Zaterdag 24/08/2019

Huwelijksreis om te huilen

Een jonge bruid staat aan het altaar, wanneer ze haar geliefde verliest. Wat volgt, is een huiveringwekkende honeymoon, en een moeizame ontdekkingsreis voorbij de eigen navel. Het levert Bat For Lashes een pijnlijk mooie conceptplaat op.

De Britse artieste Natasha Khan heeft Bat For Lashes altijd gebruikt als een vehikel voor verhalen. Of die nu uit haar eigen leven dan wel uit haar verbeelding geplukt werden, deed er voor haar nooit veel toe.

Deze keer is het verhaal achter haar plaat evenwel zo donker en dramatisch, dat je van de weeromstuit gaat opzoeken waar fictie stopt en waarheid begint. Gelukkig blijkt het tragische verhaal van bruidegom Joe, die met de auto verongelukt op weg naar zijn eigen huwelijk, volledig uit de fantasie van Khan gegrepen.

We hadden het moeten weten: de Britse, van half-Pakistaansen bloede, heeft een vreemde fascinatie voor huwelijk en horror. The Haunted Man ging over een man, die gekweld werd door het idee dat alleen de dood hem zou kunnen scheiden van zijn vrouw. Later bracht ze ook een psychedelische cover van de Iraanse song 'Aroos Phanom', wat zich laat vertalen als 'De bruid'. En vorig jaar regisseerde Khan de kortfilm I Do - een van de zes delen van de mozaïekfilm Madly, waarop The Bride nu blijkt te zijn gebaseerd.

Tussen hemelbed en hel

Die plaat ontvouwt zich in alle harmonie. De lieflijke naïviteit in de ouverture 'I Do' wordt verklankt met autoharp en vloeit over in het romantische 'Joe's Dream'. Daarin fluister-zingt Khan zachtmoedig, alsof je er de slaapkamer met hemelbed en zachte bries moet bijdenken.

Daarna slaat de stemming evenwel ineens om. 'In God's Dream' voelt beklemmend aan, en vormt de prelude tot het claustrofobische 'Honeymooning Alone', dat ingeleid wordt door gierende banden en een doffe, fatale klap.

De Bruid vlucht vervolgens vierklauwens weg van haar verdriet, en beleeft haar huwelijksreis in alle eenzaamheid. Om het onmogelijke rouwproces op armlengte te houden, gaat ze op zoek naar zichzelf en naar afleiding. U kunt al raden dat zoiets niet zonder slag of stoot verloopt.

Een loodzware hap? Dat is de plot van The Bride inderdaad, al countert Khan dat door de instrumentale bombast van haar muzikale verleden naar de achtergrond te dringen.

Soms doet een theatrale aanpak nog denken aan Kate Bush, zeker in 'Close Encounters', waarin Natasha Joe in het hiernamaals toezingt. Maar de songs worden vaak verrassend sober en elegant ingekleed, alsof het een delicaat requiem betreft.

Khan klinkt daarbij overigens net zo verslagen als verleidelijk. Sensueler klonk gesnotter nooit. Haar heldere, hoge stem komt nu eens ingetogen en breekbaar binnen, dan weer hoor je haar krachtiger en meer zelfverzekerd dan ooit uithalen.

Logisch ook: gaandeweg merk je dat dit net zo goed een verhaal van dood als van wedergeboorte is. Als dit idee haar opzet was, dan is Bat For Lashes met vlag en wimpel geslaagd: dood doet leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden