Vrijdag 04/12/2020

ColumnHugo Camps

Iedere vorm van medeleven met de behoeftige medemens is toe te juichen, maar er zit zo weinig consistentie in

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

In de euforie van De Warmste Week wordt de vluchtigheid van het hart gecamoufleerd. De jubel over de goedheid van de mens (voor een week) leidt tot uitvergroting van noblesse. Juist omdat er zo weinig gedeeld wordt, is de inzamelingsactie elitair en de morele lading ervan haar tegendeel: een steekvlam.   

Op zich is iedere vorm van medeleven met de behoeftige medemens toe te juichen, maar er zit zo weinig consistentie in de vrijgevigheid. Om het met de woorden van koning Filip te zeggen: de attitude ontbreekt. Na het delirium van Eva De Roo bij de bekendmaking van het recordbedrag is het niet veel warmer geworden in krotwoningen en in de harten van achterbuurtparia’s. Er zaten met deze kerstmis nog steeds vrouwen en kinderen zonder verwarming in hun bouwval en hout voor de kachel was er ook niet. Wat ben je met een warm hart als je zit te rillen van de kou, handen en voeten verkleumd? Terwijl de barre wind die giert door kieren en spleten, ramen en deuren van geen ophouden weet. Warme voeten is ook een mensenrecht, maar wie zegt dat nog?

Ik heb vrienden die een gloeiende hekel hebben aan de feestdagen. Ik heb dat niet, maar ik participeer niet. Niet in de nachtmis, niet in kalkoen eten, niet in cadeautjes. Ik voel me meer verwant met de man die op kerstdag op zijn oprit de auto staat te wassen. Hij ontwijkt de leegte van zo’n dag.

In West-Vlaanderen zijn er nog heuse familiefeesten met kerst. Kinderen, kleinkinderen, aangetrouwd spul, ouders en grootouders, de hele zwik zit uren te tafelen. Het lijkt mij een bezoeking. Gezellig tafelen doe je met een man of vier, maximaal zes. Alles wat daar boven gaat, wordt decor en mag zich gediscrimineerd voelen.

Ontferming is geen dagelijkse ambitie. Zie de onverschilligheid van welzijnsminister Wouter Beke (CD&V) voor de kwetsbaren onder ons. Deze minister is een ijskonijn en hoorde terecht niet thuis op De Warmste Week. Hij mag voorzitter worden van het verbond van miserabele kruideniers. Jan Jambon (N-VA) ondervoorzitter.

In 1962 schreef Mies Bouwman tv-geschiedenis met de inzamelactie Open het dorp voor lichamelijk gehandicapten. De koningin van Hilversum maakte er een soort bevrijdingsfeest van in navolging van 1945. Heel Nederland was in de ban van haar medeleven dat haar onsterfelijk heeft gemaakt. Toen ik haar twintig jaar later interviewde was het grootste deel van morele trots verkruimeld. Mies, die goedaardig links was, besefte dat eenmalige acties de versukkelde burgers niet echt konden helpen. Ergo: het enige wat er beter van werd, was het ledenbestand van de omroep. “In lengte van jaren is er niets gebeurd. We halen nog steeds de schouders op voor honger en dorst die anderen doorstaan. Het was meer televisie dan goede doel.”

Desacralisering.

Eva De Roo is ook goedaardig, maar minder links. Wat zal zij zeggen over vijftien jaar? “De Warmste Week was ook een beetje Hollywood spelen. In de goot?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234