Dinsdag 07/12/2021

I don't like sundays

Niets is erger dan een zondagnamiddag. Of het zou een maandagochtend moeten zijn. Mijn hele lange leven al worstel ik met de landerigheid die bij de tweede acte van zo'n dag des Heren lijkt te horen. En ik hoef niet eens in een Madeleine van Proust te bijten om de hele reutemeteut van zo'n 'lazy sunday afternoon' weer aan mijn geestesoog voorbij te zien dansen.

Die ellendige taak voor meetkunde waar je maar niet aan begon, zodat ze ook nooit afraakte. Dat hardnekkige ritueel van de kip, de kroketten en de appelmoes die je 52 keer per jaar door je keelgat moest jagen. De hardwerkende vader die altijd net in slaap viel (of deed alsof) wanneer op die kleine wolkenkrabber van een radio het 'Slavenkoor' ging klinken waarmee het door de vierkoppige kroost hartgrondig gehate 'Opera en Belcanto' van Etienne Vanneste altijd begon, wat ervoor zorgde dat wij er vaak niet in slaagden de 4 x 10 frank af te bedelen die we nodig hadden om in de buurtbioscopen Novelty, Leopold, Rio of Rixy een in het Frans gedubde western met Alan Ladd of Audie Murphy te gaan bekijken.

Meestal werd het de Rixy, omdat ze daar soms twee films voor de prijs van één gaven en die zaal slechts op loopafstand van het Jourdanplein lag, waar ook vijftig jaar geleden al het méér dan legendarische frietkraam Antoine stond te blinken van het vet.

Ik heb er behalve veel mooie herinneringen ook een zetmeelverslaving aan over gehouden en diepe eeuwige liefde voor mosterd, de enige saus die je er gratis bij de verrukkelijke patat kon krijgen.

Zeker ben ik er niet van, maar wellicht stamden de goddelijke frites die zo vakkundig versneden en goudgebakken terechtkwamen in de puntzakken van Antoine van bij de buurman van Cinema Rixy, Aardappelhandel Taes.

Mijn broers waren bevriend met de zoon des huizes van het aardappelhuis. Valère heette die toen nogal zwaarlijvig jongen. Om het overzichtelijk te houden werd hij door ons gewoon aangesproken als de 'Dikken Taes'.

Valère was een wonderlijke jongen. Tegelijk filosoof en rekenwonder. En grapjas. Dezer dagen zou hij een eigen show hebben op Canvas+, maar toen stapte hij na het minimum aan middelbaar onderricht gewoon de zaak van zijn vader in en voor hij het goed wist stond de voormalige wetenschapsfilosoof/stand-upcomedian zijn leven lang tussen de bintjes, de rattekes en de eigenheimers.

Iedere zondag op de zogenaamde Place Jourdan en de rest van de week op het Sint-Katelijneplein in het centrum van Brussel.

Ik zag hem daar voor het eerst terug toen ik een kwarteeuw geleden in die buurt kwam wonen en ging ervan uit dat ik hem daar ook de rest van mijn leven nog zou zien staan, net naast de plaatselijke kerk en schuin tegenover de hoofdstedelijke headquarters van de Open Vld.

Maar Valère zal er vanaf nu niet meer staan, vrees ik.

Doodgekoejoneerd door dwaze regelgeving van de stad Brussel, hoor ik links en rechts. Doodgevallen in zijn buitenhuis in Frankrijk, zegt een ander.

Middenstanders weten geen weg met vakantie, dat is bekend. Maar Valère Taes was geen middenstander. Hij was helemaal een mijnheer.

Valère, ik hoor dat je de laatste maanden alleen nog maar droog brood at. Dat was geen goed idee. Schakel vanaf morgenvroeg over op rijstpap met gouden lepeltjes. En laat nog wat over voor mij tegen de dag dat ik langskom, in die hemel

Maar ik ging het over zondagmiddag hebben.

Of misschien toch maar liever niet.

Zelfmoord blijft altijd een optie, of scheten laten op de wijs van het hele repertoire van Stan Van Samang. Oude dametjes beroven in Metro Rogier kan eveneens overwogen worden of tussen duizend dikke Duitsers gaan staan bij dat miserabele beeldje van Manneken Pis.

Dan maar de boekhandel in. Filigranes, Tropismes, Waterstone's, Stirling, ze hebben allemaal iets maar waar ik écht moeilijk voorbij kan, is het schrijvershuis Passa Porta, op een steenworp van de beurs. Véél méér dan een boekhandel, maar toch ook een boekhandel en zelfs een goeie!

Een open huis waar het Nederlands, Engels, Frans en Duits vrienden van elkaar zijn en waar de rekken goed gevuld zijn met gedrukt goud.

Een plek om te ademen ook, pal in het midden van boetiekland.

Ik ontdekte er vorige week zelfs een boek waarin geschreven stond wat een mens zoal moet doen op een zondagmiddag in Brussel.

Had ik dat maar gelezen eer ik aan dit opstel begon.

Dan kon ik me misschien eindelijk verzoenen met die verdomde luie zondag na de noen.

Schrijvershuis Passa Porta is véél meer dan een goede boekhandel. Het is een plek om te ademen, pal in het midden van boetiekland

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234