Maandag 14/10/2019

Houten palletten

Het afgelopen jaar was opnieuw een uitputtingsslag voor Jeroen Meus (38). "Ik doe vanaf nu alleen nog waar ik goesting in heb", zegt de publiekslieveling vastbesloten. Een gesprek over de keuken van zijn grootouders, een bordeel in Nevada en de boodschap die hij heeft voor het restaurant dat de Gouden Goesting 2016 wegkaapt.

Werd geboren in 1978 in Leuven.

Studeerde aan Hotelschool Ter Duinen in Koksijde.

Belandde tijdens zijn stage met zijn gezicht in de foie gras na een klap van de chef.

Was o.a. te zien in Aan tafel (Eén), Wie komt er eten? (vtm), De snelle hap (Vitaya), Met Meus en vork (vtm), Plat préféré (Canvas), De Patat (Canvas) en Goed Volk (Eén).

Presenteert sinds 2010 Dagelijkse Kost op Eén.

Was tot 2014 medezaakvoerder van Luzine in Wilsele.

Opende in 2015 zijn hotdogrestaurant Würst in Leuven, daarna volgde Würst Gent.

Zijn contract bij de VRT loopt nog drie jaar.

Bracht onlangs zijn zevende boek Dagelijkse Kost. Koken met gezond verstand uit.

Trouwde in 2013 met Stéphanie, samen hebben ze een zoon Georges (4).

Eerst nog even aandacht geven aan mijn verslaving", grijnst Jeroen Meus terwijl hij in de keuken van Dagelijkse Kost in een la rommelt. De tv-kok haalt er een stuk pure chocolade uit en begint er op te knabbelen. "Ook een stukje?" Het is vrijdagnamiddag, de ondergaande herfstzon werpt zijn stralenbundel tussen de platenspeler, kickertafel en houten meubeltjes die opgesteld staan voor het intussen zo vertrouwde kookeiland. Een handvol studenten met blozende wangen verdringt zich aan het raam van de keuken in hartje Leuven. Van zodra Jeroens hoofd in hun vizier komt, beginnen ze en masse te joelen. "Ik voel me net Sinterklaas", glimlacht de tv-kok.

Soms is Sinterklaas moe. Je gaf aan je in 2017 enkel te willen focussen op Dagelijkse Kost. Vanwaar die beslissing?

"I paid it forward, zeg ik vaak tegen mijn vrienden. Ik werk sinds mijn veertiende, zowel in de weekends als op feestdagen en in vakantieperiodes. Je kan veel van me zeggen, maar niet dat ik het slecht gedaan heb. Ik kan het mij permitteren om het volgend jaar wat rustiger aan te doen en meer tijd door te brengen met mijn vrouw en zoon. Georges is nu vier jaar, en ik wil hem vaker zien. Ik zeg dat al zo lang, nu wil ik daar werk van maken. Zelf hunker ik er ook naar, dit jaar was opnieuw echt niet normaal. Een paar jaar geleden zei ik nog dat ik op mijn 50ste, ten laatste 55ste, met pensioen wil, maar ik bén eigenlijk al met pensioen. Ik doe alleen nog waar ik goesting in heb."

Meer dan 1.500 afleveringen staan er intussen op de teller, maar je blijft onvermoeibaar boter in de pan smelten. Toen Bartel Van Riets tuinprogramma werd stopgezet, zei hij: "Je kunt een zaadje niet op honderd manieren in de grond stoppen."

"Daar ben ik het niet mee eens. Je kan jezelf altijd heruitvinden, dat doen we met Dagelijkse Kost ook. Als je mijn laatste boek naast het eerste legt, zie je de evolutie. We zitten met onze keuken nu in de stad. Dat heeft effect, we zien een duidelijke verjonging bij de kijkers. Binnenkort neemt een vrouwelijke regisseur het over en dan hebben we voor het eerst een dialoog tussen man en vrouw in de keuken. Dat zijn zaken die je buiten het recept en het planten van een zaadje kan doen om je programma boeiend te maken. Dagelijkse Kost draait niet om die recepten alleen. Een echte diamant is pas oogverblindend als hij langs alle kanten goed geslepen is. Niet dat ik het van plan ben, maar ik zou best mijn oude recepten opnieuw kunnen maken zonder dat iemand het merkt."

Doen positieve reacties je meer dan kijkcijfers?

"Ik volg de kijkcijfers op de voet, ik zal niet zeggen dat ik daar niet ontvankelijk voor ben. Ik kook virtueel, mijn klanten zijn de kijkers. Natuurlijk is het leuk om voor een half miljoen man te koken en complimentjes te krijgen op straat. Een kok is per definitie ijdel, ik hou van applaus zoals een acteur dat doet. Zien dat een nieuwe generatie kijkers zich aandient, bezorgt me een enorme kick."

Kunnen we je laatste boek zien als een reactie op de opgestoken vinger van voedingsconsulenten? Het is de eerste keer dat je een statement maakt.

"Wat mij vooral zo stoort bij sommige gezondheidshypes is dat ze je continu het gevoel geven dat je ziek bent, dat je dit en dat zou moeten laten. Eten en de gesprekken daarover moeten een mens blij maken, vind ik. Maar je zal mij nooit een professor horen tegenspreken, daar ben ik niet voor geschoold. Het enige wat ik zeg is: doe eens twee seconden normaal. Na een quinoasalade wil ik worst met andijvie in witte saus en patatten, daar is helemaal niets mis mee."

In Goed Volk, waarvan het tweede seizoen dit voorjaar op Eén te zien is, speelt eten een heel andere rol. Welke gemeenschap stond al lang op je verlanglijstje?

"Het Vreemdelingenlegioen van Frankrijk. Na drie jaar is het ons gelukt om als een van de eerste cameraploegen een elite-onderdeel van het Franse leger te volgen. Mensen met een andere nationaliteit en een strafblad kunnen zich na een strenge selectie aansluiten als kanonnenvlees. Na vijf jaar dienst krijgen ze het Franse staatsburgerschap en zijn hun zonden vergeven. Hoe wanhopig kan je zijn dat je voor een ander land gaat vechten? Ik vond het indrukwekkend om acht dagen te mogen meedraaien bij de rekruten.

Voor Goed Volk zet ik mijn cv in om via de keukendeur binnen te glippen in een gemeenschap die relatief gesloten is, langs de voordeur is dat veel moeilijker. Ik ben een van de weinige koks die antropologisch te werk gaat. De combinatie van mijn twee grootste interesses, mensen en eten, kruidt mijn leven veel beter af. Het maakt me gelukkig dat ik met mijn eten ook andere dingen kan doen dan alleen koken. En ik hou er vrienden van over de hele wereld aan over. Als ik nu in Antwerpen kom, kan ik niet anders dan een bezoek brengen aan mijn chassidisch joodse vrienden. En de hoeren van het bordeel in Nevada zien me vast ook graag terugkomen." (lacht)

Bij de conditietest in Het Huis op Eén bleek dat je vijf jaar ouder bent dan je werkelijke leeftijd. Let je er nu meer op dat je genoeg sport en rust?

"Twee jaar! 40 was ik volgens de test, toch? Ik sport veel hoor, altijd gedaan. Ik fiets, ik trek de bossen in met mijn honden. Maar ik leef natuurlijk ook graag. Als dat wil zeggen dat ik daardoor vijf jaar minder lang leef, vind ik dat oké. Ik ben me er goed bewust van dat ik zwaar leef, maar die conditietest werd afgenomen toen ik net 48 uur aan een stuk gewerkt had en het seizoen van Dagelijkse Kost afliep."

24 jaar ben je intussen aan het travakken, zijn er dingen die je anders zou hebben aangepakt?

"Ik amuseer me rot en heb geen grote zorgen, ik ben blij met mijn parcours. Het was zwaar en pittig, maar soms moet je offers brengen om achteraf de vruchten te kunnen plukken. Toen ik 32 was, sliep ik met Stéphanie op een matras op houten palletten. Pas de laatste jaren hebben we iets opgebouwd, voordien waren we enkel bezig met werken, investeren en rekenen."

snobistisch eten

Je bent een geboren en getogen Leuvenaar, maar woont nu in Scherpenheuvel.

"In Schoonderbuken! Ze vermoorden mij in het dorp als ik zeg dat ik in Scherpenheuvel woon. Toch zal ik altijd een Leuvenaar blijven. Mijn leven speelt zich nog elke dag hier af."

Wat gaf de doorslag in jullie beslissing: anonimiteit, zuurstof of meer ruimte?

"Zuurstof is een goed woord, anonimiteit kan ik nergens vinden, dan moet ik naar Vietnam. Georges heeft nu ook meer speelruimte, de keerzijde is dat me dat een tikkeltje asocialer maakt. Toen we nog in Leuven woonden, was ik verplicht om met hem naar een speeltuintje te gaan, nu speelt hij in onze tuin. Maar ik kom graag thuis. Plaats hebben we, nu nog tijd."

Je ouders scheidden toen je twee was. Wat voor herinneringen heb je aan het eten in je jeugd?

"Ik heb als kind altijd vers eten voor mijn neus gekregen, nooit kwam er iets uit een potje of een blikje. Breed hadden mijn ouders het niet. Ik heb enkel opvallend gewone herinneringen aan eten, maar net omdat ze zo gewoon zijn, zijn ze ook zo puur. Als ik daar aan terugdenk, voelt dat alsof ik een warme deken over me heen trek. Van zodra eten snobistisch wordt, haak ik af."

Wat wens je de winnaar van de Gouden Goesting?

"Doe je ding en trek je vooral niet te veel aan van de Boxy's. (lacht) Ik heb het er altijd wat moeilijk mee als eten een wedstrijd wordt. Waarom moet het binnen de restaurantwereld toch altijd om lijstjes, sterren en punten draaien? Toen ik in de jury van Mijn Pop-uprestaurant zat, probeerde ik het mooie van ieder gerecht te zien. Elke kok doet uiteindelijk toch zijn best om er iets van zichzelf in te stoppen. Natuurlijk wens ik het winnende restaurant een dikke proficiat, maar ik hoop vooral dat ze altijd hun eigen koers blijven varen. Pas als je het juk van je kan afwerpen, kook je vrij en meestal ook beter. Als een regisseur bij het inblikken van een film al aan de Oscars denkt, is hij slecht bezig."

Dagelijkse Kost. Koken met gezond verstand,

Uitgeverij Manteau, € 24,99.

"Ik hou van

applaus zoals

een acteur

dat doet"

"Als ik binnenkom in Les Parisiennes, een klein restaurantje in boudoirstijl, zit ik precies in een Franse bistro. Probeer zeker de vergeten of minder bekende Franse dranken, verse oesters en huisbereide gravlax met een lekker sneetje toast. Een tof café dat ook in mijn boek staat is Oud Schunnebroeck in Schoonderbuken. Met maten spreek ik af in mijn stamkroeg Leuven Central, een bruin volkscafé."

Les Parisiennes, Schrijnmakersstraat 31,

3000 Leuven. www.les-parisiennes.eu.

Oud Schunnebroeck, Houwaartstraat 363,

3270 Schoonderbuken. Op Facebook.

Leuven Central, Margarethaplein 3, 3000 Leuven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234