Woensdag 27/10/2021

Hormonenperikelen en nanny’s zonder bh

Sex and the City begint met een homohuwelijk en heel veel wit, inclusief witte zwanen en een mannenkoor in witte smokings. Het is allemaal zo over the top dat regisseur Michael Patrick King wellicht van gay bashing beschuldigd zou worden als hij zelf niet homo was geweest.

Sequel van ‘Sex and the City’ laat zich opmerken door zijn gebrek aan subtiliteit

Uiteraard moest er een vervolg komen op de eerste Sex and the City-film, want dat was een stevige hit. Zo’n sequel uitbrengen is dus pure economische Hollywoodlogica.

De exuberante proloog lijkt uiteindelijk vooral bedoeld om de seksuele tolerantie van Amerika te beklemtonen, want in deze sequel komen de vier vriendinnen uit de televisiereeks Sex and the City in het Midden-Oosten terecht. En dat is toch even wennen.

We zijn inmiddels twee jaar verder en Carrie (Sarah Jessica Parker), Samantha (Kim Cattrall), Charlotte (Kristin Davis) en Miranda (Cynthia Nixon) zijn nog steeds de beste maatjes. Ze zijn ook nog steeds getrouwd, met uitzondering van Samantha. Zij is nog altijd meer geïnteresseerd in stomende seks. Maar ze wordt toch stilaan ook wat ouder en dus is ze druk in de weer met hormonen om haar menopauze onder controle te houden. Haar vriendinnen hebben zelfs een toepasselijk koosnaampje verzonnen: de hormonenfluisteraarster.

Om het eerste uur van deze sequel gevuld te krijgen, hebben de vrouwen van scenarist-regisseur Michael Patrick King allemaal hun eigen besognes meegekregen. Voor sexy Samantha is dat dus die hormonentoestand, terwijl advocate Miranda nog steeds een workaholic is, maar het momenteel knap lastig heeft met een nieuwe baas, die zo seksistisch is dat hij haar stelselmatig het zwijgen oplegt door haar gewoon zijn handplam te tonen. Van haar kant worstelt Charlotte met de knagende vaststelling dat ze dol is op haar twee dochtertjes, maar dat het moederschap erg vermoeiend en niet helemaal bevredigend is. Op de koop toe heeft ze een nanny ingehuurd die zonder beha door het leven dartelt, wat ook haar echtgenoot niet ontgaat. Het publiek kan er sowieso niet naast kijken, want het wordt in slow motion opgediend.

Hoofdpersonage Carrie heeft recht op meer dan één probleem. Ze heeft net een nieuw boek uit. Over het huwelijk, want na twee jaar is ze natuurlijk een experte. Maar de kritiek in haar lijfblad The New Yorker is ongenadig. En op het thuisfront ziet ze zich geconfronteerd met een echtgenoot die haar voor hun tweede huwelijksverjaardag een flatscreen cadeau doet, terwijl Carrie natuurlijk liever een juweel had gekregen. Die televisie is trouwens bestemd voor de slaapkamer, waar Mr. Big (Chris Noth) graag naar oude zwart-witfilms ligt te kijken terwijl Carrie veel liever zou uitgaan. Hoe kan zij anders aan de buitenwereld haar nieuwe hoge hakken laten zien? Het is niet meteen Bergman, maar een huwelijkscrisis lijkt toch niet zo veraf.

Na dat eerste uur vertrekt het viertal naar Abu Dhabi om daar, op uitnodiging van een of andere rijke sjeik, enkele dagen gratis te verblijven in een luxehotel, met voor ieder van hen een eigen wagen én een persoonlijke butler. Samantha heeft wel wat tegenslag, want haar Abdul is gay, zodat ze hem noodgedwongen dan maar met Paula Abdul aanspreekt.

In eerste instantie lijkt het wel alsof SATC 2 één grote, toeristische reclameclip voor Abu Dhabi zal worden, maar dan worden de vriendinnen, en vooral Samantha, geconfronteerd met de traditionele seksuele mores van het Midden-Oosten, waar bij voorbeeld een condoom voor evenveel afgrijzen zorgt als een hondendrol in de keuken van een sterrenrestaurant. Even lijkt steniging zelfs niet veraf, maar gelukkig wordt het frivole viertal net op tijd ontzet door vrouwen in boerka’s, waaronder zij natuurlijk de meest exclusieve mode dragen.

Ach, het is allemaal niet erg origineel of subtiel, tenzij men de verbastering van ‘Lawrence of Arabia’ tot ‘Lawrence of My Labia’ een toppunt van gesofisticeerde seksuele woordspeling wil vinden. Maar de lange speelduur glijdt opvallend vlot voorbij en de SATC-fans zullen zich wel (een beetje) kunnen amuseren. Wij niet, maar we behoren dan ook niet tot de doelgroep. En niemand heeft ons ooit beloofd dat ons werk altijd plezant zou zijn. (jan t.)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234