Maandag 25/01/2021

Hooverphonic A New Stereophonic Sound Spectacular - Deluxe edition De toekomst in technicolor

Klassieke platen heruitgebracht in een luxueuze box met tonnen bonusmateriaal, extra artwork en allerlei toeters en bellen. Het fenomeen bereikt nu ook België, met een fraaie nieuwe editie van A New Stereophonic Sound Spectacular, het debuut van Hooverphonic.

Eerst iets rechtzetten. In april '96 verscheen de cd nog gewoon onder de oorspronkelijke groepsnaam Hoover, maar in latere versies werd de plaat al herperst met Hooverphonic op de hoes. Jammer dat voor deze al bij al erg gelimiteerde heruitgave - het gaat om vijfhonderd stuks, enkel te bestellen via www.hooverphonic.com - niet even terug naar de oorsprong werd gegaan. En dat de elpee van de plaat die ook in de box zit niet op blauw vinyl is geperst, toch nog steeds de overheersende kleur in alles wat met het artwork van de band te maken heeft.

Detailkritiek. Het gaat tenslotte om de muziek, en die klinkt vijftien jaar na datum nog opvallend fris. De plaat is nu aangedikt tot drie cd's. Die met remixen is enkel voor de fanatiekste fans interessant. Zit er écht iemand op vijf boenke boenke-variaties van 'Inhaler' te wachten? Interessanter is de tweede cd met zeldzame, niet eerder verschenen curiosa. Zo komt eindelijk de originele versie van 'Plus profond' boven water, mét de oorspronkelijke James Bond-sample van John Barry die destijds niet gecleard raakte.

Ook leuk: de prille demo's van 'Inhaler' en 'Cinderella', toen nog gezongen door de allereerste Hooverzangeres, Esther Lybeert, die eerder dit jaar als The Antler King opnieuw van zich liet horen. Maar de knapste extra's zijn de ingetogen versies van 'Inhaler' en 'Someone', destijds opgenomen tijdens een radiosessie voor Studio Brussel, en het beste bewijs dat de songs van Alex Callier en Raymond Geerts ook in hun puurste vorm overeind bleven.

Creatief pikken

Zowel op die sessie als op A New Stereophonic Sound Spectacular is het de zachte, sensuele stem van Liesje Sadonius die het meest de verbeelding prikkelt. Ze klinkt perfect gecast en zorgt ervoor dat de songs een Lolita-element krijgen dat ze nog sterker maakt dan ze op papier al waren. Hoover grossierde in triphop, destijds door het succes van Massive Attack, Tricky en Portishead een bijzonder hip geluid, en Calliers voorliefde voor strijkers en de dromerige melodieën van Burt Bacharach stak daar prachtig tegen af.

De muziek klonk oud en modern tegelijk. Callier zou het in interviews later als retrofuturisme omschrijven, en dat was de spijker op de kop. Opener 'Inhaler' is, niet het minst dankzij die heerlijk uitwaaierende gitaren van Geerts, nog steeds een gemiste wereldhit. En '2Wicky', al een hit voor de cd er was, omdat regisseur Bernardo Bertolucci het bezigde op de soundtrack van Stealing Beauty, gaf aan dat creatief pikken inderdaad ook een kunst was. Check op Spotify Isaac Hayes' cover van 'Walk On By', de versie die in '2Wicky' gesampled wordt, en u snapt waarom.

'Wardrobe', waarin drukke sambabeats afsteken tegen die alenige, nachtelijke gitaren, geeft niettemin aan dat de band verder keek dan de mode van het moment. Want wat dit debuut zo bijzonder maakt, is dat de nummers ondanks die eenheid in stijl en sound toch bijzonder veelzijdig klinken. Dat dat vandaag meer opvalt dan toen, zegt veel over de manier waarop het muzieklandschap in vijftien jaar geëvolueerd is.

Maar neem 'Barabas': weemoedige pianoriedel, dwingende electronica, wat rare stemmen op de achtergrond, een vleugje dub, zelfs. Maar al die elementen vloeien als bij wonder samen tot een van de hoogtepunten op de plaat. Het had op de soundtrack van 'Emmanuelle' gekund, of iets anders soft-erotisch uit de tijd dat kleuren nog niet in technicolor uit het televisiescherm kwamen gespat. En zelfs wanneer het niveau wat zakt - 'Cinderella' is meer auditief behang dan song - blijft het gewoon sierlijk voortkabbelen, als muziek bij ene niet bestaande film waar je de beelden dan maar zelf bij verzint. En geloof me: ook daar is de sensualiteit nooit veraf.

Wat goed uitkomt, want meteen nadien volgt 'Nr 9', een prachtig nummer dat een beetje door de plooien van de tijd was opgeslokt, maar nu toch weer de aandacht trekt. Eigenlijk is alleen 'Sarangi' echt zwak, wegens teveel effectjes en een melodie die niet blijft hangen. Maar veel meer kritiek valt er niet te geven. Zelfs de hoes blijft prachtig. En die foto's van de snotneus Alex Callier zijn ronduit goddelijk.

Om een lang verhaal kort te maken: fijn om na vijftien jaar opnieuw kennis te maken met een van de knapste debuten die de Belgische popmuziek tot op heden heeft voortgebracht. Hooverphonic zou later met weer een andere zangeres nog prachtige muziek maken - de eerste drie cd's verdienen eigenlijk allemaal dit soort heruitgave - maar zoals het spreekwoord zegt: you never get a second chance to make a first impression. Behalve nu dan. Soms moet je gewoon een beetje geluk hebben. (Sony Legacy)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234