Donderdag 02/12/2021

Huifkar

“Met Kris was het perfect”, zei Open Vld-boegbeeld Dirk Van Mechelen op het hoogtepunt van de verkiezingsstrijd. Dus: de vijand was perfect. Tja, gooi dan de handdoek in de ring, en ga naar Bokrijk voor vlaai en koffie. Fietstochtje toe.Na de boutade van Van Mechelen kon Vlaanderen niet anders meer dan stemmen voor CD&V. Wie van ons, stervelingen, zou de perfectie durven te trotseren? Ook nog in een land dat volgens VRT-politicologen meer hel dan hemel is. Je mag al blij zijn dat het monster van perfectie de nederigheid heeft van dualisme tussen droom en daad.CD&V kon dus de verkiezingen uitzingen als een huifkar. Dat deden ze van harte. Je kon erin, je kon eruit. Je kon er slapen en dansen. De narcose van een surplace was ook welkom. Geen standpunten, geen polarisatie, geen gezeik: iedereen bloembak. Ook nog in de fleur van zijn leven. Zeg dat tegen Vlamingen. En daar bovenop het gezicht van een beschaafde, bloemkoolgevlekte boekhouder, die zich nooit vertoond heeft met een BlackBerry of aanverwante moderniteiten. Hij wou niet eens op een tafel klimmen om te juichen. Weg Inge Vervotte.Vlaanderen is nu een bombastisch centrum, met rechtse sympathieën. De glimlach van de revolutie kom je er niet tegen. Het gaat alleen nog om het lamento, niet om de toekomst. Land van status-quo. Dan kun je, inderdaad, nergens beter zijn dan bij CD&V. Hart van regenbogen en provinciale triomfbogen. Slappe Jan van culturen. Internationalisme als coiffure. Ook nog met een Europese kopman die aan vermageringszuchtInhoud? Vrouwentongen!Eigenlijk zijn we terug in de jaren zeventig. Toen de CVP zich in een ongekend populisme kon wentelen met Leo Tindemans als gordel van smaragd. Politiek als design van smart en onbehagen. Zie eens wat ze mij aandoen! “Ik ga naar de koning.” Die democratie van ouwe vrijsters, zeg maar.Een crèche.Vandaag: een kleutertuin.Kris Peeters presenteerde zich op verkiezingsavond met open hemd. De strenge stropdas van Pim Fortuyn was afgeworpen. Jeunesse à la carte van de overwinningsroes. Niet dat het hem stond: ineens zag je rimpels van jaren in de nek van een bidprentje. Foute boel. Mij was het ook te roekeloos.De feeststemming bij CD&V was onbedaarlijk. Er werd zelfs met bloemen gegooid. Naar Jo, naar Veerle, naar Brigitte, naar het regenwoud Hilde Crevits. Het olifantje in de Zoo van Antwerpen heeft nooit zoveel hulde gekregen. En Vlaanderen was wel verzot op een olifant. Om maar te zeggen: het ene zoogdier is het andere niet, ook niet voor CD&V.Slangenkuil zonder tribune.Ik zag Marianne Thyssen hoog oprijzen uit haar frêle schouders. Zij is nooit echt serieus genomen door de bonzen van partij en vakbond. Muurbloem van de macht. Ook nog met ziekenfondsbrilletje. Marianne: altijd regent het ergens in haar. Vrouwtje op de tribune van FC Dender.Toen ik haar voor het eerst zag, wist ik: zij is onze Edith Piaf! De stem gaat verder dan het lichaam. Het ingevallen permanentje overstijgt mondaine coiffures. Je denkt aan een fröbelwezen, maar in de strakke gelaatstrekken ligt een slagveld voor anderen. Voor Dirk Van Mechelen, om maar eens iemand te noemen.Niet Kris Peeters, Marianne Thyssen is de gemiddelde Vlaming. Lichtjes gemanicuurd, wel met een schoot vol macht. De enige christelijke vrouw die Yves Leterme kon herleiden tot zijn ingewanden: rancune en chagrijn.Een wijf.In Marianne Thyssen stottert de macht. Dat is mooi en aandoenlijk. Zij geeft succes een verlegen glimlach. Zij ademt in het juk van welwillende vergeefsheid. En dat is precies de crux van CD&V: een vermeende minister-president met spierballen, een partijvoorzitter met charme - lichtjes ondervoed. Die breedte van het volk.Macho en tante non in één stembriefje.Ik buig diep voor Marianne. Intellectueel verweesd in haar publieke ruimte. Ten diepste genegeerd door alle Letermes van deze wereld. En dan toch: averechts geluk, armen hoog.Eigenlijk ben ik wel een beetje verliefd op Marianne. Ik zou haar graag leren kennen zonder die miserabele partijstaart. Gewoon onder het mensenrechtelijke motto: open oesters van andersdenkenden. Nee, het zal mij niet lukken. Mevrouw Thyssen is beton.Maar is het niet mooi dat je bij verkiezingen nog kunt dromen?Hoe moet het verder? Daar heeft de kiezer even niet aan gedacht. De kiezer is een botsautofanaat: altijd kermis. Mij niet gelaten. Budget, multiculturaliteit, Afghanistan: ocharme… Nee, daar hoor je Marianne en Kris ook niet over. Obama wil nog weleens een hoofddoekje tegenkomen, maar Marianne en Kris?Niet dat ze het zeggen.Vlaanderen anno 2009: reservaat van christenhonden? Enclave in wereldwijde zeeën? Rubber! Formule 1 in het diepst van de gedachten. Maar dan achterwaarts. En dus gaat Marianne Thyssen op de vlucht. Naar Europa, of all places. Naar een ongekende innerlijke ballingschap. Maar ze bleef lachen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234