Maandag 13/07/2020

Camps

Identiteitscrisis in het Belgische voetbal

Beeld Stephan Vanfleteren

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

Een half miljard voetballiefhebbers, buitenlui en dames hebben zaterdagavond naar de wedstrijd Barça-Real Madrid gekeken. Ja, ook buitenlui en dames, want de Clásico is geopolitiek. Er staat meer op het spel dan het scorebord. Verleden en traditie doen ook mee, om nog te zwijgen van tribale lusten. In alle Europese competities heb je een paar keer in een voetbaljaar zo'n clash die ver uitstijgt boven een aangename zondagnamiddag. Dit weekend won Dortmund de Kohlenpott van Schalke 04. Wat je dan in de tribunes ziet en hoort, is opera in het kwadraat. Gezangen, verkleedpartijen, geverfde gezichten, jubel en verdriet - negentig minuten drama.

In Italië breekt elk jaar weer de Tweede Wereldoorlog uit voor de wedstrijden Lazio-Roma, Juventus-Torino, AC Milan-Inter. Zelfs in het nietige Schotland was de jarenlange - ook religieuze - stammenstrijd tussen Rangers en Celtic verbonden met een State of the Union.

Voetbal als doorgeefluik van geharnaste identiteiten.

Daar heb je het modewoord weer: identiteit.

Hoe zou het eigenlijk zijn met de identiteit van onze Belgische topclubs? Bestaat ze nog of is ze uitgeleverd aan charlatans van eigenbelang, commercie en persoonlijke gloriol? Zie toch hoe het Beerschot en Antwerp is vergaan. Clubs met een oeroude identiteit. Vaderlandse geschiedenis zelfs. Nu dan treurwilgjes, lichtjaren verwijderd van de Champions League.

Club Brugge heet ook zo'n identiteitsgevoelige club te zijn. In de vorige eeuw misschien, nu niet meer. Lamlendig verliezen in het Jan Breydelstadion van Racing Genk, onder het gezag van een nieuwe trainer, zegt alles over de (commerciële) verloedering van dit erfgoed. Verlies kan altijd in voetbal, maar bij Club Brugge is het de laatste jaren epidemisch.

En maar roepen dat met Michel Preud'homme de nieuwe magiër was binnengehaald.

Garantie voor succes: 0 op 6.

Overigens is de carrousel van een dozijn trainers in een paar jaar tijd op zich ook een bewijs dat de identiteit zoek is geraakt. Maar daar gaat het bij Club niet meer om. Wat telt, is het marketingplaatje. De ballade van namen en reputaties.

Wat telt is de naborrel onder hotemetoten.

Heeft Anderlecht nog een identiteit? Niet in de wedstrijd tegen PSG. Er werd zelfs niet meer gevochten voor bal en man. Het Belgische voetbal mist ontleende autoriteiten. Ze zijn er wel, maar ze spelen in het buitenland. Wie is dit seizoen nog gezichtsbepalend in de nationale competitie? Zoals Paul Van Himst, Wilfried Van Moer, en eerder Rik Coppens en Jef Mermans dat wel waren? Noem mij de speler die vandaag de ziel van RSCA belichaamt!

Waar is het clubicoon? Wie is nog het uithangbord dat generaties meekan?

De derbygod.

Van een stedenoorlog tussen Brussel en Luik is geen sprake meer. Ook de supporters zijn mee verzakelijkt. Het scheelt een slok op een borrel in sociale animositeit. Ik ken niemand meer die weken op voorhand wakker ligt van de nakende clash tussen rood en paars. Niet in de hitsigheid van Spaanse, Italiaanse en Engelse legioenen. Wat blijft er dan over? Voor Europese confrontaties komen alle Belgische clubs tekort. De nationale competitie zorgt niet voor duurzame opwinding. Of je zou tot het ras der halvegaren moeten behoren zoals de coach van KV Oostende. Met aftrek van de Rode Duivels ademt het Belgische voetbal vooral gezapigheid en soms zelfs een bijna zieltogende ambiance.

Hef dan de zielloze competitie op.

Of trek de grens over.

In eerste klasse zie je meer veredelde amateurs aan het werk dan echte profvoetballers. Ook daarom zou een bescheiden versie van de Champions League voor middenmoters welkom zijn. Als zelfs topwedstrijden nog zelden toppers zijn, moet er gezocht worden naar nieuwe injecties. Zou het niet prachtig zijn om de supporters van Celtic te horen zingen op Daknam. Dat klankkoor hoor je niet bij Club, Anderlecht en Standard.

Terrasjesvoetbal voor terrasjesmensen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234