Zondag 27/09/2020

HOOVERPHONIC

Pukkelpop is niet het zomerfestival met de meeste concerten - die eer (?) komt Dour toe - maar de tweedaagse Limburgse muziekhappening doet wel zijn best om zijn Waalse broer naar de kroon te steken. Wie als popliefhebber zijn gading niet vindt op een van de zes Pukkelpodia, is wel erg kieskeurig. Metro doorsnuffelde het programma en presenteert de volgende tien tips, waarvan we geredelijk durven aannemen dat ze de moeite zullen zijn.

Het geesteskind van Alex Callier levert rond Pukkelpop zijn derde cd af, The Magnificent Tree, een fraai werkstuk met popsongs die drijven op elektronica, maar soms ook in strijkers zijn gewikkeld. Geike Arnaert zingt de nummers met haar karakteristieke, wat ijle, verleidelijke stem. De plaat belooft alvast het beste voor het optreden op de Pukkelweide, al valt te verwachten dat de band ook een handvol oude favorieten op het publiek zal loslaten. Opvallend: de groep speelt in de Club, een plek waar haar muziek wellicht het best tot haar recht komt, maar de vraag is of er in de kleinste tent voldoende plaats zal zijn voor alle belangstellenden. Hooverphonic live is nu eenmaal een oogstrelende en oormasserende belevenis, waaruit zal blijken dat weemoed en uitbundigheid géén tegenstrijdige begrippen zijn.

Vrijdag, Club.

BOSS HOG

Eerder dit jaar zette Boss Hog de - al lang verwachte - grote stap voorwaarts met de spetterende cd Whiteout, met daarop messcherpe gitaarpop en geregeld een groovy ondertoon. Ook het optreden dit voorjaar in Le Botanique viel zeer te pruimen, al liet de groep zich iets te veel op slordigheden betrappen. Feit is dat niemand zal ontkennen dat frontdame Cristina Martinez zich live volledig geeft. Zozeer zelfs dat in Brussel onze fotograaf een tik kreeg omdat hij zich volgens de boss niet enthousiast genoeg gedroeg. Kortom, een gewaarschuwd toeschouwer is er twee waard. In Boss Hog speelt overigens ook Mr. Martinez, alias Jon Spencer, bekend van de naar hem genoemde Blues Explosion.

Zaterdag, Main Stage

BADLY DRAWN BOY

Ze heeft lang op zich laten wachten, maar onlangs verscheen ze dan toch, de debuutplaat van Badly Drawn Boy, alias Damon Gough: The Hour of Bewilderbeast. Deze Mancunian is een grote Springsteen-fan, maar dat hoor je er niet echt aan. Wel klinkt hij geregeld als het broertje van Elliott Smith en, bij uitbreiding, van John Lennon. Verder is hij niet vies van wat skiffle, maar daarnaast houdt hij ook van allerhande auditieve experimenten. Minder overtuigend is hij als een Prince van het derde knoopsgat, maar dat blijkt slechts een uitschuiver te zijn. Want The Hour of Bewilderbeast is een erg overtuigend, bijwijlen overrompelend debuut, met lofi klinkende liedjes die in de regel de luisteraar meteen bij de keel vatten. Waartoe een geslaagde melodie en wat verbeelding toch allemaal in staat zijn!

Vrijdag, Marquee

DOVES

Wie wel eens Studio Brussel beluistert, heeft de afgelopen maanden zeker en vast Catch the Sun horen voorbij vliegen. De bedenkers van dit schandalig catchy liedje - schandalig omdat het de hele dag in je hoofd blijft rondspoken wat niet altijd bevorderlijk is bij andere bezigheden - zijn Doves. De eerste cd van dit Britse gezelschap, Lost Souls, is over de hele lijn een voltreffer: popmuziek met angels, door Jimi Goodwin gezongen alsof hij Bob Mould is. Nogal wat liedjes hebben aan de basis iets folky, maar de okselfrisse zangmelodieën, de bijwijlen wat balorige gitaren en de stevige drums transformeren de songs tot onweerstaanbare pop. Doves hebben een verleden als backingband van Badly Drawn Boy, maar de groep uit Manchester staat nu op eigen benen. Gelukkig maar.

Zaterdag, Club

COLDPLAY

Veel debuterende Britse artiesten op Pukkelpop. Ook Coldplay behoort tot die categorie. En ook hier waren de verwachtingen op voorhand hooggespannen en net zoals Doves en Badly Drawn Boy heeft Coldplay die probleemloos ingevuld. De emotionele popsongs van het viertal zaten in dezelfde lagere-schoolklas als die van Radiohead, maar hebben nadien een andere studierichting gekozen. Dat resulteert in nu eens door een beheerste dramatiek opgesmukte ballads, dan weer in stevige rockers. Centraal staat de stem van Chris Martin, die op de cd Parachutes zeer uiteenlopende dingen met zijn stem doet. Het resultaat is niet bedwelmend, want Coldplay kiest voor de taktiek van de langzame verleiding. Wedden dat er al heel wat bekoorden hun weg naar de clubtent zullen vinden?

Zaterdag, Club

PINBACK

Het was een variant op de parabel van de vermenigvuldiging van de broden en de vissen. Toen de Amerikaanse band Three Mile Pilot - overigens een verre van een oninteressante groep - splitte, ontstonden er uit de asse twee nog betere bands. De fantastische The Black Heart Procession en het bijna even schitterende Pinback. This Is a Pinback CD was een vreemde plaat, want de groep maakt dan wel gebruik van drumcomputers, het resultaat is ingetogen, beheerste muziek met een naargeestig randje die nauwelijks iets met elektronica te maken heeft, maar veeleer de fans van Smog of Palace zal aanspreken. Sadcore, om het simpel te stellen. Ontroering met een grote O, gezongen met een snik in de keel door Armistead Burwell Smith IV. Maar als u de man enige aanmoedigen wil toeschreeuwen, mag u ook gewoon Zach roepen.

Zaterdag, Club

ST GERMAIN

Tourist, de tweede cd van Saint-Germain groeide uit tot een van de hypes van het jaar en kijk, het werkte, want de plaat kon niet alleen op lovende kritieken rekenen, ze verkocht tevens uitstekend. St Germain (zeg maar: Ludovic Navarre) staat in de dance-hall geprogrammeerd. Dat is niet zo vreemd op basis van de plaat waarop jazz aan een stuwende dancebeat is gekoppeld. Maar live is St Germain meer jazz dan dance. Navarre verzamelde enkele getalenteerde jazzmuzikanten rond zich en daarmee brengt hij de muziek van St Germain live. Het is geen jazz waarvoor je moet hebben doorgestudeerd, maar een bijna tribale en soms ietwat brave variant.

Zaterdag, Dance-hall

CALEXICO

Het kan soms vreemd lopen. John Convertino en Joey Burns timmeren al jaren aan de weg als de ritmesectie van Giant Sand, maar het kringetje bewonderaars bleef klein. En zie, Calexico, begonnen als een zijproject, heeft Giant Sand qua populariteit helemaal weggedrukt. Dat heeft voor een stuk te maken met Convertino's en Burns' kwaliteiten als liedjesschrijvers, een talent dat ze pas binnen Calexico echt hebben kunnen ontplooien. Country, mariachi, de soundtracks van Ennio Morricone, pop, het zijn maar enkele ingrediënten van het stoofpotje van Calexico. Eerder dit jaar gaf Calexico nog een prima concert in Brussel waarvoor de groep de steun kreeg van een echt mariachi-orkest. Benieuwd of dat er op Pukkelpop ook nog bij is, maar zelfs zonder wordt dit optreden een feest.

Zaterdag, Marquee

GRANDADDY

Het Amerikaanse kwintet Grandaddy bedenkt songs boordevol ideeën, die daarenboven vaak erg contrastrijk zijn. Maar de heren hebben de geknipte maïzena gevonden: de stem van Jason Lytle, vaak even klagerig als Neil Young én meestal even indringend. De rocksongs van het vijftal steunen niet alleen op gitaar, maar ook op allerhande keyboards - instrumenten die zowel melodieën spuiten als allerhande bliepjes, zonder dat dit laatste echt bevreemdend werkt. Grandaddy is ook een van de weinige bands die zonder in clichés te vervallen snel kan afwisselen tussen luide en kalme passages. Maar ach, is er iets dat de heren niet kunnen? En nu maar hopen dat ze, in tegenstelling tot enkele maanden geleden, wel 'He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot' spelen, toch de pièce de résistance van hun jongste cd The Sophtware Slump.

Zaterdag, Marquee

MOTORPSYCHO

Lest best, want als we u slechts één optreden aanbevelen, dan wel dit van het Noorse trio Motorpsycho. Met Let Them Eat Cake heeft de groep een van de platen van het jaar afgeleverd en ze heeft tevens een uitstekende live-reputatie. Motorpsycho is daarenboven absoluut niet voor een gat te vangen. De Noren goochelen probleemloos met noise of zelfs metal-rifss, maar het volgende ogenblik komen ze aandraven met een popsong met hemelse melodieën die opzichtig naar de Beach Boys knipoogt of putten ze, bijna achteloos, zelfs uit gospel. Een concert van het trio uit Trondheim is zowel overrompelend als aandoenlijk, geraffineerd als robuust, onvergetelijk als onvergetelijk. Amen. En loop vooral niet verloren.

Zaterdag, Marquee

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234