Vrijdag 06/12/2019

Hotel Fabiola

Joachim Pohlmann is woordvoerder van Bart De Wever en schrijver. Zijn wisselcolumn met Kristof Calvo (Groen) verschijnt op vrijdag.

"Ooit schrijf ik er een boek over", verkondigde ik stellig. Sinds mijn eerste dag in Borgerhout ben ik er verliefd op. Op dat grauwe, betonnen blokkendoosje, achteruit gedrukt in de straat, met in blauwe letters op de lichtbak boven de ingang: Hotel Fabiola.

Die naam doet het hem. Nog steeds kan ik er niet passeren zonder die te neuriën op de wijs van 'Hotel California'. Maar ook de functie intrigeert: waarom baat iemand diep verscholen in Borgerhout intra muros een hotel uit?

Het cliënteel bestaat - afgeleid uit de bestelwagens die geparkeerd staan op de smalle asfaltstrook tussen de stoep en de entree - uit Oost-Europese bouwvakkers. Ze verblijven er enkele maanden en zijn dan weer weg. Waarna een nieuwe lading haar intrek neemt.

's Avonds staren ze uit hun hotelramen naar buiten, naar de opeengestapelde en dichtbevolkte huisjes. Het geheel straalt een rauwe, stedelijke mistroostigheid uit. Nee, een beetje schrijver weet het wel: hier zit een boek in.

Net voor kerst kwam mijn wederhelft terug van 't stad. Ze had een boekje voor me bij. Toen ik het uit het zakje van het antiquariaat haalde, zakte de grond onder mijn voeten weg. Hotel Fabiola heette het. Met 'iemand was je voor' vond ze de accentuering van mijn wanhoop nog nodig ook.

Het was een verzameling columns uit De Morgen. Vijftien jaar geleden logeerde een schrijver in opdracht van deze krant in het hotel. Als participerende observator zou hij het wel en wee van een toen beruchte buurt optekenen.

"Borgerhout is een processie van Echternach", merkt een vrouw in het boek op. Vooruitgang gaat er altijd gepaard met net iets minder achteruitgang. Wie het boek leest met uitzicht op de straten die erin beschreven worden, kan alleen versteld staan van zoveel scherpzinnigheid.

De pijnpunten werden aangepakt, maar zijn nog dezelfde. Zwerfvuil, gebrek aan groen, troosteloosheid. Nachtlawaai, vandalisme en verloedering. En uiteraard de organisch gegroeide segregatie tussen de gemeenschappen. Er is verbetering, maar het gaat traag.

De angst dat radicaliserende jongeren zich aansluiten bij IS verving de vrees dat ze zich aansluiten bij misdaadbendes. En ongerustheid over illegale Oost-Europeanen ruimde baan voor die over de vluchtelingenstroom. Voor elke drie stappen vooruit zijn er twee achteruit.

Daar kan ik niet veel meer aan toevoegen. Op nieuwjaarsnacht verdronk ik dan maar mijn literaire mislukking. Nadat de Ierse pub zijn laatste Guinness had getapt, nam ik een taxi. De breed lachende chauffeur - een man van mijn leeftijd - vroeg in Marokkaans Antwerps waar ik moest zijn. Bij de vermelding van de straatnaam was zijn spontane reactie: "Wat heb je daar verloren?" Dat ik er woonde, kon hij zich moeilijk inbeelden. Hij was er opgegroeid, zei hij. Hij vertelde over de benepen straten waar de muren op je afkomen en het gevoel van totale overbodigheid dat er heerste.

Hij had gezworen om weg te geraken van dat dode hoekje aarde waar alles scheen te mislukken. Nu woonde hij in de stadsrand, maar met zijn bijverdienste als taxichauffeur hoopte hij om met zijn gezin naar het groen te verhuizen.

Het Borgerhout waar hij over sprak, was mij vreemd. Zonder het te merken, vordert de processie. Hij zette me af aan de hoek van Hotel Fabiola. "Ik kan er een boek over schrijven", zei hij terwijl ik het bankbiljet overhandigde. "Laat maar zitten", was mijn antwoord. En weg was hij met het wisselgeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234