Zondag 20/10/2019

'Iedereen is van plan om het deze keer leuk te houden'

De beste Nederlandstalige rockgroep aller tijden is weer samen. Vanavond speelt The Scene zijn eerste reünieconcert in de Brusselse AB en straks volgen er nog een paar zomerfestivals. Zanger Thé Lau stelt vast dat de magie er nog altijd is, maar ziet de toekomst van de groep toch met een zekere reserve tegemoet. 'Onze enige ambitie is nu: goed spelen.'

DOOR BART STEENHAUT FOTO ALEX VANHEE

Thé Lau staat pool te spelen in het Amsterdamse eetcafé Paviljoen Aan 't IJ, waar zijn zoon in de keuken werkt. Hij ziet er opvallend monter uit, als een oudere topsporter die na een lange afwezigheid een spectaculaire comeback voorbereidt. Met The Scene is hij verantwoordelijk voor hits als 'Blauw', 'Open' 'Iedereen is van de wereld' en 'Zuster', en tot vandaag geldt hij als een tekstschrijver die door collega's als Boudewijn de Groot, Henny Vrienten en Tom Barman op handen wordt gedragen. Ondanks dat indrukwekkende repertoire is The Scene rond de millenniumwissel met veel ruzie uit elkaar gegaan. "We zijn drie jaar lang niet on speaking terms geweest", vertelt Lau. "Maar op een avond kreeg ik een telefoontje van Emilie, onze bassiste. Ze had al wat wijn op en ik ook, waardoor ons gesprek als snel heel sentimenteel werd. Ik merkte dat ik nooit echt een hekel aan haar had gehad maar wel aan de situatie en aan de manier waarop de groep me had behandeld toen ik hen de songs voorlegde die later op De god van Nederland zouden terechtkomen. Toen hebben ze me echt op het hart getrapt, maar achteraf ben ik net heel blij dat ik die plaat niet met The Scene heb opgenomen. En Tempel der liefde, de cd daarna, nog veel minder, want die heeft stilistisch nog heel weinig met de band te maken."

Goed, maar de stap van een telefoongesprek naar een volwaardige reünie lijkt me niet in een-twee-drie gezet.

"Dat is waar. Vorige zomer kon de bassist van mijn groep plots niet mee naar een optreden en toen heb ik Emilie gevraagd of ze zin had om in te vallen. Het was een concert in Kortrijk waar ook Raymond van het Groenewoud en Rocco Granata op de affiche stonden, maar de zaak was zo slecht georganiseerd dat er maar driehonderd mensen kwamen opdagen op een plein waar er met gemak tien keer zoveel werden verwacht. Het was dus niet meteen een aantrekkelijk aanbod, maar op de terugweg kreeg ik het - weer met een fles wijn erbij - erg warm van haar enthousiasme. Met Otto, onze pianist, ben ik van tijd tot tijd wel blijven samenwerken, en toen een andere keer geen van mijn beide sessiedrummers kon, heb ik Jeroen gebeld. Ik arriveerde als laatste voor dat optreden en toen ik hem daar aan zijn trommels zag rommelen, ging er toch een soort ontroering door me heen. Ik heb de laatste jaren met drummers gewerkt die beter waren dan Jeroen, maar zodra hij inkickte, heb ik de rest van het optreden niet meer naar mijn gitaar gekeken. Heel bizar. Achteraf hebben we lang gepraat en toen heeft hij me letterlijk gevraagd om The Scene weer samen te brengen. Al was het maar voor zes, zeven optredens. Zodat de wrange smaak van de split kon worden doorgespoeld en we in schoonheid zouden eindigen."

Moesten er na al dat geruzie eerst diepe kloven worden dichtgepraat?

"Dat viel wel mee. Ik realiseerde me dat The Scene in die vijftien jaar een familie was geworden waarin de problemen na verloop van tijd wat uit de hand liepen. Maar daar stond tegenover dat we samen ook een boel leuke dingen hebben beleefd die je niet zomaar onder tafel kunt vegen. Bovendien heb ik er een punt van gemaakt om niet meer op die oude ruzies terug te komen. Iedereen is vastbesloten om het deze keer leuk te houden. Onlangs hebben we al een optreden gedaan, en ik viel meteen weer voor het menselijke aspect van de groep. Een half uur voor aanvang stonden Jeroen en Emilie zonder de minste gêne alweer in hun blote kont geintjes te maken. Die humor heb ik erg gemist. Met sessiemuzikanten heb ik die sfeer nooit gehad. Die kleden zich altijd achter een scherm om."

De enige die ontbreekt op de reünieplaat 2007 en die ook niet van de partij zal zijn op de concerten is gitarist Eus Van Someren. Onoverbrugbare meningsverschillen?

"Hij was de enige die geen muziek is blijven maken. Bovendien geeft hij af en toe interviews over zijn wetenschappelijke werk, en zelfs daar kan hij het niet laten om na te trappen. Dus nu werken we met de gitarist van Anouk. Na de eerste gezamenlijke repetitie wist ik al dat de magie er nog was. En dat volstaat. De enige ambitie die we nu hebben is: goed spelen. Voorlopig bestaan er geen plannen om nieuw materiaal op te nemen."

Ik vond het nogal teleurstellend dat jullie nieuwe cd haast uitsluitend oud materiaal bevat. Goed: de nieuwe versies zijn beter dan de oude, maar drastisch anders klinken ze niet.

"Die reactie krijgen we vaker en zelf heb ik me ook lang afgevraagd wat de meerwaarde van zo'n plaat zou kunnen zijn. Ik vond het vooral leuk om met een aantal gasten samen te spelen. Met Sarah Bettens en Paskal Jakobsen van BlØf had ik al eerder gewerkt, maar het was heel fascinerend om met Tom Barman in een studio te zitten. Hij had me ooit eens tijdens een nacht op café verteld dat hij als straatmuzikant in Frankrijk nog 'Rigoureus' op het repertoire had staan. Dat was dus een voorzit die ik maar binnen hoefde te tikken. Zijn gedrevenheid is indrukwekkend. Zelfs als Tom zin had in een colaatje, ging hij dat in looppas uit de kantine halen."

Wat betekent The Scene vandaag nog voor jou?

"Ik was destijds zelf degene die de split geforceerd heeft en dat heb ik altijd als een nederlaag beschouwd. Omdat ik de ambitie had om The Scene uit te bouwen tot een band die naast Golden Earring kon staan of - liever - groter zou worden. Toen ik besefte dat de motivatie binnen de band zodanig was afgenomen dat we dat doel nooit of te nimmer zouden bereiken, heb ik de knoop doorgehakt. De rek was er totaal uit."

Heb je daar zoveel jaar later een verklaring voor?

"De ellende begon toen onze manager stierf aan kanker. Na zijn dood bleek dat we tegen een schuld van honderdduizend euro aankeken. Dat was geen goed nieuws. Hij had ons geboekt voor bedragen die ver onder de kostprijs lagen, dus toen moest er een boekhoudkundig probleem opgelost worden. Net toen kregen we een Marlborocovertournee aangeboden, iets wat elke groep in Nederland gedaan heeft. Daar heb ik flink wat van geleerd. Voor een nieuwe Sceneplaat moest ik twintig keer rondbellen voor er één repetitie kon worden vastgelegd, maar die covers waren echt hun ding. Dus toen kon iedereen zich plots drie keer per week vrijmaken.

"Toen ik even informeerde waarom diezelfde discipline niet voor een nieuwe Scene-cd kon worden opgebracht, was het antwoord bijna: omdat dit écht leuk is. Daar hebben ze me in mijn trots gekrenkt en naarmate de tournee vorderde, werd de band almaar enthousiaster, terwijl mijn weerzin groeide. We speelden nummers van The Jam, The Clash en nog een boel andere kutbandjes die ik inmiddels verdrongen heb. Maar goed: we hadden een schuld weg te poetsen en na die tien optredens konden we weer met een schone lei beginnen."

Zie je een toekomst voor The Scene, nu de wonden geheeld zijn en er weer op een volwassen manier met elkaar gecommuniceerd kan worden?

"Ik behoud een zekere reserve. Een nieuwe cd opnemen lijkt me een moeilijk verhaal, want dan moet je haast een jaar fulltime beschikbaar zijn, en dat zie ik niet meteen gebeuren. Bovendien: sinds het uiteenvallen van The Scene is mijn wereld een stuk groter geworden. Dit najaar heb ik bijvoorbeeld alweer een nieuw boekje klaar, ik ga op solotournee en er staat ook nog een project met een blaasensemble op stapel. Eigenlijk zie ik The Scene alleen nog op festivals functioneren."

Beschouw je een nieuwe cd met The Scene als een stap terug nu je twee goed ontvangen soloplaten hebt gemaakt?

"Ik wil alleen een nieuwe Sceneplaat maken als de groep een meerwaarde kan bieden die ik met de computer niet kan bereiken. Ik heb er ook al over nagedacht, hoor. En dan vraag ik me vooral af hoe levensvatbaar een nieuwe plaat van een oude band nog zou zijn. 1991 is voorbij, hé? Zelfs als we morgen tien wereldsongs uitbrengen, is er geen enkele radio waar we nog een kans krijgen. Dan blijft het sowieso kleinschalig."

Dat klinkt wel heel erg gelaten.

"Onlangs las ik een interview met Rick Rubin over hoe de Peppers een plaat opnemen. Die sluiten zichzelf drie maand op in een huis tjokvol apparatuur, en komen achteraf met een topplaat naar buiten. Dan is twee middagen per week repeteren voor een nieuwe plaat wel een heel verschil. Mijn ambitie is altijd geweest: niet moeten onderdoen voor de Red Hot Chili Peppers. Maar dat wordt zo wel heel moeilijk. We hebben voor de cd ook twee nieuwe nummers opgenomen, en het had flink wat voeten in de aarde om die tot ieders tevredenheid op de band te krijgen. Bovendien heerst er een rare tweespalt in de groep, waarbij zij ervan overtuigd zijn dat we alle Scenenummers met z'n allen hebben geschreven, en ik vind dat die songs allemaal van mij zijn. Een echte Spinal Tapdiscussie, dus die laat ik voor wat ze is."

The Scene staat vanavond in de AB. Achteraf nog optredens op o.a. de Lokerse Feesten, Marktrock in Leuven en het Rivierenhof in Deurne. Een volledig overzicht op www.behindthescene.nl.

Mijn ambitie was altijd: niet moeten onderdoen voor de Red Hot Chili PeppersIk was destijds degene die de split geforceerd heeft en dat heb ik altijd als een nederlaag beschouwd

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234