Woensdag 13/11/2019

Iets te veel gegraaid in Hollywood-trukendoos

Lion maakt kans op zes Oscars: lichtjes gevleid, maar niet helemaal onbegrijpelijk. Het is een bij momenten hartverscheurend portret van een geadopteerde man dat iets minder manipulatief mocht.

Een vijfjarige Indische jongen kijkt paniekerig om zich heen. Hij is net wakker geworden op een lege trein. "Stop!", roept hij, maar de trein dendert onverbiddelijk voort. Verder en verder weg van zijn moeder, broer en zus. 1.500 kilometer later gaan de deuren open. Saroo (onwaarschijnlijk goed vertolkt door de kleine Sunny Pawar) is alleen in een vreemde stad, het gevaar loert om elke hoek.

Dik twintig jaar later gaat het goed met Saroo (nu belichaamd door Dev Patel). Een Australisch koppel heeft hem een warme thuis gegeven, waarin hij tot een stevige vent is uitgegroeid. Aan zijn jeugd in India heeft Saroo al lang niet meer gedacht. Totdat de geur van een Indisch cakeje bij hem een Proust-reactie opwekt. Wat zou er van zijn moeder geworden zijn? Zou ze nog steeds om hem rouwen? Saroo moet terug naar India. Op zoek naar de verloren tijd, maar dan met de hulp van Google Maps.

Nu huilen graag

De plot is bijna niet te geloven, maar toch waargebeurd. Meestal is dat een troef - je leeft intenser mee, omdat je weet dat iemand dit écht heeft meegemaakt - maar soms ook een zwakte: er zijn bijvoorbeeld wel fotogeniekere scènes dan een man die op zijn laptop de hele wereldbol zit af te scrollen - maar ja, zo vond Saroo nu eenmaal zijn familie terug.

Regisseur Garth Davis (bekend van de puike serie Top of the Lake) graait bovendien wel heel gretig in de Grote Trukendoos van Hollywood: om weer te geven hoezeer onze held met zijn hoofd in India zit, manipuleert Davis de montage zo dat het lijkt alsof Saroo oog in oog staat met zijn jeugdherinneringen. Cliché. Ook de soundtrack irriteert: bij elke scène krijgen we precies te horen hoe we ons moeten voelen. Misschien volgende keer ook nog een pancarte inlassen met 'nu huilen graag', Garth?

Dat manipulatieve kantje is dubbel jammer, omdat Davis het eigenlijk niet nodig heeft. In het eerste deel doet hij het zelfs grotendeels zonder woorden, en in de tweede helft heeft hij niet meer dan een paar scènes nodig om Saroos nieuwe familiesituatie in Australië te schetsen. Dan komen de gevoelens vanzelf.

Ondanks alle schoonheidsfoutjes is Lion toch een verdomd ontroerende, en vaak heel oprechte film over adoptie, en de complexe gevoelens die daar langs alle kanten mee gepaard gaan. Nicole Kidman weet diep te ontroeren als adoptiemoeder Sue, ook al doet ze hier geregeld denken aan tante Sidonia. Maar vooral Sunny Pawar en Dev Patel bewogen ons tot tranen toe in de gedeelde hoofdrol. Voor de één is Lion hopelijk het begin van een schitterende carrière, voor de ander het bewijs dat hij zoveel jaar na Slumdog Millionaire klaar is voor het echte werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234