Maandag 23/11/2020

Hugo heet eigenlijk Bart

Dior heeft zijn Belg: Raf Simons. Maar ook bij de HUGO-lijn van Hugo Boss zit er een landgenoot achter het merk: de nobele onbekende Bart De Backer. 'Deze stijl past perfect bij mij.'

Dat de gelauwerde Belgische designer Bruno Pieters HUGO, de avant-gardistische lijn van Hugo Boss, weer op de kaart zette, weet iedereen. Maar dat zijn opvolger óók een Belg is, is een goed bewaard geheim. Bart de Backer uit Steenokkerzeel: op zijn 36ste een gevierd modeontwerper met een blitzcarrière. In 2008 verkaste hij naar Duitsland voor Hugo Boss. Hij werkte twee jaar onder Bruno Pieters en werd toen zelf creatief directeur van de HUGO-mannencollectie.

"De afgelopen vier jaar waren fantastisch. Boss is een ongelooflijk internationaal bedrijf. En, anders dan bij mijn vorige jobs bij onder andere Mer Du Nord en Van Gils, komt mijn persoonlijke stijl overeen met die van HUGO. De meeste stukken uit mijn collecties wil ik zelf dragen", zegt De Backer, die we daags na zijn modeshow in Berlijn ontmoeten.

Met een jeans, kostuumjasje en een baard van drie dagen maakt hij een ontspannen indruk. Niet evident voor iemand die jaarlijks vier collecties bij elkaar moet tekenen. "Gelukkig werk ik met een team van vijftien mensen. Vier in plaats van twee collecties maken, is heel intensief. Het stopt nooit. Nu heb ik net de zomercollectie 2013 getoond, maar ik ben intussen alweer bezig aan de winter. Dat wordt een jubileumcollectie. De HUGO-lijn bestaat dan twintig jaar. Natuurlijk duik ik daarvoor in het archief. Het merk Hugo Boss dateert van 1923, maar de onconventionelere HUGO-lijn startte pas in 1993. Aanvankelijk was het duidelijk geïnspireerd op Yohji Yamamoto: oversized en geometrisch. Dat maakte plaats voor de rock-'n-roll-look en daarna kwamen de prints. Dat ging heel ver. Er stonden echt roze poedels op. Om maar te zeggen: HUGO heeft een turbulente stijlgeschiedenis." De Backer zegt niets te veel: in het verleden schoten de HUGO-collecties van het ene in het andere extreme. Toen Bruno Pieters in 2007 creatief directeur werd, kwam het tot een stijlbreuk. "Bruno introduceerde het designaspect in de HUGO-lijn. Zijn collecties waren grafisch en tailored. Artistiek was hij heel sterk, maar met de verkoopbaarheid was hij minder bezig. Toen ik voor HUGO kwam werken, probeerde ik een commerciële vertaling te maken van Bruno's visie.

"Zelf zie ik de HUGO-man als een gesofisticeerde rebel: hij ziet er graag goed uit, maar hij wil zich onderscheiden van de mainstream. De Amerikaanse acteur-muzikant Jared Leto vind ik daar het ultieme voorbeeld van. Turbulent met een eigen stijl. Een tikkeltje edgy, maar altijd verzorgd. Niet toevallig is hij het gezicht van ons parfum Just Different."

Oma's naaimachine

De Backer maakte zijn eerste modeschets als kind van 10 jaar. "Er zitten geen ontwerpers in mijn familie, maar ik kom wel uit een creatief nest. Mijn ene grootvader restaureerde meubels, de andere had een interieurwinkel. Ik herinner me nog levendig hoe ik elke woensdagmiddag onder mijn oma's naaimachine zat. Zij stikte gordijnen en ik speelde met de stof. Mijn vader was ingenieur, maar muziek was zijn grote liefde. Creativiteit was erg belangrijk in ons gezin. Maar mijn ouders focusten vooral op individuele ontwikkeling. Hun boodschap: je moet doen wat je graag doet en wat je goed kunt. Ongeacht wat anderen daarvan vinden. Zo werd ik modeontwerper en mijn zus elektricien", legt de designer uit.

Zoals de meeste bekende Belgische ontwerpers rolde ook Bart De Backer uit de stal van de Antwerpse academie. Hij studeerde af in 2000. "Dankzij de academie had ik veel goede contacten. Zo werkte ik tijdens mijn studie al bij Ann Demeulemeester. Zij leerde me hoe belangrijk details zijn. Later kwam ik terecht bij Van Gils, een klassiek Nederlands mannenmerk geschoeid op Italiaanse leest. Daar leerde ik echt de basis van de herenmode. Ik werkte samen met alle Italiaanse fabrikanten. Zo ontdekte ik bijvoorbeeld wat een super 100 in wol is. Bij Van Gils was ik alleen verantwoordelijk voor twee lijnen. Dat was zwaar, maar ik heb nog nooit zoveel geleerd als toen. Daar profiteer ik nog elke dag van."

We zijn in het Berlijnse kantoor van Hugo Boss, een oud fabriekspand aan de Spree. Daags voor onze ontmoeting toonde De Backer samen met Eyan Allen - verantwoordelijk voor de vrouwencollecties van HUGO - de zomerlooks van 2013: een futuristisch aandoende collectie met sobere lijnvoering. Gaapt na het defilé voor hem het zwarte gat? "Zo'n show is de apotheose van een collectie. Daar kan ik echt mijn visie laten zien. Maar iemand op straat die mijn kleren draagt, dat is het grootste compliment dat een ontwerper kan krijgen. Ik ben dol op mode, maar ook op eenvoud. Ik wil geen ondraagbare high fashion maken. Mijn doel is om kleren te maken waar mensen zich goed in voelen. Ik hecht veel waarde aan de tijdgeest. Ik vind: om een goede collectie te tekenen, moet je een halve antropoloog zijn", lacht de uitgeweken Vlaming.

Dol op vrouwenmode

De droom om een eigen label te beginnen is niet zo groot meer als vroeger. De Backer: "Ik doe niet aan carrièreplanning op lange termijn, maar ik ben wel ambitieus. Toen ik bij HUGO kwam, was ik verantwoordelijk voor een deel van de mannencollectie, nu voor de volledige. Dan denk ik wel: what's next? Een logische volgende stap is de mannen- én de vrouwencollectie ontwerpen. Ik ben dol op vrouwenmode. Daarmee kun je nog meer uitpakken. In de studio zitten de bureaus van de mannen- en de vrouwenafdeling naast elkaar. Als ik een mooie jurk zie passeren, kan ik daar heel emotioneel van worden. Dat ik ooit mijn eigen label begin, sluit ik niet uit. Maar de drang was vroeger groter dan nu. Dat komt vooral omdat ik me erg goed voel bij HUGO. De stijl past perfect bij mijn persoonlijke smaak.

"Bij Hugo Boss heb ik veel meer mogelijkheden dan als zelfstandig designer. Er zit hier zo veel knowhow. Zo is er een fantastische samplestudio met talloze naaisters en patroontekenaars. Als ik hen vandaag een schets bezorg, heb ik binnen anderhalve week een afgewerkt prototype. Er is veel ruimte voor experiment. Ook qua stoffen is Hugo Boss heel innovatief. Maar liefst 70 procent van al onze stoffen ontwikkelen we zelf, in samenspraak met de producent. Als ontwerper is zo'n werkomgeving pure luxe."

"Als onafhankelijke ontwerper moet je echt alles zelf doen. Nu heb ik iemand die mijn hele leven plant, professioneel en privé. Zo kan ik zelf continu creatief bezig zijn. Het is erg intensief, maar dat vind ik ook fijn. Zodra een collectie af is, vind ik die niet meer interessant. Dan is het tijd voor de volgende." Terwijl wij onze ogen nog eens over de nieuwe collectie laten glijden, dwalen zijn gedachten waarschijnlijk alweer af naar de volgende. Wedden dat hij vanavond alweer achter zijn tekentafel kruipt?

www.hugoboss.com

Who's in a name?

Veel grote modemerken dragen nog wel de naam van hun ontwerper, maar vaak niet meer dan dat. Jong talent heeft allang de plaats ingenomen achter de ontwerptafel.

Christian Dior stond eigenlijk maar tien jaar aan het hoofd van zijn modehuis. Hij was revolutionair met zijn New Look, maar zijn verschillende opvolgers maakten het modehuis Christian Dior tot een van de meest iconische modenamen van Parijs. De plotse dood van Christain Dior in 1957 zorgde voor totale chaos. De redding kwam van Diors 21-jarige assistent Yves Saint Laurent. Het is haast overbodig te vermelden dat die succesvol in de voetsporen van zijn leermeester trad. Na zes Diorcollecties vertrok Yves Saint Laurent om zijn eigen modehuis op te richten. Tegenwoordig verpersoonlijken twee Belgen de iconische fiftiesontwerper: Kris Van Assche (foto) tekent de mannen, Raf Simons de vrouwen.

Van zijn eigen huis bleef Yves Saint Laurent hoofdontwerper tot Gucci in 1999 de aandelen verwierf. Toenmalig Gucci-ontwerper Tom Ford werd hoofd van de designafdeling ready-to-wear, Saint Laurent bleef de haute couture ontwerpen tot de afdeling door geldproblemen moest sluiten. In 2004 nam Italiaan Stefano Pilati (foto) het over, sinds dit jaar is de bejubelde ontwerper Hedi Slimane creatief directeur van Saint Laurent Paris.

Soms gaat de identificatie met een overleden ontwerper zelfs zo ver dat de nieuwe designer synoniem wordt met het modehuis. Denk maar aan Karl Lagerfeld en Chanel. Al 45 jaar tekent hij de collecties. En van 1966 tot 1997 was hij designer van Chloé: het merk van de Frans-Egyptische Gaby Aghion. Zij werkte al die tijd nog in het bedrijf, maar liet het ontwerpwerk over aan Lagerfeld.

Ook levende ontwerpers gaan dus soms op zoek naar een ghostwriter. Zo gaf het roodharige tricoticoon Sonia Rykiel in 2008 het stokje door aan haar dochter Nathalie (foto).

Intussen maakt ook kleindochter Lola Rykiel haar intrede aan de zakelijke kant van het modehuis. Maar oma - intussen 82 - is nog steeds aanwezig op alle shows.

Ook bij Alexander McQueen zit er iemand anders achter de tekentafel. Na zijn zelfdoding nam assistente Sarah Burton de lege plaats in. Ze stal meteen de show met de trouwjurk van de Britse kroonprinses Kate.

Het huis Versace kampte met een opvolgingsprobleem toen Gianni in 1997 werd vermoord. Daar bleef het in de familie: zijn zus Donatella (foto) doet het label van haar broer alle eer aan.

De Spaanse Christobal Balenciaga startte zijn modehuis in 1919 en sloot het in 1968 uit protest tegen de vulgarisering. Toen hij vier jaar later stierf, namen zijn neven het huis over. Sinds 1995 scheert Nicolas Ghesquière (foto) hoge toppen als neo-Balenciaga.

De Japanse designer Kenzo verruilde in 1999 zijn modejob voor de kunstenaarsstiel. Het merk werd tot 2011 voortgezet door de Sardijnse Antonio Marras. Vorige zomer namen Humberto Leon en Carol Lim de fakkel over.

Het nu zo hippe Céline werd in 1945 opgericht door Céline Vipiana. Na haar dood in 1997 tekende Michael Kors in haar stijl. Later volgden de Italiaanse Roberto Menichetti en de Kroatische Ivana Omazic. Sinds Phoebe Philo vier jaar geleden de nieuwe Céline werd, is het merk mateloos populair.

Hubert de Givenchy, een tijdgenoot van Dior, stond 43 jaar lang aan het hoofd van zijn eigen modehuis. In 1995 ging hij met pensioen. John Galliano stapte voor heel even in zijn voetsporen, maar vertrok dan naar Dior. Ook Alexander McQueen en Julian McDonald tekenden onder zijn naam. Sinds 2005 neemt de erg gewaardeerde Italiaan Ricardo Tisci de honneurs waar.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234