt luid) 'Aaaaaagh!' Ik moest onmiddellijk mijn stem veranderen en weer een hoge toon aannemen. En om een of andere reden was ze gefascineerd door mijn valse borsten. Mijn echte zijn heel klein. Mijn echtgenoot schrok het niet af, maar hij had de pest aan die lage stem die ik hanteerde. Ik belde elke dag vanop de set naar hem en kon mijn gewone stem niet gebruiken omdat het voor mij te moeilijk was om daarna terug te keren naar die lage toon. Hij wende eraan, maar na een maand vroeg hij me ermee te stoppen, hij vond het te afschuwelijk."

Ging je uit de bol toen je de naaktscène in bad moest doen? Toen je jezelf toonde na de operatie?

"Lach je met mij? Helemaal niet. In de geest van Bree was dat niet hard, want op dat ogenblik houdt ze van haar lichaam."

Heb je deze film opgenomen voor je de pilot van Desperate Housewives deed ?

"Ja, zo ging het. Film, pilotaflevering, serie. Als je de eerste vier of vijf episodes van Desperate Housewives ziet, dan merk je dat ik echt niet goed ben. Desperate Housewives heeft een zeker ritme en timbre en dat is een sarcastisch, liefdevol, maar duivels timbre. Zo moet je dat spelen, en dat lukte me niet meteen, ik kwam er wat plomp in. Bovendien zat ik nog met dat Breepersonage in mijn hoofd."

Je kreeg er wel een Emmy voor. Waar is die gebleven?

"Die staat gewoon in onze bibliotheek. Heeft iemand ooit een opwindend antwoord op die vraag? Ik zou moeten zeggen: die zit in mijn panties, samen met Andy. Alles wat mij dierbaar is, zit in mijn panties!" (lacht)

Druk daarbeneden...

"Zeker en vast"

Het tweede seizoen van Desperate Housewives kreeg heel wat kritiek. Waarom zeggen mensen nu dat deze serie minder is dan de eerste?

"Ik zou het niet weten. (haalt de schouders op en steekt de handen omhoog) Ik hoop alleen dat ze ons niet uit de ether halen. Ik denk dat slechte roddel altijd interessanter is dan goede roddel."

Lynette heeft zich in deze serie aangepast, ziet er heel wat netter uit.

"Je bedoelt dat haar haar nu netjes ligt? Ze is nu meer bedrijfsleiderstype geworden, ja. Ik mis de brede jeans en het T-shirt wel. Ik was het overspannenmoedertype lang niet beu. Dat trok me net aan in de rol. Ik ben zelf moeder van twee kinderen van twee en drie. Het moederschap is het ultieme icoon hier in Amerika. Er is één manier om dat in te vullen: 'Ik vind het moederschap allesoverheersend en ik heb nooit iets anders gewild. Ik vind het fantastisch de hele dag bij mijn kinderen te zijn.' Als je ook maar op een of andere manier het moederschap anders invult in Amerika heb je hommeles, ben je een slechte moeder. De druk is enorm. Ik ondervind dat elke dag bij mezelf, en de stem van moeders die dat niet op die manier invullen, werd niet gehoord op televisie. Het kan je overspoelen, moeder zijn. Heel wat moeders werken en dat brengt een hele hoop problemen mee. Maar Doug is nu degene die thuisblijft, lekker vuil is, die geen douche neemt en vlekken op het kleed maakt."

Waar moet een we in het nieuwe seizoen naar uitkijken?

"Ik kan je niet alle geheimen vertellen, maar er komt een grote verrassing aan met het karakter van Alfre Woodard. Ik denk dat de regisseur iets moois heeft bereikt met de serie. Hij ridiculiseert op verschillende manieren het icoon dat de Amerikaanse familie is. Als je zoiets doet, moet je extremen hebben. Je moet de extreme Gabrielle hebben, de extreme Bree, de Edie, de Susan en mezelf. Ik ben de extreme moeder. Ik ben ouders tegengekomen die me zeiden: 'Kan je nu in de serie niet een béétje genieten van je kinderen?' Soms komen ze ook naar mij met de vraag of ik ze niet een paar lappen kan geven, maar ik ben niet dat soort icoon."

Vertel ons eens hoe een gewone dag op de set verloopt.

"Het is onwaarschijnlijk hard werken en wij, de meisjes, hebben de gemakkelijkste job. Regisseur Marc Cherry en de schrijvers worden letterlijk opgesloten en dan gaat het zoals bij elke tv-show. Ik heb negentig minuten om me op te maken. We filmen van twaalf tot vijftien dagen in één keer, wat lang is, maar ik hou van de show en ik ben dankbaar. Ik verkoop hier geen lucht. Ik hou echt van die job."

Voel je je een tv-ster?

"Nee, dat raakt me niet. Ik word nooit herkend. Ik ga naar mijn werk en naar huis. Ik weet niet wanneer je dat wordt. Als het gebeurt, is dat waarschijnlijk slecht nieuws."

Hoe blijf je fit?

(lacht en zet een geaffecteerde stem op) "Het zijn de kinderen, ik loop gewoon altijd achter de kinderen aan. Nee, ik heb een trainer en ik doe vier dagen per week een work-out. Al mijn vorige trainers waren geschokt als ze zagen dat ik een muffin at. Zij was de eerste trainer die binnenkwam en zei: 'Wat heb je gegeten?' Waarop ze antwoordde: 'Dat is niet genoeg.' Eet meer, eet meer, neem wat chocolade. En ik loop. Het beste wat ik kan, is een mijl in zes minuten, mijn knieën doen het niet geweldig meer. En ik ski, maar meer zoals mijn moeder het nu doet. Ooit skiede ik echt. Ik hou van sport en ik was een waaghals. Ik groeide op in Aspen, dat zegt genoeg."

Toen je helemaal aan de grond zat, verdiende je maar 12.OOO dollar per jaar. Wat deed je dan om je goed te voelen?

"Of ik me toen liet gaan, bedoel je? Ik heb dat twee keer gedaan. Ik ben een aantal keren ontslagen, en een keertje zwoer ik dat ik me een Vuittontas zou kopen als ik niet zou worden ontslagen. Ik heb die gekocht, maar nooit gebruikt. De volgende keer was met een auditie, met Robert De Niro nog wel. Ik verveelde hem duidelijk en ik kon hem niet schelen. Maar het lukte me en toen ben ik een duur paar schoenen gaan kopen. Afgang. Ik stapte Bergdorf's binnen. Een oude man hielp me, ik leunde voorover om mijn schoenen te passen en dat verschrikkelijke toiletpapier viel uit mijn borsten en bleef hangen. Hij keek op en zei: 'Madam.' Ik heb het er gewoon opnieuw in gestoken." n

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234