Zaterdag 03/12/2022

Hype hype hoera

"Uit bezorgdheid om de veiligheid van onze klanten hebben we besloten de lancering af te gelasten in Beijing, Shanghai en Jakarta. De tassen zullen wel nog in beperkte oplage te koop worden aangeboden op 28 juli in Ierland en in Milaan." Dat bericht staat te lezen op de website van de Londense ontwerpster Anya Hindmarch. Veiligheid van onze klanten? Haar boodschappentassen van verantwoord katoen zijn nochtans bedoeld om ons gedrag te verbeteren. Voor een schoner milieu. Geen rommel meer op de vuilnisbelt Aarde, dankzij de herbruikbare boodschappentas. Met haar I'm not a plastic bag heeft de ontwerpster zo'n hype gecreëerd dat in Taiwan de oproerpolitie moest ingrijpen en verschillende mensen in het hospitaal belandden. In Hong Kong vielen er geen slachtoffers bij de verkoop, maar daar moest de politie het hele winkelcentrum afsluiten om rellen te voorkomen. Daardoor kunnen de fans er in de rest van Zuidoost-Azië dus naar fluiten. Anya Hindmarch is vooral bekend om haar dure, coole handtassen van om en bij de 1.500 euro per stuk. Op vraag van een Engelse supermarktketen maakte ze een linnen boodschappentas die de klanten ertoe moet aanzetten geen plastic exemplaren meer te gebruiken. Ruim een maand geleden werd ze gelanceerd in Londen, en al weken van tevoren werd er opgewonden over gecommuniceerd. Een bekende naam is kennelijk voldoende om massa's op de been te brengen, denk aan de collectie van Kate Moss voor Top Shop of van Karl Lagerfeld voor H&M. Wat drijft de mensen toch om te gaan bivakkeren voor een winkel om een T-shirt, een game of een boek van Harry Potter te bemachtigen? Dat zelfs een onnozele boodschappentas wereldwijd voor relletjes zou zorgen, was niet voorzien. Vorige week was New York aan de beurt, waar 20.000 tassen werden verkocht aan 15 $ per stuk, en ze vlogen weg uit de Whole Foods Stores, al mocht elke klant maximaal drie stuks aankopen. In een interview met de New York Times vertelde Hindmarch dat ze weet had van klanten die in Hong Kong hadden staan aanschuiven, maar met lege handen naar huis moesten en die van plan waren om het vliegtuig te nemen naar New York om daar hun kans te wagen. "Ik mag er niet aan denken wat voor effect dat heeft op hun ecologische voetstap", merkte ze nuchter op. Maar ze wist ook wel wat ze deed: "Om bewustzijn te creëren, moet je eerst een schaarste creëren. Dat doe je door de oplage beperkt te houden. Je moet milieu eerst cool maken, daarna wordt het een gewoonte." Wij Belgen zijn al opgevoed door onze supermarktketens, die ons gebruiken als wandelende reclameborden met hun herbruikbare tassen. Maar het is misschien een idee om nog meer klanten over de brug te krijgen. Waar wachten Delhaize of Carrefour op om Ann Demeulemeester of Dries van Noten aan het werk te zetten? Een zwarte met een grote witte raap op, of een gebloemde met kraaltjes. Geen mens die nog met plastic zou willen rondlopen. En voor diegenen die nu ook door de Anya Hindmarchmicrobe zouden zijn gebeten: haar tassen worden aanstaande zaterdag 28 juli in Milaan bij Corso Como en in Ierland bij Brown Thomas verkocht. Of gewoon surfen naar Ebay, waar je ze kan kopen voor prijzen variërend van 15 tot 300 $.

Doe mij dan maar hoge hakken

Over plateauzolen en stiletto's hebben we het op deze pagina's al eerder gehad. Wat ze doen is bekend: op hoge hakken loop je anders, je kantelt je bekken en je kuiten komen fraaier uit. Maar bovenal win je er enkele centimeters lengte mee. En dat is waarom ik plots een voorstander ben van de hoogste hakken. Veel meisjes en vrouwen vinden zichzelf kennelijk te klein. In China, zo zag ik in een reportage op Canvas, knipperen ze niet met hun ogen om hun scheenbenen doormidden te laten zagen. Rond hun benen komen beugels met klemmen en elke dag moeten de meisjes de schroeven een draai geven, zodat het been een millimeter wijkt. Als het goed gaat, groeit alles aan elkaar, en kunnen ze na een half jaar opnieuw leren lopen. Als alles goed gaat. Want we zagen ook een meisje dat na een half jaar lijden uit bed kwam met benen zo krom als die van een cowboy. Laconiek wees de dokter erop dat ze slecht vergroeid waren en dat een nieuwe operatie nodig was.

Hoewel ik gemakkelijk een lijst zou kunnen maken van alles wat er aan mij zou kunnen worden vergroot en verkleind, pieker ik er niet over om in een ziekenhuis binnen te gaan als dat niet echt moet. De jongere generaties stappen daar blijkbaar veel lichter overheen, en dat is hun goed recht. Wat me in de bewuste reportage echter danig dwars zat, was dat de Chinese bedrijfsleider - een man, wat dacht u - zonder blikken of blozen verkondigde dat hij zijn minder perfecte werkneemsters met zachte dwang naar de plastische chirurg zou sturen. Ze zouden daar immers mooier buitenkomen en bijgevolg meer klanten aanbrengen. Wie 's nachts gaat dromen van meer winst en 's morgens meisjes aanzet om hun mopsneus te laten verlengen of hun oogleden door te snijden, verdient eeuwigdurende jeuk op plekken die ik hier niet zal noemen.

Daarna ging de cameraploeg naar een van de laatste dorpen waar nog vrouwen wonen met voetjes van 9 centimeter groot. Van in hun prilste dagen werden ze ingebonden en de tenen omgeslagen, tot er klompjes ontstonden, iets wat om een mij niet geheel duidelijke reden heel aantrekkelijk was voor de mannen. De vrouwtjes lachten wat schaapachtig. "Tja, wij deden dat om aan een man een man te geraken. Als die meisjes vandaag zich laten verbouwen om aan een baan te geraken, dan begrijpen we dat." Toen zapte ik weg en ik kwam terecht in het prostitutiedistrict van Bangkok, waar verveelde tienermeisjes afspraken wie van hen vandaag in de auto van de dikke Japanner zou stappen. Ik werd ineens heel blij dat ik geen tiener meer was en in het Westen woon. En dat ik hoge hakken kan dragen als ik wil, maar dat niet moet om aan werk te geraken.

Tes bekans gedaan

Ondertussen beleven we een soort zomer, en verdeelde ik de voorbije week mijn tijd tussen fietsen, huishoudelijke klussen die al maanden lagen te wachten, en Gentse Feesten. Wie niet in deze stad woont, kan moeilijk bevatten wat de Feesten tien dagen lang met de mensen doen. Keer op keer, jaar na jaar, gebeuren er in die weken grote wonderen en kleine ongelukken. Onwezenlijke hoeveelheden drank worden verzwolgen zonder pijnlijke katers. Ontmoetingen en liefdes worden dezelfde dag nog een afscheid, echtgescheiden stellen belanden naast elkaar aan de tap, oude vrienden duiken op uit het niets en je belooft hen 'dat het deze keer niet zo lang meer zal duren'. En je ziet hen nooit meer terug. Achter de schermen houden politie en stadsdiensten de touwtjes strak in de hand, maar behalve bij het Te Deum, waar prinselijk bezoek was, blijft het blauw discreet op de achtergrond. Het stadsbestuur heeft een postmoderne functie uitgevonden en op T-shirts gedrukt: 'sfeerbeheer'. Wildplassers worden met zware boetes bedreigd, met wisselend succes. Het dagelijkse leven buiten de feestzone valt volledig stil. Mijn slager, bakker en viswinkel hebben de rolluiken neergelaten. Alleen de bekende drankenhandel aan het station blijft een zekerheid. Want er zijn ook veel verjaardagen en andere uitvluchten te vieren. Ik at kreeft bij een astrologische kreeft en mosselen bij een jarig huwelijkspaar. Een Ier bakte pizza's en een Gentenaar serveerde onder het motto Tes bekans griet konijn met pruimen in zijn achtertuintje. Ik ontdekte het salon van De Hel, het café waar ik lichtjaren geleden een grote liefde vond, en dat ik nu herontdekte met champagne en aangenaam gezelschap. Ik dook in het ruim van een binnenschip om te luisteren naar een parabel over de liefde. Ik zag vrouwen uit het station op tram 1 stappen, die aan de pot gel van hun tienerzoon hadden gezeten, en ik botste op boze jonge boeren uit Limburg, die niet konden lachen met de gevlekte koe aan Sint-Jacobs. Het zit er bijna op. Gent valt nu enkele dagen in zijn put van stilte. De feestvierders verplaatsen zich naar Oostende, voor Theater aan Zee, naar de Lokerse Feesten, naar de Zomer van Antwerpen, naar Dranouter. Of ze slapen een week en beginnen gewoon van voor af aan, met de Patersholfeesten. En ik ben blij dat de stad weer van ons is. Voor een jaartje.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234