Zaterdag 18/01/2020

Humoradio Gaga

Zou er nu écht geen vaccin bestaan tegen Stan Van Samang? Dat soort dingen vraag ik mezelf de voorbije maanden wel eens meer af, nu er door een speling van het lot iets goed fout gegaan is met mijn radio-ontvanger. De knop daarvan stond namelijk al een jaar of tien vastgeroest op Radio 1, maar nu is daar geheel tegen mijn wil verandering in gekomen en word ik dag in, dag uit overspoeld door een omroepramp genaamd Radio Vlaanderen Internationaal, een zender die zijn playlists samenstelt volgens het principe van de etnische zuivering. Wie er gedraaid wil worden moet aan slechts één criterium voldoen: geboren zijn onder Roosendaal en boven Rijsel. Doffe ellende per strekkende meter is het resultaat en een voortdurende aanfluiting van hoe de muziekbeleving er anno 2009 in de ware wereld uitziet. En denk nu niet dat we iets tegen musicerende of zingende landgenoten hebben, want die zijn wel degelijk vaak goed tot zeer goed. Maar niet omdát ze landgenoten zijn.Wat er mij aan doet denken dat ik onlangs op de moltrein naar de methadonkliniek twee medereizigers een flauwe mop hoorde vertellen. Ze ging als volgt: “Een jonge man belt aan bij een villa in de Vlaamse rand en wanneer de vrouw des huizes openmaakt, zegt hij: ‘Dag mevrouw, ik ben Raymond van het Groenewoud en ik kom u zeggen dat ik van uw dochter houd’, waarop de vrouw de deur tegen de jonge man zijn neus dichtgooit. Even later belt er nog een jonge man die een beetje onder de acne zit. Hij zegt: ‘Dag mevrouw, ik ben Johan Verminnen en ik kom hier om uw dochter te beminnen’, waarop de vrouw de voordeur ook tegen deze jongen zijn neus dichtgooit. Ten slotte komt er een derde Vlaamse zanger, die aanbelt en zegt: ‘Dag mevrouw, ik ben Bobbejaan Schoepen...’, waarop de gevierde Kempense cowboy meteen de deur in zijn gezicht krijgt!” Ik had u gewaarschuwd: het was een flauwe grap. Grappen zijn, bij nader inzien, zelden grappig. Die bedenking maakte ik me ook toen ik deze week Nigel Williams op de praatbank zag zitten. Ik heb de rest van de avond dan maar zoekgemaakt door twee uur lang geboeid naar de prachtige, door de Brusselse Cinematek alweer met veel zorg en kennis samengestelde dvd (+boek) over een stuk van onze collectieve herinnering, deze keer de gloriedagen van de Sabena. Meer dan twee uur boeiend en ontroerend beeldmateriaal over een Belgisch avontuur dat eindigde in een Zwitserse grap en ook die zijn, dat weet iedereen die een beetje antropoloog is, nooit grappig.Terwijl ik op de trillende zwart-witbeelden zo’n oude zeepkist traag zag opstijgen boven de aardappelvelden van Diegem gingen mijn gedachten spontaan uit naar Sanoma City, het Finse fabriekje van gedrukt papier dat daar nu gevestigd is.Er wordt nog weinig gelachen, daar in Diegem. Ook het spook van de staking duikt er nu weer op omdat het personeel, volledig terecht, zijn stem wil laten horen in het debat dat door de directie al meteen vanuit een leugenachtige premisse gestart is. Namelijk dat Sanoma moet saneren omdat het een bedrijf in moeilijkheden zou zijn terwijl het dat vrijwel zeker niet is. Het is crisis, ja, maar een goed geleid bedrijf kan tegen een stootje en een betere bladenmaker dan Van Hecke zou niet toelaten dat een snotvod als Goedele ter meerdere glorie van één mediadel al een paar jaar gretig in de clubkas mag graaien en daar alle zuurstof opzuigt die andere en betere bladen wat meer ademruimte zou geven. Onder het personeel van Sanoma lijkt nu gelukkig ook stilaan de consensus te groeien dat niet Sanoma of zijzelf het probleem zijn, maar wel de eigen CEO, die behalve aan Goedele zelf ook aan het gelijknamige blad en aan de mislukte tv-plannen van de vuilgebekte diva al miljoenen euro’s verpatst heeft en, o tragedie, misschien wel net hetzelfde aantal euro’s dat hij nu meent te moeten besparen. Is het niet hoog tijd dat iemand eens een bloederig afgesneden paardenhoofd legt in het bedje dat Aimé voor zichzelf en la Liekens gespreid heeft? Nu, eerlijk gezegd kan het mij deep down inside geen halve apenreet schelen wat er met Story, Télémoustique en Libelle gebeurt, maar wat mij wel naar de blanke wapens zou kunnen doen grijpen is dat door de fratsen van Van Hecke een in dit land nog altijd bloednodig blad als Humo midscheeps geraakt zou worden. Want Humo, mijnheer Van Hecke, is helemaal niet van u of van Sanoma. Humo is van dit land, van al zijn lezers. En van Karel Anthierens, Willy Courteaux, Johan Struye, Herman Selleslags, Guy Mortier, Guido Van Meir, Marc Mijlemans, Herman de Coninck, Daan Delannoy, Kamagurka, Leo de Haes, Ever Meulen, Ingrid De Bie en ook van mij en alle andere mannen en vrouwen die er ooit gewerkt hebben. Humo is van iedereen, Aimé, behalve van u. Blijf er dus af en ga gewoon weg. De Belgische spoorwegen zoeken een conservator voor het treinmuseum, heb ik gehoord, en Francesca Vanthielen heeft dringend behoefte aan een tangoleraar in eigen streek. Go your own way, Aimé, zoals Fleetwood Mac ooit zo mooi voorzong.Ten afscheid nog één flauwe: een zeiksnor belt aan bij een groot huis in Diegem. Niemand komt opendoen, maar toch zegt hij wat hij te zeggen heeft : “Dag mevrouw, ik ben Aimé Van Hecke, en ik kom uw bedrijfke nekken.”Go now.Die was dan weer van de Moody Blues.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234