Maandag 20/01/2020

IJslandse chanteuse Lay Low op de rand van grote doorbraak

Alleen zijn met een tijdbom in je hoofd

Sinds haar debuut-cd Please Don't Hate Me er alle verkoopsrecords brak, werd Lay Low (26) in IJsland een begrip. Maar nu de countrybluesartieste een wereldwijde platendeal heeft afgesloten met het Canadese Nettwerklabel en door Europa toert met Emiliana Torrini, wijst alles erop dat ook u haar binnenkort aan de boezem zult drukken.

Door Dirk Steenhaut

Ze is van gemengd Sri Lankaanse en IJslandse afkomst, heet Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir en benadrukt voortdurend hoe onwaarschijnlijk ze haar succesverhaal wel vindt. Enkele jaren geleden zette ze een song op MySpace, waarna ze werd benaderd door een platenmaatschappij. "Die wilde meer horen, maar ik had op dat moment maar drie liedjes", lacht ze. "Ik had helemaal geen carrière op het oog."

Toch werden van Please Don't Hate Me in IJsland 9000 stuks verkocht. In een land waar slechts 300.000 mensen wonen en zelfs de platen van Björk zelden meer dan 5000 kopers vinden, is dat spectaculair veel. De openhartige songs en de rokerige stem van de zangeres sloegen dus aan. Ze scoorde hits met 'Mojo Love' en 'By and By', kreeg drie Icelandic Music Awards, speelde op buitenlandse festivals en zag in de VS haar liedjes opduiken in de populaire tv-serie Grey's Anatomy.

In de ban van de blues

Hoe Lay Low als jonge vrouw in de ban raakte van de blues? "Ik had al in diverse bands gespeeld", vertelt ze. "En zodra ik zelf begon te schrijven, kwamen mijn country-, folk- en bluesinvloeden vanzelf bovendrijven. Eerlijke, ongekunstelde, traditionele vormen liggen me het best."

Het resultaat klinkt als IJslandse Americana. "Ik laat mijn songs gewoon opborrelen en denk er verder niet over na. Wel geloof ik dat er veel van IJsland in mijn liedjes zit. Tenslotte woon ik hier al bijna mijn hele leven. Onlangs vroeg iemand me: 'Hoe slaag je erin om, vanuit jouw omgeving, desert blues te maken?' We hebben hier dan wel geen eindeloze zandvlakten, maar met een beetje verbeelding zie je 's winters in het IJslandse sneeuwlandschap ook een soort woestijn."

De artiestennaam Lay Low kreeg Sigrúnardóttir van een vriend, die hem perfect vond passen bij haar bedeesde persoonlijkheid. "Maar op het podium stel ik mezelf nog altijd voor als Lovísa", zegt ze. "Dat alter ego hoort bij dit deel van mijn repertoire en wanneer ik zin heb om wat anders te doen kies ik een ander pseudoniem." Lay Low beperkt zich niet tot akoestisch georiënteerd singer-songwriterspul: zo is ze lid van Benny Crespo's Gang, een experimentele rockband waarin synths en luide gitaren centraal staan. "In die groep zing ik ook, maar anders. Schreeuweriger. Ik heb me lang onzeker gevoeld over mijn stem en zocht daarom mijn heil in vervormingsapparatuur."

Een soloplaat maken was voor Lay Low niet vanzelfsprekend. "Ik had altijd met bands op het podium gestaan en plots had ik niets meer om me achter te verbergen. Dat ik nu alle verantwoordelijkheid zelf moest dragen, was beangstigend. Ik deed het zowat in mijn broek."

Lay Lows songs klinken altijd eerlijk en direct. Op haar platen hoor je een getroebleerde ziel die vertelt over de pijnlijke nevenwerkingen van de liefde en de moeizame zoektocht naar zichzelf. "De teksten weerspiegelen wat ik zelf heb meegemaakt", legt de zangeres uit. "Als er iets op je lever ligt en je kunt er met iemand over praten, dan voel je je opgelucht. Met zingen is het net zo: ik vertel over wat ik voel of ooit gevoeld heb."

"Elke song is een bladzijde uit mijn dagboek. Maar toen mijn eerste plaat begon te verkopen leek het alsof mijn diepste zielenroerselen op straat te grabbel werden gegooid. Vreemde ervaring hoor. Toch hanteer ik op mijn nieuwe cd, Farewell Goodnight's Sleep, geen andere schrijfstijl. Ik ben een vogeltje dat zingt zoals het gebekt is."

"All my days are counted / All my deeds are done / I hope you will be happy when I'm gone", klinkt het in 'Wonderplace'. Dat die regels als een testament aandoen, is geen toeval. "Op mijn negentiende werd ik erg ziek: ik kon niet meer rijden, praten of zelfstandig een douche nemen. Uiteindelijk bleek ik een hersentumor te hebben, in combinatie met een zeldzame neurologische aandoening. Het was hoogst onzeker of ik het zou overleven. Maar ik werd met succes geopereerd en ben er bovenop geraakt. Sindsdien geniet ik van de kleine dingen in het leven. Toen ik 'Wonderplace' schreef was ik al genezen, maar het is een terugblik op een moeilijke tijd waarin ik me bijzonder eenzaam voelde, ook al werd ik altijd omringd door vrienden en familie. Ik was alleen met die tijdbom in mijn hoofd."

Please Don't Hate Me was een sober, afgekloven werkstuk, gebouwd rond Lay Lows stem en gitaar, slechts hier en daar bijgekleurd met banjo, slide en percussie. De opvolger, Farewell Good Night's Sleep, kreeg een ruimer instrumentarium, leunt meer aan bij de Nashvillesound van de vroege sixties en herinnert aan het beste van countrydiva Patsy Cline. "Ik zit op een roetsjbaan", geeft de chanteuse toe. "Ik weet niet waar het allemaal naartoe gaat, maar ben dankbaar voor alle kansen die ik krijg."

Ten tijde van haar debuut werkte de chanteuse als caissière bij Skífan, een grote platenzaak in Reykjavik. "Ik zag er mijn cd dagelijks tientallen keren over de toonbank gaan, waardoor het leek alsof ik mijn publiek persoonlijk kende. Dat deed deugd. Ik voelde me een beetje als een bakker die zelf zijn brood aan de man brengt en van de klanten hoort dat het smaakt."

Lay Low concerteert samen met Emiliana Torrini op 1 februari in de Brusselse AB (uitverkocht) en een dag later in Muziekodroom in Hasselt.

Lay Low

Elke song is een bladzijde uit mijn dagboek

n Countrybluesartieste Lay Low: IJslandse blues die je naar de keel grijpt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234