Vrijdag 23/10/2020

'Hopelijk overleef ik het, deze krankzinnige trip'

Begin dit jaar debuteerde Liesa Van der Aa met een plaat die 'Troops' heet. Het podium verovert dit Antwerpse vioolwonder dan weer met haar eenmansleger.

Voor de ogen van het publiek bouwt deze solo-artieste haar songs laagje per laagje op, gewapend met een viool, sampler en loopstation. Toevallig lijkt ze ook over zichzelf in laagjes te denken. "Wanneer je mij zou pellen als een uitje, ziet elke laag er volledig anders uit. Niet noodzakelijk mooier, wel anders."

Behalve een zelfverklaarde ui, herken je in Liesa Van der Aa ook een woelwater. In haar hoofd woedt voortdurend storm. Golven van losse gedachten, innerlijke conflicten en onzekerheden spoelen over ons heen wanneer we haar spreken. "Orde bewaren in mijn hoofd is niet mijn grootste sterkte", zegt ze achteraf. Maar gelukkig heeft ze ook groot nieuws voor De Morgen: "Ik heb gisteren een stunt uitgehaald", vertelt de artpop-muzikante. "In één dag tijd heb ik in de La Chapelle Studio's mijn debuut volledig opnieuw opgenomen. Zij het dit keer met zo'n veertig muzikanten."

Op Troops speelde je zowat elke noot zelf in. Waarom draai je het roer een kwartslag?

"Ik wilde weten hoe de plaat zou klinken als ik er een heel leger op afstuurde. Met andere mensen spelen, kan je naar grote hoogtes tillen. Troops moest ik evenwel eerst wel alleen maken."

Wat is je plan met die nieuwe opnames?

"In oktober zou de plaat op vinyl moeten verschijnen, samen met een documentaire op dvd, gedraaid door Gilles Coulier. Maar ik ben een perfectioniste. Als ik de plaat tijdens de mix niet goed genoeg blijkt, breng ik hem niet uit. Dat meen ik. Al zal ik het dan ook verschrikkelijk jammer vinden voor alle energie en tijd die anderen erin hebben gestoken."

Voor de release van je debuut vertelde je me al dat een opvolger in de maak is. Wordt dat plan uitgesteld?

"Nee. In januari begin ik te werken aan een aantal nieuwe platen. Een aantal, jawel (lacht). En dan is er ook nog een opera over Reinaert de Vos, bedoeld voor eind volgend jaar, waar heel wat tijd in kruipt. Mijn leven is echt in een stroomversnelling geraakt. Hopelijk overleef ik het, deze krankzinnige trip (lacht)."

No rest for the wicked?

"De grootheidswaanzin die mij is overvallen, begint me alleszins parten te spelen. Mijn vrienden waarschuwen me dat al mijn doelen ook haalbaar moeten blijven.Ze proberen me te temperen, maar ik denk niet dat dat mogelijk is."

Hoe verklaar je die werkwoede?

"Misschien is het iets genetisch waar ik tegen vecht: ik vind maar geen rust. Voortdurend stel ik me dezelfde vragen: wanneer zal ik tevreden zijn? Wanneer laat ik iets zoals het is? Ik besef dat mijn songs nooit écht af zullen zijn."

Kun je daar geen vrede mee nemen?

"Ik kom er geleidelijk achter dat ik alles wat ik doe, moet beschouwen als deel van een groter geheel. De 'live in de studio'-versie van Troops is zo'n nieuw hoofdstuk. Zong ik op Troops alle overdubs zelf in, dan wilde ik nu per se met een koor werken. Het mocht ook theatraler. Dat aspect interesseert me nog het meest. Ik zie mezelf niet als een liedjesschrijfster. Wel als een fan van het theatrale. Dat merkte ik ook aan de aanwijzingen die ik het koor gaf toen we 'Low Man's Land' inspeelden. Zo stelde ik hen voor: Je moet niet zingen als een koor. Doe of we kletterende ruzie maken op café!"

Ben je een controlegek?

"Ik kan een neurotische controlefreak zijn, maar tegelijk koester ik de chaos. Alles wat ik doe, spreekt elkaar tegen. Nietzsche schreef daar iets interessants over. Ik lees Nietzsche wel vaker op het toilet. (lacht) Als hij om die reden nu niet in zijn graf tolt, weet ik het ook niet meer. In Also Sprach Zarathustra beweert hij: 'Ik ben mezelf en de tegenstelling daarvan.' Die woorden gaan ook voor mij op."

Troops werd erg goed ontvangen. Zes weken lang bivakkeerde de plaat zelfs in de Ultratop. Maakt zoiets gelukkig?

"(oprecht verbaasd) Echt? Dat is fijn nieuws. Ik koesterde nochtans geen hoge verwachtingen. Wat me ook verrast, is dat ook Frankrijk, Duitsland en Zwitserland interesse tonen. Maar over de verkoop maak ik me heus geen illusies."

Je onderschat jezelf wel vaak. Is dat een verdedigingsmechanisme, of onzekerheid?

"Ik ken mijn zwaktes."

Moet je dan niet sterk in je schoenen staan om moederziel alleen voor een publiek te staan?

"Daar speelt eerder het kijk-eens-naar-mij-gevoel mee (lacht). In het dagelijkse leven ben ik allerminst een lefgozer. Onlangs mocht ik bijvoorbeeld in het voorprogramma van Antony & The Johnsons spelen, op Gent Jazz. Voordien deden we allebei hetzelfde festival aan in Nederland, sliepen we in hetzelfde hotel en waren we achteraf zelfs op hetzelfde feestje. Maar geen moment durfde ik hem aanspreken. Ik vond de moed gewoon niet."

Je vader, Frans Van der Aa, zou naar verluidt een uitstekende muzikant zijn. Zou hij ooit een gastrol mogen vertolken naast jou op het podium?

"Meteen! Met zijn trompet, gitaar, dwarsfluit of viool: hij is een fantastische multi-instrumentalist. Jammer dat mijn vader van zijn ouders nooit professioneel muzikant mocht worden. Geen wonder dat hij mij al op mijn vijfde muziek liet spelen. 'Komaan, kleine violiste. Hup hup! Liefde voor de muziek!' (denkt na) Met die gevleugelde woorden moet ik mezelf misschien wat vaker toespreken."

Troops is verschenen bij Louisa Daughter's Records. Liesa Van der Aa speelt maandag 30 juli op Theater aan Zee, Oostende. www.liesavanderaa.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234