Zondag 13/06/2021

Review

I Love Techno in Flanders Expo: techno in heden, verleden en toekomst

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Zaterdagnacht maakte I Love Techno zijn naam eindelijk opnieuw waar. Voor het eerst in jaren lag de klemtoon terug op knoertharde technobeats. Tot de eerste straaltjes ochtendzon trokken wij van zaal tot zaal, in de hoop de heilige graal van de techno te vinden. We zagen verleden, heden en toekomst.

Een menselijke banaan in rave-modus. Batwoman met elastische heupen. Een levend Legoventje met French Swag-shirt. Wolvenkoppen, worstelmaskers, fluo facepaint, puntmutsen en strakke, ontblote lijven. Jawel, u zag er alweer uit als een kruising tussen Mad Max, Mardi Gras en de Love Parade op I Love Techno.

Tot zover niet nieuws onder de zon. Het festival in Flanders Expo is altijd net zozeer een verkleedfeest geweest als een viering van elektronische hoogvliegers. Maar dit weekend maakte I Love Techno tegelijk een tamelijk indrukwekkende doorstart. Zo zocht het festival opnieuw aansluiting bij de aloude formule, door voornamelijk in te zetten op - welja - techno. Geen relletjes over de affiche dus. De voorbije edities kreeg het dancefestival nochtans vaker de wind van voren. Meestal kwam de hardste kritiek uit de hoek van puristen: het festival zou zijn roots verloochenen door punkerige gezanten als Klaxons en Goose te programmeren. En dat drum-'n-bassprins Netsky één jaar de lakens uitdeelde, viel al evenmin in goede aarde. Mettertijd werd die eclectische affiche wel getolereerd, maar fans van het eerste uur haakten haast voltallig af. Twaalf jaar geleden overleed I Love Techno, klinkt het in die kringen.

Underworld. Beeld Alex Vanhee
Underworld.Beeld Alex Vanhee

Nieuwe levensadem

Een voorbarige rouwbrief, mocht je zaterdag constateren. Enige herbronning gaf namelijk een nieuwe levensadem aan het dancefestival. Daarbij werden opvallende technojonkies als Happa, Paula Temple en Rødhåd provocatief uitgespeeld tegen oude rotten als Jeff Mills en Dave Clarke, terwijl Paul Kalkbrenner en Underworld door de massa binnengehaald werden als volkshelden.

Techno in verleden, heden en toekomst.

Toch zal de heropleving van ILT als back-to-the-rootsfestival wellicht een werk van langere duur worden. De afgelopen negentiende editie lokte bijvoorbeeld maar 26.000 man naar Flanders Expo: ruim een vijfde minder in vergelijking met de meest succesvolle jaargangen. Het publiek ging dus niet meteen méé overstag voor de herbronningsstrategie. Maar is dat niet gewoon een kwestie van tijd?

Het geweer van schouder veranderen bleek immers een gouden zet. Zo oogde de affiche voor het eerst in jaren weer redelijk spectaculair voor een mega-evenement. Opwindende Berlijnse clubs als Berghain stuurden hun illustere afgezanten, en progressive techno kreeg net zoveel ruimte om te floreren als oldschool techno.

In die laatste lichting maakte het jonkie Happa grote indruk: dit 16-jarige wonderkind liet zich duidelijk beïnvloeden door de Oude Meesters, maar zijn beats klonken zelden rechttoe-rechtaan waardoor hij techno een opmerkelijk nieuw élan gaf. Zijn set was niet bepaald gericht op heupen en voeten, maar wel op elk atoom van je hersenschors. Een hypnotiserende Rødhåd koos op zijn beurt voor hippe Berliner techno, die kil en koud klonk, maar in de beats een stevige hartslag parkeerde. In de Black Room, waar hij en Happa speelden, zou je tegen het ochtendgloren ook nog brutaal opgeschrikt worden door Paula Temple, die je platgewalste zintuigen na een avond feesten terug uit elkaar pulkte met beenharde techno. Geen pijnloze affaire, maar wel één met groot effect.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Zelden integraal boeiend

Het grootste euvel van de avond? De set van de meeste artiesten kon eigenlijk zelden integraal boeien. Het dak ging eraf bij 'Walking with Elephants' van Ten Walls of 'Sky and Sand' van Paul Kalkbrenner, en even leek het zelfs of de dansvloer het zou begeven toen de eerste synthklanken van 'Born Slippy' door de boxen gejaagd werden bij Underworld. Maar net zo vaak banjerden deze livesets braaf voort. Het duurde bijvoorbeeld een ellendige poos vooraleer Karl Hyde, Darren Emerson en Rick Smith hun juiste draai vonden op het podium. Pas na ruim een half uur, met 'Two Months Off' en 'Mmm... Skyscraper, I Love You' merkte je een kentering in de veel te grote Blue Room. Tijdens de finale met 'Born Slippy' brak iedereen de boîte af: zweet spatte van de muren, strotten werden opgengesperd en "lagers, lagers" werden besteld.

De back-to-backset van Daniel Avery met Erol Alkan deden net zo goed beroep op enige inschikkelijkheid: op hun dooie gemak leken ze hun set naar het hoogtepunt te sturen. Nochtans bleek die duo-aanpak wel de spannendste van de hele avond. Schouder aan schouder posteerden Alkan en diens poulain Avery zich in de dj-booth. Een clash van generaties, maar ook één van stijlen. Avery dreef daarbij een kleinhandeltje in techno, warme sfeer en house, met een dynamiek die een liefde voor alternatieve ninetiesrock verraadt. Alkan koos op zijn beurt liefst voor opzwepende klanken en loodzware beats die de vullingen uit je tanden dreunen. Ondanks die explosieve benadering kwam hun set pas in de laatste rechte lijn helemaal van de grond, al garandeerden hun keuzes wél een spektakel voor likkebaardende melomanen.

Gezelligst bleek het in de Red Room, die bijna een nacht lang barstensvol zat. Dat betekende helaas ook dat de gemiddelde I Love Techno-ganger toch iets conservatiever is dan ze wil toegeven. In de Red Room gaven namelijk de oude getrouwen thuis: de Baron van Techno Dave Clarke heeft inmiddels een residency op ILT na 17 van de 19 edities en kon alweer op een stormloop rekenen. Ook Jeff Mills deelt een verleden met het festival wat zich vertaalde in een warme ontvangst. Bij de welbekende Vitalic kon je naderhand zelfs over de koppen lopen.

Happa. Beeld Alex Vanhee
Happa.Beeld Alex Vanhee

Toekomst is techno

Wie even geen zin had in zo'n overrompeling, of een spervuur aan beats en blieps, kon dan weer uitwijken naar de Chill Out-room. Daar kreeg je de kans om uit te blazen of te knikkebollen op zachte ambient en een nep grastapijt. Het exuberante sfeertje van Tomorrowland miste je helaas in Gent. Flanders Expo blijft dan ook het charisma hebben van een koude betonnen bunker, galmgat en uitgestorven lunapark. Eén waar je tegen het ochtendgloren zombies en wild grimassende fuifbeesten - stijf van Boliviaans marspoeder en ander chemisch lekkers - aantreft. Geen aantrekkelijk beeld. Dat de akoestiek ook te wensen liet, maakt het feestje er trouwens net zo min aantrekkelijker op.

Kortom: wil I Love Techno opnieuw le goût du jour worden, dient ze gewoon iets zwaarder te investeren in een totaalbeleving én in dezelfde aanpak die ze dit jaar hanteerde. De toekomst ligt bij techno.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234