Dinsdag 24/11/2020

Ideale kleinzoon van de artiesten

Hoewel hij begon in de geschreven pers, is Jo De Poorter vooral die messcherp geklede en van een radde tong voorziene televisiepresentator van programma's waar je weinig tegen hebt. Tegenwoordig slaat hij een nieuwe weg in. Van het TV 1-omroephokje over VT 4 ging het uiteindelijk naar Radio 1 en binnenkort Canvas. 'Ik wil nu enkel nog beschaafd amusement brengen', zegt hij daarover. Ondertussen stoomt hij politici klaar voor interviews en is hij de redder in nood van de oudere artiesten.

Antwerpen

van onze verslaggevers

Kristof Demasure / Wilfried Eetezonne

Aan het einde van het gesprek haalt Jo De Poorter een papiertje boven met daarop de lyrics van 'Manhattan' van Richard Rodgers. Hij neuriet nog wat stilletjes, maar nu woensdag moet hij met de juiste gusto zingen op het Richard Rodgers-concert ten voordele van Bob Benny, dat hij ook aan elkaar praat. Die benefiet moet de eerste stap zijn naar de stichting Artiesten voor Artiesten, waarbij jong talent in de bres springt voor de oudere artiest in nood.

Nochtans zijn goede doelen niet onmiddellijk zijn ding. "Er zijn sympathieke collega's die je overal ziet. Er moet maar iemand met een lelijke hoest opduiken of ze staan er. Dat is mooi, maar je moet het doseren, anders mist het zijn effect", vindt De Poorter.

"In Nederland heb ik wel meegewerkt aan de actie Kans voor een kind voor kinderen in zwart Afrika. Toen hebben we in drie maanden tijd drie miljoen euro bij elkaar gekregen. (lacht) Binnenkort heeft Bob Benny dus 60 ton witte rijst en een speeltuin."

Hoe bent u dan bij deze benefiet betrokken geraakt?

De Poorter: "Linda Lepomme (artistiek directeur van de musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen, KDM/WE) belde me op en vertelde me wat de financiële staat van Bob was en dat er iets moest gebeuren. We dachten eerst om via de officiële weg een oplossing te zoeken voor een goedkopere woning waar hij verzorging kon krijgen, maar na overleg met hem besloten we dat niet te doen. Hij woont in een Antwerpse buurt die je gerust de Bermuda Driehoek van de oudere artiesten kunt noemen. Die lopen nog al eens bij elkaar langs en ze houden ook van die buurt. Als je hem daar weghaalt, is het met hem gedaan. Dus als we de uitgaven niet konden verminderen, moesten we de inkomsten verhogen, vooral om de put te delven die ontstaan is toen hij wegens een beroerte tweeënhalf jaar in het ziekenhuis moest verblijven. Eerst zou ik enkel de benefiet presenteren, maar zoals gewoonlijk doe ik ook een deel van de organisatie, hou ik me wat bezig met de pers en verzorg ik de inhoudelijke kant. Maar de meeste eer gaat naar Linda."

De eerste persconferentie voor de benefiet was nogal zielig met de berooide Bob in het midden van de belangstelling. Niet wat je noemt discreet?

"Het is ook zielig. Bob heeft niets en dat is zielig. Je moet een voorbeeld hebben, anders komen de mensen niet. We zamelen geld in en hij is de eerste persoon waar het geld naartoe gaat. Duidelijker kan niet. Laat het dus maar zielig zijn. We hebben met Bob doorgepraat wat hij mag verwachten van de pers. Hij wil de aandacht voor zichzelf, maar ook om het bestaande probleem naar buiten te brengen. Als je moet kiezen tussen de sereniteit om hem de gêne te besparen of de doeltreffendheid van een volle zaal om het probleem op te lossen, kies ik voor het tweede. Er is veel verdoken armoede onder oudere artiesten en dat is een internationaal verschijnsel."

Deze benefiet moet uitgroeien tot een stichting. Hoever gaat uw engagement?

"Voor mij gaat het niet alleen maar om Bob. Het gaat om oudere artiesten in nood en ook om de oudere mensen die in onze maatschappij in het gedrang komen. De meerderheid van onze bevolking is ouder dan vijftig en dat weerspiegelt zich niet in het beeld dat de media daarvan ophangt. Er is een schrijnende afwezigheid van oudere mensen in de media en het wordt steeds erger. De maximumleeftijd om televisie te doen wordt steeds jonger, vooral voor vrouwen.

"Ook de maatschappij is oneerbiedig voor mensen die de basis hebben gelegd waarop wij ons werk en leven bouwen. Is dat typisch Vlaams? Ik weet het niet. France 2 heeft onlangs een héle dag een herdenking uitgezonden rond Jean Gabin. Dat is bij ons ondenkbaar. Als je hier nog maar zegt dat je iets wilt maken rond een zestigplusser wat langer duurt dan vijf minuten, zit je zo aan een lege vergadertafel.

"Het komt door de overdreven marketingziekte waarbij men zoekt naar al wat jong en beïnvloedbaar is. Vanuit reclamestandpunt valt dat te begrijpen, maar programmamakers moeten andere waarden inzetten dan winst en kijkcijfers."

Zegt de gladde jongen van de commerciële loterij- en datingshows als Bingovision en Liefde op het eerste gezicht.

"Hoezo? Ik ben niet principieel tegen loterij en datingshows, maar ik doe ook andere dingen die geen massapubliek bereiken. Ik kan morgen een datingshow doen op een exotisch eiland omdat mensen nog altijd vinden dat ik daarin pas, maar dat hoeft voor mij niet meer."

In De Rode Loper bezoekt u dezer dagen op TV 1 ook oudere artiesten. Wat heeft u daar toch mee?

"Er zitten ook jonge artiesten tussen, hoor. Ik vind het interessant en als je de pretentie hebt om in een vak te staan, moet je de geschiedenis ervan kennen. Die mensen voelen mijn oprechte belangstelling. Ze examineren mij ook stiekem. Ze geven losweg wat details over hun televisieverleden en als je dan de juiste informatie terugspeelt, vertrouwen ze je."

Er hangt wel een behoorlijk roze tintje aan: de jonge homo die de vergeten drama queen Norma Desmond, het tragische personage uit Sunset Boulevard, gaat opvrolijken met een bloemetje.

(lacht) "Nu noem je wel een van mijn favoriete films. Ik heb een zwak voor het drama van de vroegere ster. Het is mooi en emotioneel. Het is bovendien een voorland dat ik aan huidige artiesten wil laten zien. Zo wordt het, jongens. Maar het is niet typisch nichterig. Ik ga bijvoorbeeld ook langs bij de babe van het moment. Het is ook geen nostalgie. Ik haat het als mensen beweren dat het vroeger beter was."

Hoe kijkt u naar die jonkies. U hebt het vak geleerd. Nu doe je mee aan een talentenjacht en je bent een ster.

"Laat ik het anders formuleren. Ik heb de kans gekregen om het vak te leren. Als je videobanden uit mijn beginperiode ziet, zou je zeggen: haal hem nu van dat scherm af en ik zou je gelijk geven. Ik heb jarenlang en honderden programma's lang de kans gekregen om van slecht naar ondermaats naar redelijk en nu naar soms goed te evolueren. Die kans krijg je nu niet meer.

"Ik had geen coach, maar was omringd door mensen die je feedback gaven. Mensen zoals Maartje Van Weegen, André Van Duin of Joop Van den Ende. Bij Van den Ende speelde ook het economische principe mee. Als je een commercieel programma maakt met een slechte presentator, raakt het programma niet verkocht. Als je vroeger bij de openbare omroep niet goed was, was dat jammer voor je. Dat vind ik een belangrijke mentaliteitswijziging bij de VRT. Men gaat zich concentreren op je kwaliteiten. Er is nu een opleidingscentrum, waar ik af en toe voor werk, en je ziet dat er geld en moeite wordt uitgetrokken om te werken aan iemand."

Ondertussen heeft u een eigen coachingbedrijf, Succes Coaching, waar u presentatoren en ook politici mediatraint. Hoe komen die politici bij u terecht?

"Meestal zijn het vrouwen die in verband staan met een politicus die ons contacteren. Althans, toch meer dan hun kabinetschefs. Waar bellen ze voor? Spreken in het openbaar, bijvoorbeeld. We werken ook aan de samenwerking met de pers. Hoe kun je gedaan krijgen dat je boodschap duidelijk naar voor komt, en wel zo dat de journalist tevreden is en dat de lezer, luisteraar, kijker ook een interessant, informatief, entertainend programma krijgt. Daarin schieten politici vaak tekort. Als wij werken met een politicus zie je enkele dagen later in de krant inderdaad de kop staan die wij met de politicus hadden afgesproken."

'Ik heb een zwak voor het drama van de ster van vroeger. Maar dat is niet typisch nichterig'

Is dat niet op het randje van spin-doctor?

"Neen, want ik werk ook in het belang van de journalist en de consument. Als er iemand komt die minder rechts wil overkomen dan passen we daarvoor. Ik maak jullie werk makkelijker. Politici gaan vaak met een verkeerd idee naar een interview omdat ze niet weten wat de pers wil. Bij radio en televisie is het daarom nuttig om te hameren op de lengte. Ze moeten weten dat ze hun hele doordachte, subtiele standpunt over het migrantenprobleem in een soundbite van vijftien seconden moeten brengen. Als Dag Allemaal komt, willen die journalisten een verhaal. Wees er dan als politicus van doordrongen dat wanneer je twee uur lang praat over je idealen en vijf minuten over je kat, dat de foto met de kat op de voorpagina staat."

Toetsen ze kwansuis weleens programmapunten af om te zien wat u ervan denkt?

"Ik geef inhoudelijk veel tegengas. Soms is hun standpunt niet het mijne en uiteindelijk hoeft dat niet, maar ik moet wel begrijpen wat ze willen zeggen. Het gebeurt weleens dat ze op andere gedachten komen, maar dat gebeurt ook als ze bij de tandarts of de slager over hun standpunt beginnen."

Weigert u politici van het Vlaams Blok?

"Die bellen mij niet. Extreem rechts trek ik niet aan."

Stel: ik heb de voorbije legislatuur voor het eerst in de Kamer gezeten, heb geen onverdienstelijk parcours gereden, heb geen onredelijke plaats op de lijst gekregen, maar de grote push blijft uit. Dat moet 18 mei worden. Begin er maar aan?

"Dan maken we eerst een uitgebreid psychologisch profiel. Die vragen zijn zeer persoonlijk want ik moet weten of je een minderwaardigheidscomplex hebt of niet. Daarna krijg je een opdracht, weg van het vakgebied waar je affiniteit mee hebt. Een politicus geef ik dan informatie over pakweg Australische wijnbouw en daar moeten ze een presentatie rond maken in een kwartier tijd. Langzaam aan bouwen we dan elementen uit hun vakgebied in."

Zijn er vossen die u geen trucjes meer kunt leren?

"Dat zijn de bekende namen. Eyskens, De Croo, de Teletubbies, Anciaux,... Zij begrijpen de kracht en de moeilijkheid van communicatie. Of de uitvoering altijd zo netjes is, is een andere zaak. Dat is de reden waarom je altijd dezelfde ziet opduiken en waarom sommigen klagen dat ze nooit gevraagd worden."

Na de zomer krijgt uw radioprogramma De Tekstbaronnen ook een televisieversie op Canvas.

"Tien jaar geleden had ik een eigen programma op Canvas het nec plus ultra gevonden, nu vind ik het gewoon goed. Het zijn geen betere mensen dan de mensen die voor Kanaal Twee werken. Het is wel iets waar ik naartoe gewerkt heb en waarvoor ik de laatste jaren sommige dingen bewust niet heb gedaan. Op de televisie wil ik enkel nog brede informatie en/of beschaafd amusement brengen omdat ik me daar het prettigste bij voel."

Zal deze radioformat aanslaan op de televisie?

"Die schrik bestaat altijd. We hebben al zestig radio-opnames gehad, dus aan de formule is al heel wat gewerkt. We vinden ook niets nieuws uit: twee panels met min of meer bekende mensen nemen het tegen elkaar op. Die formule heeft haar succes op de televisie al bewezen. Voor radio is De Tekstbaronnen wél een succesvol programma. De opnames zijn telkens uitverkocht, wat een goede graadmeter is voor radio. Maar dat is natuurlijk geen garantie voor televisie."

Het Richard Rodgers-benefietconcert voor Bob Benny gaat door op woensdag 23 april in theater Elckerlyc. Info en tickets: 070/344.555

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234