Woensdag 23/06/2021

Huiselijk geluk, huiselijk geweld

Hélène Schilders is correspondente voor De Morgen in Seattle.

Ontdaan komt D. op een avond thuis. Hij struikelt bijna over zijn woorden. Sandy, een van zijn medestudenten, was weer naar school gekomen. Een reden voor haar lange afwezigheid had ze niet gegeven. "Heb je de littekens niet gezien?", vroeg een vriendin. Eentje liep schuin over Sandy's hals, de andere zaten op haar gezicht en borst. Haar ex-man was op een avond langsgekomen. Meteen begon hij op haar in te steken. Hoog torende hij boven haar uit terwijl ze weerloos op de vloer lag. "Ik wil dat dit het laatste is wat je ziet", zei hij. Toen schoot hij een kogel door zijn hoofd.

"Hij was al hertrouwd en had een kind. Niet verslaafd, nooit agressief, niet geestelijk ziek", roept D. uit. We zijn met stomheid geslagen. Dat het nu ook is gebeurd met iemand die we kennen. Al maandenlang lezen we artikelen over vrouwen die door hun (ex-)partner worden omgebracht. Soms is de dader nog maar een puber. Het gebeurt zo vaak dat een plaatselijke weekbladcolumnist zijn seksegenoten opriep om elkaar op hun gewelddadige gedrag aan te spreken. Want de geweldplegers trekken zich alleen van andere mannen wat aan, meende hij.

Van de hulpinstanties moeten de vrouwen het in elk geval niet altijd hebben. Linda David werd in 1997 ontdekt in het woonbootje van haar man. Twaalf jaar had hij haar uitkering geïnd. Ondertussen lag zij tussen bergen hondenpoep te vegeteren. Haar echtgenoot, die in mei moet voorkomen, had zo hard op haar ingebeukt dat ze een gezicht als een bloemkool had. Ze was bijna blind, kreupel en had een hersenbeschadiging. Hoewel de man verscheidene hulpverleners had verjaagd voordat ze een voet op de boot konden zetten, was er nooit iemand op het idee gekomen om de politie erop af te sturen.

In de Verenigde Staten zie je meer vrouwen in traditionele mannenberoepen dan in Europa. Ze repareren de straat, bezorgen de post en werken bij de oproerpolitie. Ze bezetten topposities en worden in nieuwsprogramma's regelmatig als expert opgevoerd. De antiseksismewetten zijn hier streng. Wee de collega die een dubbelzinnige opmerking maakt.

In hetzelfde land is er zoveel agressie tegen vrouwen dat de waarschuwingen je om de oren vliegen. "Waar parkeer je de auto als je 's avonds in het centrum moet zijn?", vroeg D. toen ik net een aantal weken in Seattle woonde. "Gewoon", zei ik nietsvermoedend. "Op First, Second of Third Avenue." Het was een test. En mijn antwoord was hartstikke fout.

"Parkeer nooit aan het einde van Third Avenue!", riep hij uit. "Daar staat een hotel dat vol zit met psychiatrische patiënten. Levensgevaarlijk als je daar gaat lopen!" Ach, wat is het nou het ergste dat me kan overkomen?, zei ik. Dat mijn geld wordt gestolen? Smalend keek D. me aan: ik besefte toch zeker wel dat ik nu in Amerika woonde? Dat ik doodgeschoten kon worden. Of gekidnapt. Of in stukken gesneden. En ik moest al helemaal niet stoer gaan doen en een overvaller uitschelden, want dat zou hij van een vrouw zeker niet pikken.

"Mia Zapata dacht ook dat dit een veilige stad was", bromde D. De plaatselijke punkzangeres werd in 1993 's nachts op straat gevonden. Verkracht en vermoord. Ze was neergelegd alsof ze aan een kruis was gespijkerd. Haar moordenaar loopt nog steeds vrij rond. Mijn Duitse vriendin Christina werd door haar Amerikaanse man eveneens gebombardeerd met do's en don'ts: de deur overdag op slot draaien en nooit, nooit, nooit 's avonds door steegjes lopen.

We lachten erom. Wat een onzin! Zo leefden we in Europa toch ook niet? Op een dag ontving zij echter een erotische brief. De afzender was anoniem, het adres foutloos. Vlak erna werd ik 's nachts in de auto gevolgd door een jongen die ik slechts vluchtig had aangekeken bij de benzinepomp. Pas na een dodemansrit wist ik hem af te schudden.

Langzaam sluipt het erin. Je staart mannen niet langer aan. Als het laat wordt, vraag je - ooit leek het je belachelijk - of iemand je naar de auto wil brengen. En sinds het etentje met die werkrelatie weet je dat jovialiteit zelfs in dit land verkeerd kan worden opgevat. Het was al raar dat de conferentieorganisator uit het rietje van mijn milkshake dronk. Maar pas toen hij vroeg: "Wat vindt je vriend ervan dat je nu met mij uit bent?", begon me te dagen dat hij geen zaken wilde bespreken.

Het lag aan mij. Als je hier een vaste partner hebt, ga je niet uit met iemand van het andere geslacht. "Je blijft in de eenheid", legde een man me laatst uit na een interview. Hoewel het huwelijk voor veel Amerikanen nog steeds de ultieme droom is, werkt de realiteit averechts. Hij was ervan overtuigd: "Door dat gebrek aan vrijheid zijn er zoveel scheidingen."

Omdat hij de humor er ook van inzag, bood ik hem een drankje aan. Zonder bijbedoelingen, hij begreep dat vast wel. Maar opeens had hij haast. Hij had al twéé uur met mij zitten praten. Wat moest zijn vrouw wel niet denken dat hij nog niet thuis was?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234