Donderdag 12/12/2019

Horror voor het hele gezin

Goed nieuws voor wie kinderen voor zombiefilms warm wil maken: ParaNorman is de eerste echte film met strompelende lijken voor kids.

Maar ook iemand die zich niet in dit genre thuisvoelt, zal met verwondering kijken naar dit verbluffende griezelminiatuur in 3D én stop-motion: de poppen zijn zo expressief geanimeerd dat je nauwelijks gelooft dat het allemaal handmatig is gebeurd.

Macabere festijnen in stop-motion, een animatietechniek waarbij de poppen bij ieder beeld een beetje bewogen worden zodat de illusie ontstaat dat ze leven, zijn niet nieuw. Denk maar aan Tim Burtons The Nightmare Before Christmas. Die enge musicalfantasie werd geregisseerd door Henry Selick, ook de man achter het gotische horrorsprookje Coraline. Meteen zijn we bij Laika beland, de studio achter Coraline en ParaNorman. Met amper twee films heeft deze in Portland gevestigde en door Nike-eigenaar Philip H. Knight opgerichte studio een nieuwe standaard voor stop-motion gezet.

Dat merk je in dit donker komische verhaal (over een jongetje dat als een zonderling beschouwd wordt) aan de ongelooflijke zin voor details in het productiedesign en de souplesse in de animatie. Het is alsof de makers, waaronder regisseur Sam Fell (Flushed Away), al dat ambachtelijke handwerk eenzelfde vitale cartooneske elan willen meegeven als een digitale Pixarfabel. Maar dan wel in een universum dat een stuk enger is en waarvan een geweldige tactiele kracht uitgaat.

Parabel

Het hoofdfiguurtje Norman is niet alleen geobsedeerd door zombiefilms en horrorverhalen, hij ziet ook de geesten van dode mensen en dieren. Hij praat er zelfs mee. Dé reden waarom deze knul met piekharen door iedereen, familie incluis, als een rare bekeken wordt en hij op school het mikpunt van pesterijen is. Totdat het stadje met zijn gammele huizen - een verzadigd gekleurd en barok gefotografeerd kleinstedelijk Amerika - door een driehonderd jaar oude vreselijke vloek van een heks dreigt getroffen te worden. En alleen Norman weet hoe het onheil voorkomen kan worden. Of hoe een stoet zombies, een outsider, veel donkere humor en kippenvelscènes (met een stijf lijk, een spook dat uit de toiletpot opduikt en een woud dat grillig tot leven komt) tot een parabel leiden over massahysterie en dat er niets verkeerd is aan het anders zijn of het van vreemde dingen houden.

Toegegeven, die laatste moraalles is voorspelbaar. Maar dit sprookje wordt zo verrukkelijk gebracht, inclusief speelse cinefiele referenties (van Evil Dead en The Fog tot Friday the 13th), dat zelfs de grootste cynicus of poppenhater overstag kan gaan. Het meest opmerkelijke is het gamma gezichtsuitdrukkingen van de personages. Dankzij nieuwe 3D-kleurenprinters konden er veel meer verwisselbare gezichten voor de poppen gecreëerd worden, wat leidt tot een minder houterige en bijzonder subtiele 'acteerstijl'. In een scène zie je Norman zijn tanden poetsen terwijl hij een zombiekop voor de spiegel trekt. Liefst 150 verschillende gezichten werden hiervoor met de hand op een hoofdje van nauwelijks vijf centimeter aangebracht. Zo kom je tot een bijzonder mooie, vermakelijke en spooky poppenfilm die met een virtuoze maniakale zorg in elkaar geknutseld is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234