Woensdag 12/05/2021
null Beeld Bob Van Mol
Beeld Bob Van Mol

column

Ik apprecieer gitaar­helden die het ruim twee decennia uithouden zonder enkel op oude successen te teren

Stubru-presentator Stijn Van de Voorde loopt elke week voor de muziek uit.

Mijn goede vriend Stefan vraagt me regelmatig om muziek­advies. Geen idee waarom, want hij reageert zelden positief na een muzikale tip. Ik heb hem al een paar keer gezegd dat hij zich beter neerlegt bij het feit dat onze muziek­smaak fundamenteel verschilt, maar zo ver is hij nog niet. Onze (voor)laatste discussie sloeg op niets. Stefan noemde Kendrick Lamar een genie, terwijl ik hem liever als getalenteerd omschrijf. Alle sympathie voor de gevierde rapper uit Compton, maar sommige mensen laten zich soms wat voort­stuwen door een hype. Damn is een sterk album, maar er staan ook een aantal behoorlijk saaie nummers op. Volgens mij beluisterde Stefan Damn nog nooit integraal, maar daar ben ik niet zeker van. Toen ik hem onlangs vroeg om even beter uit te leggen wat hij bedoelde met ‘een zieke flow’, kreeg ik een vaag antwoord, zonder volzinnen.

Enkele dagen geleden uitte Stefan zijn ongenoegen over mijn laatste tip: World’s Strongest Man van Gaz Coombes. Hij speelde het album af tijdens een zomerse barbecue en zijn gezelschap vroeg al na twee nummers of er iets anders op mocht. Wie waren die mensen? De kans dat Stefans vrienden op een zomerse avond liever naar Manu Chao of Bob Marley luisteren, lijkt me groot. Misschien komt er zelfs loungy balearic deep­house aan te pas. Dat mag natuurlijk, maar in deze situatie krijgt mijn suggestie geen eerlijke kans. Een goede muziektip heeft een kader nodig. Er bestaat een plaats, een moment en een publiek voor elke plaat.

World’s Strongest Man past beter bij een nachtelijke autorit, al sluit ik de vroege ochtend ook niet uit. Het hoort niet thuis in de categorie ‘achter­grond­muziek’. Er zit te veel ruis op de melodieën. De nummers hebben volume en aandacht nodig. Dat lukt niet als je ondertussen vlees op een rooster legt terwijl je spelende kinderen waarschuwt voor het feit dat een wild bal­spel in de omgeving van hete kolen verkeerd kan aflopen.

Gaz Coombes, gitaarheld. Beeld GC Images
Gaz Coombes, gitaarheld.Beeld GC Images

Jeugd­sentiment en sympathie voor de artiest reken ik ook tot de bepalende factoren. Ik zag Gaz Coombes in 1997 op het hoofd­podium van Rock Werchter als frontman van Supergrass. Mooie herinneringen! Ik vond mezelf op dat ogenblik nog enorm jong, maar Coombes was op dat ogenblik slechts één jaar ouder. Dat respecteer ik. Ik bleef de band ook na de britpop-­gitaarhype volgen. Road to Rouen is bijvoorbeeld een zeer onderschatte plaat. Een voorbeeld van een mooie (iets minder voorspelbare) popplaat die ik ook durf opzetten tijdens een barbecue. Tot er iemand om balearic deep­house anthems vraagt. Al moeten ze die zelf van thuis meenemen.

Gaz Coombes is een stille overlever. Ik apprecieer gitaar­helden die het ruim twee decennia uithouden zonder enkel op oude successen te teren, of zonder krampachtige pogingen om relevant te blijven.

Het derde solo­album van Coombes klinkt misschien nog beter dan het tweede en dat is een groot compliment. ‘Walk the Walk’ staat helemaal bovenaan op mijn lijstje van beste nummers van het jaar. De stem van Coombes en de algemene sound lijken steeds meer op Radiohead, maar voorlopig vind ik World’s Strongest Man spannender dan A Moon Shaped Pool. Over smaak valt niet te twisten, ik weet het.

De solo­albums van Coombes zullen altijd door de mazen van het net blijven glippen, ook al valt er kwalitatief weinig op aan te merken. Verwacht hem niet op de radio of op een (groot) Belgisch festival. Zijn tijd is officieel voorbij. Daar valt spijtig genoeg weinig aan te doen. De reden waarom bepaalde oude rockers meer krediet behouden in de loop der jaren, zal voor altijd een mysterie blijven. Maar als iemand me een muziektip vraagt, probeer ik het nog wel eens. Ook al weet ik dat ik die specifieke vrienden veel gelukkiger maak met een verzamel­album vol balearic beats. Je weet wel, zo’n compilatie met een ondergaande zon, wat palmbomen en een veelkleurig lettertype.

Dat vind ik dan weer allemaal wat passé, maar dat zal gelukkig wel gewoon aan mij liggen. Leve Gaz Coombes.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234