Woensdag 13/11/2019

Iedereen kan Gouden Palm winnen

film

wraakverhaal van gaspard noé zorgt voor uppercut op de croisette

Veel sterke, persoonlijke en vaak harde films van regisseurs in vorm: dat is zowat het gevoel dat in Cannes overheerst, terwijl iedereen vol spanning uitkijkt naar de palmares van deze 55ste editie, die zondagavond wordt bekendgemaakt. Een palmares waarvoor zich veel kandidaten aanmelden, zonder dat van topfavorieten kan worden gesproken.

Cannes / Van onze verslaggever ter plaatse

Jan Temmerman

Er werd de voorbije week met grote verwachting uitgekeken naar de Franse film Irréversible van regisseur Gaspard Noé, die hier in 1998 al voor opschudding had gezorgd met zijn keiharde debuutfilm Seul contre tous. Zijn nieuwe film werd door de Franse pers aangekondigd als grote kanshebber voor le prix du scandale. Misschien werd de vertoning van Irréversible iets te laat in de competitie geprogrammeerd om nog voor een heftige polemiek te zorgen, want veel festivalgangers hebben hun koffers al gepakt.

De intrige: een mooie vrouw (vertolkt door Monica Bellucci) wordt erg brutaal verkracht en onbarmhartig verminkt. Haar minnaar (rol van Vincent Cassel) en hun gemeenschappelijke vriend (rol van Albert Dupontel) beginnen aan een wraakexpeditie, met moorddadige en zeer bloederige consequenties. De film begint met de wraak, waarna we de aanleiding in een minutenlange statische sequentieopname te zien krijgen. Nadien keert het verhaal verder terug in de tijd, om uiteindelijk op een idyllische noot te eindigen. Maar de scènes van tedere intimiteit en speelse sensualiteit tussen Bellucci en Cassel (die ook in het echte leven een stel vormen) zijn op dat moment al 'besmeurd' door de verschrikkelijke beelden die de kijker voordien te slikken heeft gekregen. Irréversible laat je met erg gemengde gevoelens achter. Dit is een sterke, provocerende film, die niet alleen het verschrikte oog maar ook het bange hart en het verwarde hoofd raakt, maar die je niet zomaar en zeker niet voor de verkeerde 'sensationele' redenen aan een onvoorbereid publiek kunt aanbevelen. Op de persconferentie wist Monica Bellucci het debat over deze film uitstekend te nuanceren: "Deze film is geen misdaad, maar het verhaal van een misdaad."

Roman Polanski kwam The Pianist tonen, waarin hij terugkeert naar het getto van Warschau, waar hij als joodse jongen de gruwelen van de nazi-bezetting overleefd heeft. Polanski wou die nachtmerrie niet op een autobiografische manier behandelen en dus nam hij zijn toevlucht tot het boek waarin de Pools-joodse pianist Wladyslaw Szpilman beschrijft hoe hij in het getto van Warschau terechtkwam, aan deportatie wist te ontsnappen en jarenlang verborgen wist te blijven in de ruïnes, om uiteindelijk (dankzij de medeplichtigheid van een Duitse officier) het einde van de wereldoorlog te halen. Jammer genoeg is The Pianist een nogal traditionele oorlogsfilm geworden. Men heeft het gevoel dat het gewicht van de geschiedenis zwaar op de schouders van regisseur Polanski heeft gewogen. Te zwaar wellicht.

Aki Kaurismäki toonde eergisteren Mies Vailla Menneisyyatta/L'homme sans passé. Het verhaal draait om een man die net in Helsinki is aangekomen. Nog voor we zijn naam leren kennen, wordt hij overvallen. Hij overleeft de aanslag, maar is wel zijn geheugen kwijt. Het feit dat deze man (vertolkt door Markku Peltola) zich niet eens zijn eigen naam herinnert, zorgt voor wrang-komische situaties. Zo maakt het hem extra verdacht in de ogen van de politie als hij later in een bank wordt aangetroffen die net overvallen werd. Toch zal de man alles in het werk stellen om, met de hulp van een Leger des Heils-soldate (rol van Kaurismäki's fetisjactrice Kati Outinen), zijn leven in een soort containerkamp weer een beetje structuur en waardigheid te geven. L'homme sans passé heeft alle kenmerken van een echte Kaurismäki-film: het bedachtzame acteren, de zorgvuldige cadreringen, het mededogen met de verworpenen der aarde, de kurkdroge humor, de melancholische muziek en de ironische dialogen.

Ook Ken Loach bleek in goede vorm met zijn nieuwe film Sweet Sixteen. Deze even aimabele als militante filmmaker mocht al twee keer naar huis met de Prijs van de Jury, voor Hidden Agenda en voor Raining Stones. Voor Sweet Sixteen werkte hij opnieuw samen met scenarist Paul Laverty. De titel is pijnlijk ironisch als men weet dat het hoofdpersonage Liam (sterk vertolkt door Martin Compston) niet weet of zijn moeder wel tijdig uit de gevangenis zal raken om zijn zestiende verjaardag te vieren. Hij vindt tijdelijk onderdak bij zijn zus Chantelle en onderneemt allerlei pogingen om het soort veilige thuishaven te creëren dat hij nooit gekend heeft. Bij gebrek aan werk lijkt alleen de misdaad een uitweg te bieden. Het resultaat is een harde en aangrijpende film, iets wat in de handen van iemand anders makkelijk een melodramatische slogan kon worden, maar waarvoor Ken Loach de perfecte balans tussen aanklacht, grimmige humor, authenticiteit en toch ook een sprankeltje hoop weet te vinden.

Gisteravond raakte nog bekend dat de film No man's Land van de Belgisch-Bosnische regisseur Danis Tanovic de Prix Media 2002 van de Europese Unie wint. De prijs wordt toegekend aan films van beginnende regisseurs en is 25.000 euro waard.

'No Man's Land' van Belgisch-Bosnische regisseur Danis Tanovic krijgt EU-mediaprijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234