Donderdag 02/07/2020

'Ieder van ons zou een kogel opvangen voor de ander'

Amenra maakt extreme muziek. Slepende en slopende gitaren, beukende drums, krijsende zang - hun songs zijn zwarter dan de inkt op deze pagina. Toch haalden de vijf West-Vlamingen vorige week moeiteloos onze M 50, en zaterdag staan ze in een al maanden uitverkochte AB. Wim Wilri

West-Vlaanderen heeft altijd al een levendige metalscene gehad. Een borrelende ondergrondse, die in het geval van Amenra furore maakt. Waardoor de Kortrijkzanen in amper vier dagen de AB lieten vollopen. En ze hun fraaie plaat Mass V op het Amerikaanse label van Neurosis mochten uitbrengen. Dat alles met muziek die zelfs in het genre als een buitenbeentje wordt aanzien. Amenra is een vertraagde stormram die brult, giert en beukt. Het zijn meer soundscapes dan songs. En zanger Colin van Eeckhout, die ettert als een open wonde: "Ik vecht tegen alles wat er op me afkomt. Pijn, verlies, mijn zes maanden oude zoontje dat aan zijn hart geopereerd moest worden."

Ben je iemand die makkelijk zijn emoties toont, of doe je dat vooral tijdens concerten?

Colin van Eeckhout: "Ik ben wel een bleiter. Maar alles wat een schaduw werpt over mijn leven, daar vecht ik tegen op het podium. Als het ons lukt ons erin te verliezen, dan hebben we een goed concert gespeeld. Na een optreden ben ik leeg, helemaal op. Pas een halfuur later voel ik weer kracht door mijn lichaam stromen."

Je bent als frontman geen entertainer. Je staat met je rug naar het publiek, lijkt haast in die gitaren en basdrum te willen kruipen.

"Ik vind dat een zanger te vaak de aandacht naar zich toetrekt. Frontmannen die de grote jan uithangen? Daar heb ik een degout van. De band als geheel is van belang. Ik vorm niet 80 procent van de groep. Vandaar ook het projectiescherm op ons podium. We willen de muziek laten spreken, meer dan die vijf mannen op een podium."

Dat je je microkabel rond je handen en armen wikkelt, is dat bewust? Zie jij die microfoon als wapen?

"Dat is het echt. Ik vecht tegen alles wat er op me afkomt in het leven. Pijn, verlies, de grootste mokerslagen, de dood van een familielid... Alles waar ik me zorgen om maak, daar denk ik aan op het podium. Mijn zes maanden oude zoontje dat aan zijn hart geopereerd moest worden. Wat ik moet ondergaan, waar ik geen controle over heb: dat moet ik tijdens het concert een plaats geven."

Je gaat nog verder. Je gebruikt zelf ook je lichaam in die strijd.

"In 2009, toen we tien jaar bestonden, hebben we in Kortrijk een grote show gegeven. Daar deed ik inderdaad ook een performance. Werd ik aan vleeshaken opgehangen boven het podium. Mijn manier om te communiceren met de 'grote chef'. Om hem duidelijk te maken dat hij moest ageren."

Wie is die grote chef dan?

"Op drempelmomenten, wanneer je zowel letterlijk als figuurlijk op je knieën zit, word je religieus. God? Iets. We spelen omdat we dat moeten, niet omdat we dat graag doen. We zijn goede vrienden, we lachen vaak op tour. Maar als we het podium opgaan, is het ernst. Dan laten we ons tandvlees zien. Vandaar dat mijn nek helemaal kapot is. Met Amenra willen we offers brengen. Want de marge van geluk is altijd veel kleiner dan die van de miserie die je moet doorworstelen. Even het geluk hebben, dat maakt alles waard."

Is dat het belangrijkste? Is optreden een noodzaak?

"In Frankrijk kwam er een vrouw van zeker zestig jaar naar ons toe, die me wou spreken. Ze zei me dat ze niet goed begreep wat ze gezien had, dit geen muziek was die ze thuis zou opzetten. Maar dat ze wel verstond wat wij deden. Toen gaf ze me een knuffel en was ze weg. (lange stilte) Ik krijg het moeilijk als ik er aan denk. Zo'n momenten, daar leef ik voor. Er is geen wapen zo sterk als muziek."

Jullie hebben allemaal een job. Als winkelverantwoordelijke, vertaler-tolk, boekhouder en mecanicien. Maar muziek is jullie broederschap.

"We zijn er voor elkaar. Altijd. Toen we de fotoshoot deden voor Mass V, is er iemand uit onze entourage ernstig verwond geraakt bij een explosie. Wonden aan zijn gezicht en handen. Iedereen liet meteen alles vallen om te komen helpen. Sommigen zaten in Noord-Frankrijk, anderen in Gent of Kortrijk. Binnen het uur was iedereen ter plaatse. Om samen de shock en het trauma te verwerken. Ieder van ons zou een kogel opvangen voor een ander."

Wat heeft je geïnspireerd tot de muziek die je nu speelt?

"Op mijn twaalfde ontdekte ik Guns N' Roses. Appetite for Destruction had erg veel impact. Dat was agressief en anders. Als puber ben ik beginnen skaten en vond je me bij hardcore-optredens. Dat was van ons. Dit wilden we ook: een groep beginnen, er bij horen. Eind jaren 90 zaten we op een breuklijn: twee bandleden wilden rechttoe, rechtaan metalcore gaan spelen, drie anderen wilden de experimentele kant uit. Iets waar meer vlees aan zat, waar we onze ziel in kwijt konden. Dat werd en is Amenra. Muziek tot het maximum."

Amenra speelt op 22 december samen met Oathbreaker, The Black Heart Rebellion en Scott Kelly in de AB (uitverkocht). In februari speelt de groep in Kortrijk (De Kreun) en Ieper (Perron).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234