Zaterdag 20/07/2019

'Iedereen kent het doel van onze reis. Wel, enjoy the trip'

Jarenlang nagelde hij leugenachtige paragnosten aan de schandpaal, vanaf morgen presenteert Lieven Gheysen, alias Gili, de spelshow ONmogelijk?!. Maar in het diepst van zijn gedachten is Gheysen vooral een warmhartige Don Quichote.

"Ik zit hier goed", zegt Gheysen ter ontmoeting. "Van aan de zijkant kijken naar de mensen die passeren en je ondertussen proberen voor te stellen hoe hun leven eruit ziet, of hoe hun relatie momenteel loopt: ik vind dat de max."

Gheysen kijkt graag naar de dingen, zoveel is duidelijk. Vanaf morgenavond krijgt hij het vizier van heel televisiekijkend Vlaanderen op zich gericht. Immers: als ankerman van ONmogelijk?!, een nagelnieuwe spelshow op Eén, maakt Gheysen zijn debuut als televisiepresentator.

"Na de voorbije jaren voelt dit programma voor mij als de kers op de taart aan", zegt Gheysen. "Alsof ik plots een onbeperkt budget krijg, en ermee mag doen wat ik wil. Ik ben vijftig en ik mag nog altijd spelen!"

Plek van afspraak: het terras van Sam's Café, middenin de dampige broeihaard die het Brusselse Zuidstation altijd is.Vlakbij steekt een bedelend kind haar hand uit. Afkomstig uit Roemenië, misschien, een land waarvoor Gheysen al meer dan tien jaar een heuse Comedy Marathon op touw zet.

"Dat is ooit zeer klein begonnen", zegt Gheysen. "Maar intussen steunen we al twee projecten in Roemenië: één rond de nachtopvang van straatkinderen, en met het ander betalen we elk jaar een zomerkamp voor Romakinderen. Aan de grens van Birma doen we hetzelfde: mensen die het regime willen ontvluchten maar Thailand niet binnen mogen, proberen we via onderwijs uit hun vicieuze cirkel te halen. En we steunen nu ook een project in Zambia, waar we een nieuwe technische school willen bouwen."

Café Trukendoos

Politiek houdt Gheysen niet bezig, beklemtoont hij, "daar zijn slimmere mensen voor", de migratieknoop wel. "Door projecten ter plekke te steunen, kunnen we misschien verhinderen dat die mensen uit noodzaak naar hier moeten verhuizen."

In tegengestelde richting vertrok onlangs nog een scoutsdelegatie vanuit Stasegem, de onooglijke stip op de West-Vlaamse landkaart waar Gheysen en vrouw jarenlang het café De Trukendoos uitbaatten, richting Zambia. Om mee aan school en dromen te helpen bouwen.

Zelf heeft Gheysen het project intussen ook reeds bezocht. "Vorig jaar, tussen Kerstmis en Nieuwjaar. Om eens te gaan kijken of ons geld wel juist besteed wordt. Hout vasthouden, maar dat is voorlopig absoluut het geval." Vraag Gili wie hij is, en zonder verpinken antwoordt hij "een mentalist". "In mijn shows zet ik de situatie naar mijn hand. Dat weet iedereen, maar zelfs de grootste sceptici gaan toch twijfelen. En achteraf praten ze er op café of in de trein naar huis nog verder over. Dat vind ik schitterend."

Vraag Gheysen daarna of hij ook een idealist is, en de klare ogen draaien al iets meer in het rond. "Een beetje wel, zeker? Ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat we het probleem op ons eentje nooit helemaal gaan oplossen. Maar ik zie ook de gezichten van de kinderen die we wél al geholpen hebben, en daar doe je het toch voor. Het zijn misschien maar druppels op een hete plaat, maar als het genoeg regent zal die toch wel een beetje afkoelen zeker? Daarom heb ik altijd gezegd: 'de dag dat mijn kop bekend genoeg is, ga ik dat voor al zulke initiatieven uitbuiten."'

En of zijn kop anno 2012 afdoende bekend is. Met dank aan De laatste show, waarin hij drie seizoenen geleden als vaste rubriekgast fungeerde, en aan het succes van zaalshows als Iedereen paranormaal of Gili drijft uit. Middels mensenkennis en een koffer vol mysterieuze trucs bespeelde Gheysen de voorbije jaren vriend en vijand. Straks dus ook via het kleine scherm, waar hij telkens een duo kandidaten richting prijzenpot leidt. Of juist niet. Mist spuien, immers: vintage Gili. Op, maar niet naast het scherm.

"Ik ben daar altijd eerlijk in geweest", zegt hij. "Op het podium speel ik met de mensen hun voeten. Maar ik baken mijn grenzen duidelijk af. Ik ben geen sekteleider à la Jim Jones die anderen tot zelfmoord overhaalt. Maar ik maak wel duidelijk dat iedereen tegenwoordig iets nodig heeft om in te geloven. De godsdiensten blijven maar achteruit gaan, dus zoekt men naar andere houvasten."

Op de ziel getrapt

En daar speelt Gheysen handig op in. Zijn eigen houvast intussen niet verloochenend: "waar ik zelf in geloof? In het feit dat toeval bestaat. En dat je je lot zelf moet maken. Dat is het, eigenlijk. Ik ben opgevoed bij de paters van Don Bosco. 'Doe wat je wil, zolang het goed is voor jezelf en je er niemand anders kwaad mee berokkent', hebben die mij geleerd. Ik vind dat nog altijd een zeer duidelijke richtlijn, waar ik me met plezier aan hou. Iedereen kent het doel van onze reis hier. Wel, enjoy the trip."

En dat doet Gheysen. Haalde jarenlang de welig tierende heerschappij van paragnosten onderuit, en ontpopte zich gaandeweg tot gesel van het zesde zintuig. "Op een parabeurs ben ik begrijpelijkerwijs al twee jaar niet meer geweest", klinkt het. "Veel paragnosten voelen zich op hun ziel getrapt door wat ik doe. Terecht, voor een groot deel."

Lieven Gheysen: vrank en eerlijk man. Veelzijdig, ook. Zoekend, vooral. Evolueerde van nachtuil naar begaan ergotherapeut. En van excentriek stand-upcomedian naar gevierd mentalist. "Vraag mij niet wat ik binnen tien jaar ga doen", zegt hij. "Maar wat ik nu doe, voelt zeer goed aan. Een zaadje in het hoofd van de mensen planten, dat is mijn ambitie. Of ik dan op het podium sta, of zoals nu een tv-programma presenteer: ik wil gewoon een goede show maken en er zoveel mogelijk volk mee bereiken. Mensen meenemen in een droomverhaal, dat is toch fantastisch?"

Tot het buitenland toe: Parijs, Düsseldorf, Tunesië. Vandaag pendelt hij nog richting Leuven. "Vandaag (gisteren 12 april, ldw) is het werelddag voor straatkinderen. Allez, we proberen dat al een paar jaar in te voeren maar officieel bestaat het nog altijd niet. En dat ondanks het feit dat miljoenen kinderen op straat moeten leven, zonder dak boven het hoofd en dikwijls ook zonder ouders. Soit, Mobile School, de wereldwijde organisatie die zich engageert voor het onderwijs van straatkinderen, heeft de voorbije maanden een soort wedstrijd georganiseerd waaruit één tekening is gekozen. Van een jongetje uit Nigeria, geloof ik, met een schoolbus erop. En vandaag gaan wij die tekening in het groot op het Ladeuzeplein tekenen en inkleuren. Ze hebben mij gevraagd om mooi binnen de lijntjes te kleuren, maar ik vrees dat dat wat moeilijk zal worden."

Gheysen lacht. Don Quichote in het diepst van zijn gedachten, immers. "Een beetje tegenwind kan geen kwaad", liet Gheysen ooit optekenen. Zou als levensleuze kunnen dienen. Getuige ook Gheysens laatste antwoord: "mijn favoriete televisiefiguur? Zorro!"

ONmogelijk?!, vanaf zaterdag op Eén.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden